ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਸੌਮ੍ਯਲੋਚਨਾਃ । ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠਾਯਤਲੋਚਨਾਃ । ਨਿਤਮ੍ਬਰਸ਼ਨੋਦ੍ਦਾਮਾ ਨੂਪੁਰਾਢ੍ਯਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਸਃ ।। ੯੧.

ਉਸ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਏ ਹੋਏ, ਲਬ ਲਾਲ ਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ, ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਨੂਪੁਰ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ।

ਏਵਂਵਿਧਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤੇ ਮਨਸਿ ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਵਿਵਿਧਾਨਨਾਃ ।। ੯੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵੀ ਦਾ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਇਆ, ਉਹਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰ੍ਯਃ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਗਿਰੌ ਸ਼ੁਭਾ । ਤਪਸਾ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਦੇਵੀ ਪੁਰਂ ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ਼ਤਾਕੁਲਮ੍ ।। ੯੧.

ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਭ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਰਚਿਆ।

ਵਿਸ਼ਾਲਰਥ੍ਯਂ ਸੌਵਰ੍ਣਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਾਨਿ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਮਣਿਸੋਪਾਨਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਰਤ੍ਨਜਾਲਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਆਸਨ੍ਨੋਪਵਨਾਨਿ ਚ ।। ੯੧.

ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੌੜੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹੌਦ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਤੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਬਾਗਾਂ ਸਨ।

ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨਿ ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਤਥਾ ਕਨ੍ਯਾ ਧਰਾਧਰੇ । ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਨ੍ਯਾਨਾਮਾਨਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ।। ੯੧.

ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਲ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਕਾਨ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾऽਪਰਾ । ਗਮ੍ਭੀਰਾ ਚਾਰੁਕੇਸ਼ੀ ਚ ਸੁਜਾਤਾ ਮੁਞ੍ਜਕੇਸ਼ਿਨੀ ।। ੯੧.

ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ, ਚੰਦਰਕਾਂਤੀ, ਸੂਰਯਕਾਂਤੀ, ਗੰਭੀਰਾ, ਚਾਰੁਕੇਸ਼ੀ, ਸੁਜਾਤਾ, ਤੇ ਮੁੰਜਕੇਸ਼ਿਨੀ।

ਘृਤਾਚੀ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਚਾਨ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨੀ ਸ਼ੀਲਮਣ੍ਡਿਤਾ । ਚਾਰੁਕਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਧਨ੍ਯਾ ਪੀਨਪਯੋਧਰਾ ।। ੯੧.

ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਸ਼ਸ਼ਿਨੀ ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਚਾਰੁਕਨਿਆ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖੀ, ਧਨਿਆ, ਤੇ ਪੀਨਪਯੋਧਰਾ।

ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਾऽਮृਤਾ । ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ ਚਾਰੁਮੁਖੀ ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ ਵਿਭਾਵਰੀ ।। ੯੧.

ਚੰਦਰਪ੍ਰਭਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਸੂਰਯਪ੍ਰਭਾ, ਅਮ੍ਰਿਤਾ, ਸਵਯੰਪ੍ਰਭਾ, ਚਾਰੁਮੁਖੀ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਤੇ ਵਿਭਾਵਰੀ।

ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਜਯਨ੍ਤੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਾ । ਏਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ ।। ੯੧.

ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯੰਤੀ, ਅਪਰਾਜਿਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਉਸ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਨ।

ਦੇਵ੍ਯਾ ਅਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ਧਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਾ ਸ਼ੁਭਾ ।। ੯੧.

ਸਭ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਹਾਇਕ ਸਨ, ਪਾਸ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਸੁਭ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਸੁਭ ਦੇਵੀ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ।

ਸੁਸਿਤੈਸ਼੍ਚਾਮਰੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾ ਵਿਲਾਸਿਨੀ । ਕੌਮਾਰਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ ।। ੯੧.

ਸੁਤੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਝਲਾਈ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਕੌਮਾਰੀ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।

ਯੌਵਨਸ੍ਥਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪੀਨਵृਤ੍ਤਪਯੋਧਰਾ । ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗਨਾਗਕੇਸਰਦਾਮਭਿਃ ।। ੯੧.

ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ, ਬੜੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੂਰੀ ਤੇ ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ ਤੇ ਨਾਗ ਕੇਸਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇष੍ਵਰ੍ਚਿਤਾ ਦੇਵੀ ऋषਿਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਾ । ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਕੁਮਾਰੀਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੯੧.

ਹਰ ਅੰਗ 'ਤੇ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਈ, ਚਾਰ ਪਾਸ noble ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।

ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੋਗਿਨੀ ਦੇਵੀ ਯਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਤਪੋऽਨ੍ਵਿਤਾ । ਤਾਵਦਾਗਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਃ ।। ੯੧.

ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੈ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਰਦ ਆ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਂ ਤਪੋਧਨਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾਮੁਵਾਚੇਦਮਾਸਨਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ । ਪਾਦ੍ਯਮਾਚਮਨੀਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ ।। ੯੧.

ਅਚਾਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਅਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਵੋ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਯੁਪ੍ਰਭਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਆਸਨਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਨਾਰਦਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ।। ੯੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੁਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਵਿਦਯੁਤਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਅਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਃ ਕृਤਾਸਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਂ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਾ ।। ੯੧.

ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਭੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦਿਹਾਗਤਃ । ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਦ ਤੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਾ ਤੇ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੯੧.

'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਾਂ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਲੋਕਵਿਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰੌਦ੍ਰਮਥਾਚਲਮ੍ ।। ੯੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ ਆਖਿਆ, 'ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਇੰਦਰਲੋਕ, ਉਥੋਂ ਰੌਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਹ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਭ੍ਯਾਗਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਮਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਤ ।। ੯੧.

'ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗੀ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਨਾਰਦੋऽਭਵਤ੍ । ਅਹੋ ਰੂਪਮਹੋ ਕਾਨ੍ਤਿਰਹੋ ਧੈਰ੍ਯਮਹੋ ਵਯਃ ।। ੯੧.

ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਵਾਹ, ਕੀ ਸੋਹਣੀ! ਵਾਹ, ਕੀ ਚਮਕ! ਵਾਹ, ਕੀ ਧੀਰਜ! ਵਾਹ, ਕੀ ਜਵਾਨੀ!'

ਅਹੋ ਨਿष੍ਕਾਮਤਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਇਤਿ ਖੇਦਮੁਪਾਯਯੌ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ।। ੯੧.

'ਵਾਹ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤਤਾ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਆਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ, ਯਕਸ਼, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ—

ਨ ਰੂਪਮੀਦृਸ਼ਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀष੍ਵਨ੍ਯਾਸੁ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਨਾਰਦੋ ਵਿਸ੍ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੯੧.

ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵਿਚ ਐਸਾ ਰੂਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਐਸਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਵਰਦਾਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍ । ਗਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਰੀਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਲਿਤਾਮ੍ ।। ੯੧.

ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਮਹਿषਾਖ੍ਯੇਨ ਭੂਤੇਸ਼ਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਸਸਾਦ ਭਗਵਾਨਸੁਰਂ ਮਹਿषਾਕृਤਿਮ੍ ।। ੯੧.

ਭੂ ਦੇਵੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ-ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧਵਰਂ ਵੀਰਂ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨ੍ਤਕਂ ਮਹਤ੍ । ਸ ਤੇਨ ਪੂਜਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦਾ ਲੋਕਚਰੋ ਮੁਨਿਃ ।। ੯੧.

ਉਸ ਵੱਡੇ, ਵਰ ਪਾਏ, ਦੇਵ-ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।

ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਦਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰੂਪਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਦ੍ ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵਤਾਪੁਰੇ ।। ੯੧.

ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ । ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵੇਕਂ ਕਨ੍ਯਾਰਤ੍ਨਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯੇਨ ਲਬ੍ਧਂ ਤੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ।। ੯੧.

ਨਾਰਦ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕੁੜੀ-ਰਤਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਵਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਹਂ ਦੈਤ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰਾਦ੍ਰਿਮੁਪਾਗਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਪੁਰਂ ਦृष੍ਟਂ ਕੁਮਾਰੀਸ਼ਤਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ ।। ੯੧.

'ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।'