ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾऽਨ੍ਯਕਾਮੇਨ ਮृਗਵੇषਧਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਦਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮੇਨ ਦੂਰੇ ਤੁ ਪਾਤਿਤੋ ਧਰਣੀਤਲੇ ।। ੬.

ਉਥੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰਣ ਦਾ ਭੇਸ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਸਦ੍ਯੋ ਮृਤਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਾਜਨ੍ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ । ਹਰਿਣੋऽਯਂ ਹਤ ਇਤਿ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਾਵਨ੍ਮृਗਵਪੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਮृਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਵਣੇ ਗਿਰੌ ।। ੬.

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ "ਇਹ ਹਰਿ ਵਲੋਂ ਮਿਰਗ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ," ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਮਿਰਗ ਹੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ । ਗृਹਂ ਗਤਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ।। ੬.

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਾਦ੍ਭੀਤਚਿਤੇਨੈਤਦ੍ ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਯਂ ਕਰੋਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਪਾਤਕਾਤ੍ ।। ੬.

ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮੈਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂ?"

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਕृਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪੋषਿਤਾ ।। ੬.

ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ।

ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੇऽਹਨਿ । ਗੌਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਵਿਧਿਨਾ ਸਦ੍ਯੋ ਮृਤੋऽਸ੍ਯੁਦਰਸ਼ੂਲਤਃ ।। ੬.

ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, "ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪੇਟ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਭੁਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਧਰ੍ਮੇ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕਥਯਾਮਿ ਭਵਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਾਰਾਯਣੀ ਸ਼ੁਭਾ ।। ੬.

ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਨਾਰਾਇਣੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।

ਸਾ ਕਣ੍ਠਗੇਨ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਤੇਨ ਤੇ ਗਤਿਃ । ਕਲ੍ਪਮੇਕਂ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੇ ਤਵ ।। ੬.

ਉਹ ਨੇ ਜਦੋਂ ਘੱਟ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਣੀ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।

ਅਹਂ ਚ ਤਵ ਦੇਹਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਗ੍ਰਹੋ ਮਹਾਘੋਰਃ ਪੀਡਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ।। ੬.

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਸੀ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸੀ।

ਤਾਵਦ੍ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषੈਃ ਕਿਙ੍ਕਰੈਰ੍ਮੁਸਲੈਰਹਮ੍ । ਪ੍ਰਹਤਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਰੋਮਕੂਪਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ ।। ੬.

ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਤੋऽਹਃਕਲ੍ਪਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਰਾਤ੍ਰਿਕਲ੍ਪੇ ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਇਦਾਨੀਮਾਦਿਸृष੍ਟੌ ਤੁ ਕृਤੇ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ ।। ੬.

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਿਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ, ਇਸ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਹੈ।

ਸਂਭੂਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਮਨਸੋ ਗृਹੇ । ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਦੇਸ਼ਾਧਿਪਤੇਰਹਂ ਚਾਙ੍ਗਰੁਹੈਸ੍ਤਵ ।। ੬.

ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਾਜਾ ਸੁਮਨਸ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।

ਯਜ੍ਞੈਰਿष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾਨੇਕੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ । ਨ ਚਾਹਂ ਤੈਰਪਹਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤੈਃ ।। ੬.

ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਇਦਾਨੀਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਪਾਰਕਮ੍ । ਪਠਿਤਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿਹਾਯਾਙ੍ਗਰੁਹਾਣ੍ਯਹਮ੍ । ਏਕੀਭੂਤਃ ਪੁਨਰ੍ਜਾਤੋ ਵ੍ਯਾਧਰੂਪੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ।। ੬.

ਹੁਣ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਇਕ-ਰੂਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ।

ਅਹਂ ਭਗਵਤਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਪਾਪਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾ । ਮੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਵਿਭੋ ।। ੬.

ਮੈਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਜਨ ਸੁਣ ਕੇ ਹੁਣ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਦੀ ਸੋਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ । ਵਰੇਣ ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵ੍ਯਾਧਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ ।। ੬.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਤੇ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।

ਰਾਜੋਵਾਚ । ਸ੍ਮਾਰਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤਮ੍ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਾਧੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੬.

ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਮੀਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਵੇਂ।"

ਯਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਪਾਰਗਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਤ੍ ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਵਿਧਿਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੬.

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੇ, ਉਸਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਪਰੇਣ ਤੇਜਸਾ ਯੋਗਮਵਾਪਾਸ਼ੇषਧਾਰਿਣਿ ।। ੬.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਗਿਆ।

ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ । ਰੈਭ੍ਯੋऽਸੌ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਵਸੁਂ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਮਕਰੋਦ੍ ਦੇਵ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮੇ ਮਹਾਨਯਮ੍ ।। ੭.

ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਜਦੋਂ ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਧਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਸ ਰੈਭ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਵਸੁਂ ਤਦਾ । ਆਜਗਾਮ ਗਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਤਪੋਧਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨੇਨ ਤਰ੍ਪਯਤ੍ ।। ੭.

ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਰੈਭਯਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਯਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।

ਤਤੋ ਵੈ ਸੁਹਮਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ । ਚਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪੋ ਰੈਭ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਯੋਗੀ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੋऽਤਿਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ।। ੭.

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆਇਆ।

ਤ੍ਰਸਰੇਣੁਸਮੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਵਿਮਾਨੇ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭੇ । ਪਰਮਾਣੁਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਪੁਰੁषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ।। ੭.

ਉਹ ਵਿਮਾਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਤੀਆਂ ਵਰਗਾ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟਾ ਸੀ।

ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰੈਭ੍ਯ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵੋ ਭੂਮਿਂ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍ ।। ੭.

ਉਹ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਰੈਭਯਾ, ਹੇ ਨੇਕ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ?' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ।

ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਰਥਪਞ੍ਚਾਭਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਯੁਗਪਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੁਵਨਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ।। ੭.

ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਿਮਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੰਜ ਰਥਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।

ਤਤਃ ਸ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਰੈਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਮਹਾਯੋਗਿਨ੍ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮੇ ।। ੭.

ਫਿਰ, ਰੈਭਯਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਜੀ।'

ਪੁਰੁष ਉਵਾਚ । ਅਹਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦਵਰਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸਃ ਸੁਤਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੇਤਿ ਜਨਲੋਕੇ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੭.

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬੋਲੇ: 'ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਜਨ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'

ਭਵਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਯਾਤਃ ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਤਪੋਧਨ । ਧਨ੍ਯੋऽਸਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਤ੍ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ ।। ੭.

'ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'

ਰੈਭ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਯੋਗਿਵਰ ਪ੍ਰਸੀਦ ਦਯਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਕੁਰੁषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਦ ਯੋਗਿਸਿਂਹ ਕਥਂ ਹਿ ਧਨ੍ਯੋऽਹਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚ ।। ੭.

ਰੈਭਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸਰਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ। ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਧੰਨ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।'