ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਯਂ ਗੌਰਮृਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਗਙ੍ਗਾਜਲਪ੍ਲੁਤਾ ਚੇਯਮੁਤ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭੧.

ਇਹ ਗਾਂ ਮਰੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਜਰੂਰ ਉੱਠ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮृਤਾਯਾਃ ਸ੍ਯਾਦਮृਤਾਯਾਃ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਵ੍ਰਤਂ ਵਾ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਕੋਪਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੭੧.

ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ। ਨਾ ਕੋਈ ਵਰਤ ਰੱਖ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ।

ਗਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਗੌਤਮੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਮਾਮਾਰਾਧਯਿषੁਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਤਪ੍ਤੁਂ ਚਾਸ਼ੁ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ ।। ੭੧.

ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੌਤਮ ਵੱਡੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।

ਸ਼ਤਮੇਕਂ ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਾਮਹਮਾਰਾਧਿਤੋऽਭਵਮ੍ । ਤੁष੍ਟੇਨ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭੧.

ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'

ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਂ ਜਕਟਾਸਂਸ੍ਥਾਂ ਦੇਹਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਵੇषਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ।। ੭੧.

ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੇਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਪ ਦੀ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਜਟਾਖਣ੍ਡਮੇਕਂ ਸ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ਿਵਃ । ਤਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ ਸੋऽਪਿ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਾ ਤੁ ਗੌਰ੍ਮृਤਾ ।। ੭੧.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਮਰੀ ਪਈ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਜ੍ਜਲਪ੍ਲਾਵਿਤਾ ਸਾ ਗੌਰ੍ਗਤਾ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਭਾਮਿਨੀ । ਨਦੀ ਚ ਮਹਤੀ ਜਾਤਾ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਾ ਸ਼ੁਚਿਹ੍ਰਦਾ ।। ੭੧.

ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਨਦੀ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਖੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਃ ਸਾਧੁਃ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਦਿਨਃ ।। ੭੧.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਫ-ਚਿੱਟੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'

ਸਾਧੁ ਗੌਤਮ ਸਾਧੂਨਾਂ ਕੋਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ । ਯਦੇਵਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਦਣ੍ਡਕੇ ਚਾਵਤਾਰਯਤ੍ ।। ੭੧.

'ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਗੌਤਮ! ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਝ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੰਡਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ?'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਗੌਤਮਃ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਿਤਿ । ਗੋਵਧ੍ਯਾਕਾਰਣਂ ਮਹ੍ਯਂ ਤਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਗੌਤਮਃ ।। ੭੧.

ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਕਿ 'ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੇਖ ਲਿਆ।

ऋषੀਣਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਾਤਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵੈ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨ੍ ਜਟਾਭਸ੍ਮਮਿਥ੍ਯਾਵ੍ਰਤਧਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਭਵਿष੍ਯਥ ਤ੍ਰਯੀਬਾਹ੍ਯਾ ਵੇਦਕਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ ।। ੭੧.

ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਝੂਠੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ 'ਚ ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਤੇ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਝਿਤ ਰਹੋਗੇ।'

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੂਰਵਚਨਂ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇਃ । ਊਚੁਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮੈਵਂ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਵਨ੍ਤੁ ਕਿਂ ਤੁ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੋਘਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭੧.

ਗੌਤਮ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਦੇ ਉਹ ਕੜਵੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'

ਯਦਿ ਨਾਮ ਕਲੌ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਉਪਕਾਰਿਣਿ ਯੇ ਤੇ ਹਿ ਅਪਕਰ੍ਤਾਰ ਏਵ ਹਿ । ਇਤ੍ਥਂਭੂਤਾ ਅਪਿ ਕਲੌ ਭਕ੍ਤਿਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੭੧.

'ਜੇਕਰ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਐਸੇ ਹੋ ਵੀ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਭਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਬਣੇ ਰਹਿਣ।'

ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਵਹ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਸਦਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਾ ਵੇਦਕਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ ।। ੭੧.

ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੇ ਵੈਦਕ ਰੀਤਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣਗੇ।

ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗੌਣਂ ਨਾਮੇਹ ਨਦੀ ਗੋਦਾਵਰੀਤਿ ਚ । ਗੌਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਵਰਦਾਨਾਚ੍ਚ ਭਵੇਦ੍ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ।। ੭੧.

ਇਸ ਨਦੀ ਦਾ ਦੂਜਾ ਨਾਂ ਇੱਥੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਹੈ; ਗਾਂ ਦੇਣ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਨਦੀ ਗੋਦਾਵਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਏਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗਾਂ ਦਦਨ੍ਤਿ ਜਨਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਦਾਨਾਨਿ ਮੋਦਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ ।। ੭੧.

ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਨਦੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸਿਂਹਸ੍ਥੇ ਚ ਗੁਰੌ ਤਤ੍ਰ ਯੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਨਾ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤॄਂ ਸ੍ਤਰ੍ਪਯਤੇ ਤਥਾ ।। ੭੧.

ਜਦੋਂ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਨਿਰਯੇ ਪਤਿਤਾ ਅਪਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭੧.

ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ, ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਣ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪਿਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਤ੍ਵਂ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਮਹਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਮੁਨਯੋ ਯਯੁਃ ਕੈਲਾਸਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾਹਮੁਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੭੧.

ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਲੋਕ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਓਹੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ।

ਊਚੁਰ੍ਮਾਂ ਤੇ ਚ ਮੁਨਯੋ ਭਵਿਤਾਰੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਲੌ ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਟਾਮੁਕੁਟਧਾਰਿਣਃ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰੇਤਵੇषਾਸ਼੍ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਧਰਾਃ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੭੧.

ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ, ਜਟਾ ਤੇ ਮੁਕਟ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਵੈਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਝੂਠੇ ਤਪਸਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਾ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'

ਤੇषਾਮਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ । ਯੇਨਾਸ੍ਮਦ੍ਵਂਸ਼ਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਤੇਯੁਃ ਕਲਿਪੀਡਿਤਾਃ ।। ੭੧.

'ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕ, ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਸਕਣ।'

ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪੁਰਾऽਹਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵੇਦਕ੍ਰਿਯਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕृਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਸਂਹਿਤਾਮ੍ ।। ੭੧.

ਇੰਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਵੈਦਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਕ ਸੰਹਿਤਾ ਬਣਾਈ ਸੀ।

ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਖ੍ਯਾਂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਲੀਨਾ ਬਾਭ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲਾਃ । ਅਲ੍ਪਾਪਰਾਧਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਗਤਾ ਬੈਡਾਲਿਕਾ ਭਵਨ੍ ।। ੭੧.

ਉਹ ਸੰਹਿਤਾ 'ਨਿਸ਼ਵਾਸ' ਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਭਰਵ ਤੇ ਸ਼ਾਂਡਿਲ ਵੰਸ਼ੀ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਬੈਡਾਲ ਵੰਸ਼ੀ, ਥੋੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।

ਮਯੈਵ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਹਿ ਭਵਿष੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਲੌਲ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਨਰਾਃ ।। ੭੧.

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਭਵਿੱਖ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੋਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਉਣਗੇ।

ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ । ਸੈਵ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਯੋਗਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ।। ੭੧.

ਨਿਸ਼ਵਾਸ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਲੱਖ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੀ ਦਿਖਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਜੋਗ ਵੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹੈ।

ਏਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ਧਿ ਯਦਨ੍ਯਦਿਹ ਜਾਯਤੇ । ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਰ੍ਮ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸ਼ੌਚਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੭੧.

ਇਸ ਵੈਦਕ ਰਾਹ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਕਰਮ, ਰੁਖਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਾਣੋ।

ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਮੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਵੈਡਾਲਿਕਾ ਨਰਾਃ । ਲੌਲ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨਃ ਸ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲੌ ਨਰਾਃ । ਉਚ੍ਛੁष੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨਾਹਂ ਤੇषੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭੧.

ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੋਕ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਬੈਡਾਲ ਵੰਸ਼ੀ, ਲਾਲਚ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਉਣਗੇ; ਉਹ 'ਉੱਚੁਸ਼ਮ ਰੁਦ੍ਰ' ਹਨ—ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।

ਭੈਰਵੇਣ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇ ਯਦਾ ਪੁਰਾ । ਨਰ੍ਤਿਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਸੋऽਯਂ ਸਂਬਨ੍ਧਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ।। ੭੧.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਾਚਿਆ ਸੀ; ਇਹੀ ਕੜੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਿਨੀषਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਟ੍ਟਹਾਸੋ ਮਯਾ ਕृਤਃ । ਯਃ ਪੁਰਾ ਤਤ੍ਰ ਯੇ ਮਹ੍ਯਂ ਪਤਿਤਾ ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਭਵਿਤਾਰੋ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੭੧.

ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉੱਚਾ ਹਾਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਅੰਸੂ ਡਿੱਗੇ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਰੁਖੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।