ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਰ੍ਮਕਾਣ੍ਡੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਹਰਿਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਤੋषਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਮਭੇਦੇਨ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ।। ੬.

ਰਾਜੇ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਨਾਲ ਅਭੇਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।

ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਤਿਃ ਕਿਲ । ਨਿਵृਤ੍ਤਰਾਜ੍ਯਭੋਗਸ੍ਯ ਦ੍ਨ੍ਦ੍ਵਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮੁਪੇਯੁषੀ ।। ੬.

ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ, ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ਤਸ੍ਯ ਹ । ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਸ੍ਵਕੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਤਪੋਵਨਮੁਪਾਗਮਤ੍ ।। ੬.

ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੌ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਪੁष੍ਕਰਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਯਤ੍ਰ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਨਾਮਾ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਪਰਾਯਣੈਃ ।। ੬.

ਉਥੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜਿਸਨੂੰ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ਼ਸ਼ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਭਗਤ ਉਸਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵਸੁਃ । ਅਤਿਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਮਸ਼ੋषਯਤ੍ ।। ੬.

ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ, ਜੋ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਲਿਆ।

ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਪਾਰਂ ਤੁ ਸ੍ਤਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਪਨ੍ ਬੁਧਃ । ਆਰਿਰਾਧਯਿषੁਰ੍ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਮਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਲ੍ਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ ।। ੬.

ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ਼ਸ਼ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਤੋਤ੍ਰਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰਾ ਮੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਧਰਣ੍ਯੁਵਾਚ । ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਪਾਰਂ ਤੁ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਦੇਵ ਕਥਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ।। ੬.

ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ! ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ਼ਸ਼ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਤੋਤ੍ਰਾ ਕਿਵੇਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਤਿਗ੍ਮਚਕ੍ਰਿਣੇ ।। ੬.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ਼ਸ਼! ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ! ਤੇਜੀਲੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!

ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਰਦਂ ਸਰ੍ਵਤੇਜਸਮ੍ । ਨਮਾਮਿ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਯਾऽਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਵਿਭੁਮ੍ ।। ੬.

ਮੈਂ ਪੁੰਡਰੀਕਾਖ਼ਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਆਦਿਦੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਮ੍ । ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਮਾਮਿ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ।। ੬.

ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ।

ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਹਾਮੂਰ੍ਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮੂਰ੍ਤਿਂ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍ । ਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਵਾਰਿਜੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੬.

ਮੈਂ ਵਾਰਜ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਿਣਂ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍ । ਜਗਤ੍ਸਂਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੬.

ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੈ।

ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਨੀਲਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਨਮਸ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਮ੍ ।। ੬.

ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਗਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਮਸ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਗਂ ਹਰਿਮ੍ ।। ੬.

ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ, ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਭਾਵ ਤੇ ਅਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।

ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾऽਚ੍ਯੁਤ । ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਂ ਚ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਮੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ।। ੬.

ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਤੁ ਵਦਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਪੁਰੁषਃ ਕਿਲ । ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਦੇਹਾਨ੍ਨੀਲਾਭੋ ਘਨਚਣ੍ਡੋ ਭਯਂਕਰਃ ।। ੬.

ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਰੂਪਧਾਰੀ ਪੁਰਖ ਨਿਕਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।

ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਰਸ੍ਵਕਾਯਸ੍ਤੁ ਦਗ੍ਧਸ੍ਥੂਣਾਸਮਪ੍ਰਭਃ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਨਰਾਧਿਪ ।। ੬.

ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਸਰੀਰ ਛੋਟਾ ਤੇ ਚਮਕ ਜਿਵੇਂ ਸੜੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'

ਰਾਜੋਵਾਚ । ਕੋऽਸਿ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹ ਤੇ ਕਸ੍ਮਾਦਾਗਤਵਾਨਸਿ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਵ੍ਯਾਧ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍ ।। ੬.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'

ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਲਿਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥੇ । ਪੂਰ੍ਣਧਰ੍ਮੋਦ੍ਭਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੬.

ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪਹਿਲਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦੱਖਣ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।'

ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਵੀਰ ਤੁਰਗੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਅਰਣ੍ਯਮਾਗਤੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੬.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਵੀਰ! ਤੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ।

ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾऽਨ੍ਯਕਾਮੇਨ ਮृਗਵੇषਧਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਦਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮੇਨ ਦੂਰੇ ਤੁ ਪਾਤਿਤੋ ਧਰਣੀਤਲੇ ।। ੬.

ਉਥੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰਣ ਦਾ ਭੇਸ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਸਦ੍ਯੋ ਮृਤਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਰਾਜਨ੍ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ । ਹਰਿਣੋऽਯਂ ਹਤ ਇਤਿ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਾਵਨ੍ਮृਗਵਪੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਮृਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਵਣੇ ਗਿਰੌ ।। ੬.

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ "ਇਹ ਹਰਿ ਵਲੋਂ ਮਿਰਗ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ," ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਮਿਰਗ ਹੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ । ਗृਹਂ ਗਤਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਥਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ।। ੬.

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ। ਤੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਾਦ੍ਭੀਤਚਿਤੇਨੈਤਦ੍ ਵਿਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਯਂ ਕਰੋਮਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਪਾਤਕਾਤ੍ ।। ੬.

ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮੈਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂ?"

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਕृਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਪੋषਿਤਾ ।। ੬.

ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ।

ਨਾਰਾਯਣੋ ਮੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੇऽਹਨਿ । ਗੌਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਵਿਧਿਨਾ ਸਦ੍ਯੋ ਮृਤੋऽਸ੍ਯੁਦਰਸ਼ੂਲਤਃ ।। ੬.

ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਦਿਨ, "ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ" ਕਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪੇਟ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਭੁਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਧਰ੍ਮੇ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕਥਯਾਮਿ ਭਵਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਾਰਾਯਣੀ ਸ਼ੁਭਾ ।। ੬.

ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਨਾਰਾਇਣੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।

ਸਾ ਕਣ੍ਠਗੇਨ ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਤੇਨ ਤੇ ਗਤਿਃ । ਕਲ੍ਪਮੇਕਂ ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੇ ਤਵ ।। ੬.

ਉਹ ਨੇ ਜਦੋਂ ਘੱਟ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਇਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਣੀ ਕਿ ਤੂੰ ਇੱਕ ਕਲਪ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।

ਅਹਂ ਚ ਤਵ ਦੇਹਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਗ੍ਰਹੋ ਮਹਾਘੋਰਃ ਪੀਡਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ।। ੬.

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਸੀ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸੀ।