ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ऋषਯ ਊਚੁਃ । ਮੋਹਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪृਥਕ੍ ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਕृਤਂ ਦੇਵ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ ।। ੭੧.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਇਆ; ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਕੀਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ । ਅਸ੍ਤਿ ਭਾਰਤਵਰ੍षੇਣ ਵਨਂ ਦਣ੍ਡਕਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਗੌਤਮੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ ।। ੭੧.

ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੰਡਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਜੰਗਲ ਹੈ; ਉਥੇ ਗੌਤਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤਪ ਕਰੇ।

ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁ ਪਰਿਤੋषਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪੋਧਨ ।। ੭੧.

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਣਾ । ਉਵਾਚ ਸਦ੍ਯਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਮੇ ਧਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਹਿ ਪਦ੍ਮਜ ।। ੭੧.

ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਮੈਨੂੰ ਧਾਨ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ।। ੭੧.

ਜਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ।

ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਯੋषਸਿ ਚ ਪਾਕਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਲਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਲੂਯਨ੍ਤੇ ਤੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਮਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤ੍ਯਲਮ੍ ।। ੭੧.

ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਨੇ ਚੌਲ ਉਗਾਏ; ਉਹ ਚੌਲ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕੱਟੇ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਪਕਾਏ; ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਾ । ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਵਰਾ ਅਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਿਣੀ ।। ੭੧.

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੁਕਾ ਪਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਂ ਵਨੇਚਰਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਮਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗੌਤਮਂ ਤਦਾ ।। ੭੧.

ਉਹ ਸੁਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।

ਅਥ ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਤਃ । ਉਵਾਚ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਗृਹੇ ਮੁਨਿਵਰਾਤ੍ਮਜਾਃ ।। ੭੧.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹੋ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤੇਨ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਵਿਧਭੋਜਨਮ੍ । ਭੁਞ੍ਜਮਾਨਾ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਯਾਵਤ੍ ਸਾ ਨਿਵृਤਾऽਭਵਤ੍ ।। ੭੧.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸੁਕਾ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਨਿਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਤੁ ਵੈ ਤਸ੍ਯਾਮਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਾਤੁਂ ਮਨਸੋऽਭਵਨ੍ ।। ੭੧.

ਜਦ ਸੁਕਾ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲ੍ਯਨਾਮਾਨਂ ਤਾਪਸਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੀਰੀਚਃ ਪਰਮੋ ਮੁਨਿਃ ।। ੭੧.

ਉਥੇ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ ਨਾਮ ਦੇ ਤਪਸੀ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਹਾ।

ਮਾਰੀਚ ਉਵਾਚ । ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ । ਤਮਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਤਪੋਵਨਮ੍ ।। ੭੧.

ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ, ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇऽਥ ਜਹਸੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮੁਨਯਸ੍ਤਦਾ । ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ੍ਵਕੋ ਦੇਹੋ ਵਿਕ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਯਾਨ੍ਨਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ।। ੭੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ਼੍ਚੋਚੁਃ ਸੋਪਾਧਿਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯੀਂ ਗਾਂ ਤੁ ਤਚ੍ਛਾਲੌ ਤੇ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਨ੍ ।। ੭੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਾ; ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਗਾਂ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਉਹ ਗਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚੌਲਾਂ ਵਿਚ ਛੱਡ ਆਏ।

ਤਾਂ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਾਲੌ ਗਾਂ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਲਿਲਂ ਪਾਣੌ ਯਾਹਿ ਰੁਦ੍ਰੇਤ੍ਯਭਾषਤ । ਤਤੋ ਮਾਯਾਮਯੀ ਸਾ ਗੌਃ ਪਪਾਤ ਜਲਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ ।। ੭੧.

ਜਦੋਂ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੁਦਰ ਕੋਲ ਚੱਲ ਜਾ।' ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਈ।

ਨਿਹਤਾਂ ਤਾਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ ਜਿਗਮਿषੂਂਸ੍ਤਥਾ । ਉਵਾਚ ਗੌਤਮੋ ਧੀਮਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੭੧.

ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਗੌਤਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਗਮ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਾਧੁ ਸ਼ਂਸਤ ਮਾਚਿਰਮ੍ । ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਤਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੭੧.

ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਮੁਨਿਓ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਨਿਮਾਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ?

ऋषਯ ਊਚੁਃ । ਗੋਵਧ੍ਯੇਯਮਿਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਾਵਤ੍ ਤਵ ਸ਼ਰੀਰਗਾ । ਤਾਵਦਨ੍ਨਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜਾਮੋ ਭਵਤੋऽਨ੍ਨਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ।। ੭੧.

ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਥੇ ਗਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਗੌਤਮੋऽਥ ਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਗੋਵਧ੍ਯਾਯਾ ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਤਪੋਧਨਾਃ ।। ੭੧.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਗੌਤਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀਆਂ, ਗਾਂ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।'

ਇਯਂ ਗੌਰਮृਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ । ਗਙ੍ਗਾਜਲਪ੍ਲੁਤਾ ਚੇਯਮੁਤ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੭੧.

ਇਹ ਗਾਂ ਮਰੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇਗੀ, ਇਹ ਜਰੂਰ ਉੱਠ ਜਾਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮृਤਾਯਾਃ ਸ੍ਯਾਦਮृਤਾਯਾਃ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਵ੍ਰਤਂ ਵਾ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਕੋਪਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੭੧.

ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ। ਨਾ ਕੋਈ ਵਰਤ ਰੱਖ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ।

ਗਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਗੌਤਮੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਮਾਮਾਰਾਧਯਿषੁਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ ਤਪ੍ਤੁਂ ਚਾਸ਼ੁ ਮਹਤ੍ ਤਪਃ ।। ੭੧.

ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੌਤਮ ਵੱਡੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।

ਸ਼ਤਮੇਕਂ ਤੁ ਵਰ੍षਾਣਾਮਹਮਾਰਾਧਿਤੋऽਭਵਮ੍ । ਤੁष੍ਟੇਨ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੭੧.

ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੁਚੱਜੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'

ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਾਂ ਜਕਟਾਸਂਸ੍ਥਾਂ ਦੇਹਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਵੇषਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ।। ੭੧.

ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੇਰੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਪ ਦੀ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲੇ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਜਟਾਖਣ੍ਡਮੇਕਂ ਸ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ਿਵਃ । ਤਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ ਸੋऽਪਿ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਾ ਤੁ ਗੌਰ੍ਮृਤਾ ।। ੭੧.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਮਰੀ ਪਈ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਜ੍ਜਲਪ੍ਲਾਵਿਤਾ ਸਾ ਗੌਰ੍ਗਤਾ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਭਾਮਿਨੀ । ਨਦੀ ਚ ਮਹਤੀ ਜਾਤਾ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯਾ ਸ਼ੁਚਿਹ੍ਰਦਾ ।। ੭੧.

ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਗਾਂ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਨਦੀ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਖੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾਃ ਸਾਧੁਃ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਦਿਨਃ ।। ੭੧.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਫ-ਚਿੱਟੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਆਏ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'

ਸਾਧੁ ਗੌਤਮ ਸਾਧੂਨਾਂ ਕੋਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ । ਯਦੇਵਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਦੇਵੀਂ ਦਣ੍ਡਕੇ ਚਾਵਤਾਰਯਤ੍ ।। ੭੧.

'ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਗੌਤਮ! ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਝ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੰਡਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ?'