ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤ੍ਵਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮੋਹਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਰਯ । ਅਲ੍ਪਾਯਾਸਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਫਲਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ ।। ੭੦.

ਤੂੰ ਵੀ, ਰੁਦ੍ਰਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੋਹ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਬਣਾਵੇਂ; ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਦਿਖਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰ।

ਕੁਹਕਂ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਚਰਣਾਨਿ ਚ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮੋਹਯਾਸ਼ੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੭੦.

ਜਾਦੂ, ਝੂਠੀ ਤਕਨੀਕਾਂ ਤੇ ਉਲਟ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭਟਕਾ ਦੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਆਤ੍ਮਾ ਤੁ ਗੋਪਿਤਃ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯੋऽਹਂ ਕृਤਸ੍ਤਦਾ ।। ੭੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਪਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਮਾਦਾਰਭ੍ਯ ਕਾਲਂ ਤੁ ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੀਤੇषੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵਭਿਰਤੋ ਲੋਕੋ ਬਾਹੁਲ੍ਯੇਨ ਭਵੇਦਤਃ ।। ੭੦.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੀਵ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵੱਲ ਵੱਧ ਕੇ ਆਸਰੈ ਲੈਣ ਲੱਗੇ ਹਨ।

ਵੇਦਾਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਿਨਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਥਾ । ਏਕੀਭਾਵੇਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ।। ੭੦.

ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵ੍ਯਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਭਜਨ੍ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕਂ ਨਰਾਃ ।। ੭੦.

ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਵੇਦਮਾਰ੍ਗਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮੋਹਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ । ਨਯਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਸਂਜ੍ਞਾਭਿਰ੍ਮਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੭੦.

ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ ਤੇ ਮਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ।

ਪਾਸ਼ੋऽਯਂ ਪਸ਼ੁਭਾਵਸ੍ਤੁ ਸ ਯਦਾ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਦਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਾਯਤੇ ਵੇਦਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ।। ੭੦.

ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਣ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਹਾਲਤ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਸ਼ੁਪਤ ਸ਼ਾਸਤਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵੇਦਮੂਰ੍ਤਿਰਹਂ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਾਦਿਭਿਃ । ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਦਮਨਾਦਿਮਤ੍ । ਵੇਦਵੇਦ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੭੦.

ਮੈਂ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ; ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਸਗੋਂ ਅਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਹੀ। ਵਿਦਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਰਿਸ਼ੀ।

ਯੁਗਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਤ੍ਰਯੋऽਪਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿਗੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਵੇਦਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋऽਗ੍ਨਯਃ ।। ੭੦.

ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਯੁਗ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵੀ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ।

ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਸਵਨਾਨਿ ਤੁ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਧਾ ਬਦ੍ਧਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ।। ੭੦.

ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ; ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵੀ ਹਨ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਯ ਏਵਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਪਰਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਥਾ । ਅਪਰਂ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਗੁਣਤੋ ਮੁਖ੍ਯਤਸ੍ਤ੍ਵੇਕ ਏਵਾਹਂ ਮੋਹ ਇਤ੍ਯੁਤ ।। ੭੦.

ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੂਜਾ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁੱਖ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਭ ਮੋਹ ਹੈ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਪਿਨਾਕਿਨਾ । ਅਹਂ ਚ ਨृਪਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੋऽਭਵਮ੍ ।। ੭੧.

ਅਗਸਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦੇਵਂ ਯਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਨृਪ । ਤਾਵਤ੍ ਤਸ੍ਯੈਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਥਂ ਕਮਲਾਸਨਮ੍ ।। ੭੧.

ਸਿਰ ਨਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਤ੍ਰਸਰੇਣੁਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਕਮ੍ । ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਣਾਭਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਭਵਦੇਹਤਃ ।। ੭੧.

ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ, ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਵਾਂਗ ਸੁਖਮ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਸੀਂ ਭਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਜਕਾ ऋषਯੋ ਮਮ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਰਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਾਮऋਗ੍ਯਜੁषਾਂ ਸ੍ਵਨਮ੍ ।। ੭੧.

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰ ਤੇ ਸਾਮ, ਰਿਗ ਤੇ ਯਜੁਰ ਦੇ ਗੀਤ ਉੱਚੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਏ।

ਕृਤ੍ਵੋਚੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਕਿਮਿਦਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ । ਏਕਸ੍ਯਾਮੇਵ ਮੂਰ੍ਤੌ ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯਃ ।। ੭੧.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ? ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਹੀ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ । ਯਜ੍ਞੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਦ੍ਧੁਤਂ ਹਵ੍ਯਂ ਮਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਤੇ ਤ੍ਰਯੋऽਪਿ ਵਯਂ ਭਾਗਂ ਗृਹ੍ਣੀਮਃ ਕਵਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੭੧.

ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨੋਂ ਅਸੀਂ, ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।

ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਵਿਧੋ ਭਾਵੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਪਰੀਤੇष੍ਵਨੇਕਸ਼ਃ ।। ੭੧.

ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਜੋ ਸਹੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਲਟ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਕਈ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮੁਨਯੋ ਨृਪ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦੇਵਂ ਮੋਹਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ।। ੭੧.

ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਤਮਾਮ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮੋਹ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ । ਮੋਹਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪृਥਕ੍ ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹੇਤੁਨਾ ਕੇਨ ਕृਤਂ ਦੇਵ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ ।। ੭੧.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਇਆ; ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਕੀਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ । ਅਸ੍ਤਿ ਭਾਰਤਵਰ੍षੇਣ ਵਨਂ ਦਣ੍ਡਕਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਗੌਤਮੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ ।। ੭੧.

ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਾਰਤਵਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੰਡਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਜੰਗਲ ਹੈ; ਉਥੇ ਗੌਤਮ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤਪ ਕਰੇ।

ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁ ਪਰਿਤੋषਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਪੋਧਨ ।। ੭੧.

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਤਪ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਰ੍ਤृਣਾ । ਉਵਾਚ ਸਦ੍ਯਃ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਂ ਮੇ ਧਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਹਿ ਪਦ੍ਮਜ ।। ੭੧.

ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਮੈਨੂੰ ਧਾਨ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ।। ੭੧.

ਜਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹੀ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ।

ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਯੋषਸਿ ਚ ਪਾਕਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਲਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਲੂਯਨ੍ਤੇ ਤੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਤਿਥ੍ਯਮਸੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤ੍ਯਲਮ੍ ।। ੭੧.

ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਨੇ ਚੌਲ ਉਗਾਏ; ਉਹ ਚੌਲ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕੱਟੇ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਪਕਾਏ; ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਾ । ਅਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਵਰਾ ਅਭਵਲ੍ਲੋਮਹਰ੍षਿਣੀ ।। ੭੧.

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੁਕਾ ਪਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਹੋਈ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਨਾਵृष੍ਟਿਂ ਵਨੇਚਰਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਮਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਗੌਤਮਂ ਤਦਾ ।। ੭੧.

ਉਹ ਸੁਕਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ।

ਅਥ ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਤਃ । ਉਵਾਚ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਗृਹੇ ਮੁਨਿਵਰਾਤ੍ਮਜਾਃ ।। ੭੧.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਹੋ।'