ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਤਾਪਸੇਨ ਨਰਾਧਿਪ । ਵਿਸ੍ਮਯਾਪਨ੍ਨਹृਦਯਸ੍ਤਮੇਵਾਹਂ ਤੁ ਪृष੍ਟਵਾਨ੍ ।। ੬੯.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਭਗਵਂਸ੍ਤਵ ਲੋਕੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸਰ੍ਵਲੋਕਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੬੯.

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਵੀ।

ਅਯਂ ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵੋ ਲੋਕੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਤਪੋਧਨ । ਸਂਪਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਤੇਜੋਭਿਰ੍ਹਰ੍ਮ੍ਯਰਤ੍ਨਚਯੈਸ੍ਤਥਾ ।। ੬੯.

ਪਰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ, ਸ਼ਾਨ, ਤੇਜ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।

ਸਰੋਭਿਃ ਸੂਦਕੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਜਲਜੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਲੋਕਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤੇ ਮੁਨੇ ।। ੬੯.

ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਥਂਭੂਤਂ ਕਥਂ ਲੋਕੋ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚੇਤ੍ਥਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਥਯਸ੍ਵੈਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਂ ਮੇ ਕਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ ।। ੬੯.

ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।

ਕਥਮਿਲਾਵृਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਵਂ ਸਰਸ੍ਤਤ੍ ਸਾ ਕੁਟੀ ਮੁਨੇ । ਹੇਮਹਰ੍ਮ੍ਯਾਕੁਲੇ ਲੋਕੇ ਕਿਂ ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਤੇ ਕੁਟਿਃ ।। ੬੯.

ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ? ਉਹ ਝੀਲ, ਉਹ ਕੁਟੀਆ—ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਝੋਂਪੜੀ ਦਾ ਕੀ ਥਾਂ ਹੈ?

ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਤ੍ ਮਯਾऽਸੌ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਮਹ੍ਯਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਚ੍ਛृਣੁ ।। ੬੯.

ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਤਾਪਸ ਉਵਾਚ । ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਜਲਰੂਪੀ ਸਨਾਤਨਃ । ਯੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ।। ੬੯.

ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਸਭ ਘੇਰ ਲਏ ਹਨ।

ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਵਾਪ੍ਯਾਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ । ਸੋऽਹਂ ਵਰੁਣ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰਃ ।। ੬੯.

ਜਿਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਰੂਪ ਤੂੰ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ।

ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਸਪ੍ਤ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਅਹਮਾਰਾਧਿਤਃ ਪੁਰਾ । ਤੇਨ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਸ਼ੇऽਪਿ ਤ੍ਵਮੇਕਸ੍ਤ੍ਵਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੬੯.

ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਭਜਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਿਆ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਨਿਦ੍ਰਾਮੀਲਿਤਲੋਚਨਃ । ਪਤਿਤੋऽਹਂ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ ।। ੬੯.

ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਫੇਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਤਮृषਿਂ ਤਚ੍ਚ ਵੈ ਪੁਰਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਮੇਰੁਗਿਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੬੯.

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਹ ਨਗਰੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ।

ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥੈਵ ਕੁਲਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੬੯.

ਮੈਂ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਵੇਖੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।

ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਤਂ ਲੋਕਵਰਂ ਧ੍ਯਾਯਂਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਕਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇऽਥ ਤਂ ਲੋਕਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਮ੍ ।। ੬੯.

ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਰ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ। 'ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਲੋਕ ਪਾਵਾਂਗਾ?' — ਇਹ ਸੋਚ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਚੀ ਰਹੀ।

ਏਵਂ ਤੇ ਕੌਤੁਕਂ ਰਾਜਨ੍ ਕਥਿਤਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ । ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਮਮ ਦੇਹੇ ਤੁ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ।। ੬੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਆਪਣੀ ਅਨੋਖੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?

ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵ ਉਵਾਚ । ਭਗਵਨ੍ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਲੋਕਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਾ । ਵ੍ਰਤਂ ਤਪੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਮੁਨੇ ।। ੭੦.

ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਕੋਈ ਵਰਤ, ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਧਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ?

ਅਨਾਰਾਧ੍ਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਕਾਮਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ । ਆਰਾਧਿਤੇ ਹਰੌ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਤਲੇऽਭਵਨ੍ ।। ੭੦.

ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕੌਣ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ? ਜਦ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਯਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਆਰਾਧਿਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ ।। ੭੦.

ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਬਹੁਨਾ ਕਾਲੇਨ ਨृਪਨਨ੍ਦਨ । ਯਜਤੋ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਜ੍ਞਮੂਰ੍ਤਿਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਹੂਤਾ ਆਗਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਮਮੇਵ ਸਵਾਸਵਾਃ ।। ੭੦.

ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਯਜਨ-ਸਰੂਪ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ।

ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਆਸਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਤਾਵਤ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਗਵਾਨਾਗਤੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ।। ੭੦.

ਜਦ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਓਦੋਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੋ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ । ਸੋऽਪਿ ਰੌਦ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਬਭੂਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੭੦.

ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਵਿਰੂਪਾਖ, ਰੌਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।

ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਾਗਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨृषਿਮਹੋਰਗਾਨ੍ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਭਗਵਾਨਾਜਗਾਮਾਬ੍ਜਸਂਭਵਃ ।। ੭੦.

ਸਾਰੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਭਗਵਾਨ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ।

ਤ੍ਰਸਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਵਿਮਾਨੇ ਸੂਰ੍ਯਸਨ੍ਨਿਭੇ । ਅਵਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਵਿਤ੍ ।। ੭੦.

ਉਹ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਜੋ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਵਰਗੇ ਛੋਟੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ।

ਆਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ ਵਵਨ੍ਦੇ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਮਯਾ ਪ੍ਰਣਮਿਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਃ ।। ੭੦.

ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਓਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਾਨਹਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਨਾਰਦਾਦੀਨृषੀਂਸ੍ਤਥਾ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਰੁਦ੍ਰੌ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇ ਮਨਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੭੦.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਠਿਆ।

ਕ ਏषਾਂ ਭਵਤੇ ਯਾਜ੍ਯੋ ਵਰਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਕੇਨ ਤੁष੍ਟੇਨ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਤੇ ਸਰੁਦ੍ਰਕਾਃ ।। ੭੦.

ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ, ਰੁਦਰ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ?

ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪृष੍ਟੋ ਮਯਾऽਨਘ । ਏਵਮਰ੍ਥਂ ਕ ਇਜ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੭੦.

ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਦੋਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਾਂ ਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੭੦.

ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਦ ਰੁਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਰੁਦ੍ਰ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਬਿਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋऽਮਲਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਃ । ਤ੍ਵਂ ਚਾਗਸ੍ਤ੍ਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੇ ਗਦਤੋ ਵਚਃ ।। ੭੦.

ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਅਗਸਤ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।