ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤੋ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕੋ ਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ।। ੬੮.

ਫਿਰ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਣਗੇ।

ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵ ਉਵਾਚ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਵਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤੇ ਕੇਨ ਕਿਂ ਵਾऽਗਮ੍ਯਂ ਤੁ ਸ਼ਂਸ ਮੇ ।। ੬੮.

ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸ਼ੂਦਰ ਕਿਸੇ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਨਾਹੀ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਚਾਤੁਰ੍ਗਾਮੀ ਭਵੇਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਗਾਮੀ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਦ੍ਵਿਗਾਮੀ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਏਕਗਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੬੮.

ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਿੰਨ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ ਦੋ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਨਾਲ ਹੀ।

ਅਗਮ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣੀਂ ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਅਧਮਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਾ ਨਾਰੀ ਅਗਮ੍ਯਾ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੬੮.

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਮਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਹੇਠਲੇ ਵਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉੱਚੇ ਵਰਨ ਦੀ ਔਰਤ ਮਨਾਹੀ ਹੈ।

ਮਾਤਾ ਮਾਤृष੍ਵਸਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਰ੍ਭਾਤृਪਤ੍ਨੀ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸ੍ਨੁषਾ ਚ ਦੁਹਿਤਾ ਚੈਵ ਮਿਤ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਵਗੋਤ੍ਰਜਾ ।। ੬੮.

ਮਾਂ, ਮਾਮੀ, ਸੱਸ, ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਹੁਟੀ, ਧੀ, ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖਾਨਦਾਨ ਦੀ ਔਰਤ—

ਰਾਜਜਾਯਾऽऽਤ੍ਮਜਾ ਚੈਵ ਅਗਮ੍ਯਾ ਮੁਖ੍ਯਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਰਜਕਾਦਿषੁ ਚਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਗਮ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਮਨਂ ਚੈਤਤ੍ ਕृਤਂ ਪਾਪਾਯ ਜਾਯਤੇ ।। ੬੮.

ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਧੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜਿਹੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਧੋਬਣ ਆਦਿ, ਇਹ ਸਭ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨਾਹੀ ਔਰਤਾਂ ਹਨ। ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਪਾਪ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਯੋਨਿਗਮਨਾਯਾਸ਼ੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਭਵਤ੍ਯਲਮ੍ । ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰੇषੈਵ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੬੮.

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਹੁਨਾऽਪਿ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਯਤ੍ ਪਾਪਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਸਂਗਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਨਰਰ੍षਭ ।। ੬੮.

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਦੋਂ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—

ਦਸ਼ਪ੍ਰਣਵਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ੇषਪਾਤਕੈਃ ।। ੬੮.

ਦਸ ਵਾਰੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ।

ਅਥਵਾ ਪਰਰੂਪਂ ਯੋ ਵੇਦ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਂਗਵਃ । ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯੀ ਪਾਪਸ਼ਤੈਃ ਕृਤੈਰਪਿ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ।। ੬੮.

ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲੱਗ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।

ਸ੍ਮਰਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਠਨ੍ ਵੇਦਂ ਦਦਦ੍ ਦਾਨਂ ਯਜਨ੍ ਹਰਿਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਏਵਾਸ੍ਤੇ ਵਿਰੁਦ੍ਧਮਪਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ ।। ੬੮.

ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹੇ, ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ । ਮਨ੍ਵਾਦਿਰ੍ਭਿਰ੍ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸਮਾਸਤਸ੍ਤੇਨ ਮਯਾ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ।। ੬੮.

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੂ ਆਦਿਕ ਜਿਹੜਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।

ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵ ਉਵਾਚ । ਭਗਵਨ੍ ਤ੍ਵਚ੍ਛਰੀਰੇ ਤੁ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਚਿਰਜੀਵੀ ਭਵਾਂਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੬੯.

ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸੋ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਮਚ੍ਛਰੀਰਮਿਦਂ ਰਾਜਨ੍ ਬਹੁਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਨੇਕਕਲ੍ਪਸਂਸ੍ਥਾਯਿ ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੋਧਿਤਮ੍ ।। ੬੯.

ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਈ ਕਲਪਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਅਟਨ੍ ਮਹੀਮਹਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਗਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਇਲਾਵृਤਂ ਮਹਾਵਰ੍षਂ ਮੇਰੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੬੯.

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਤਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰੋ ਦृष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਮਹਾਕੁਟੀ । ਤਤ੍ਰੋਪਵਾਸਸ਼ਿਥਿਲਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤਾਪਸਮ੍ । ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਚੀਰਵਲ੍ਕਲਧਾਰਿਣਮ੍ ।। ੬੯.

ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਤਪਸੀ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕਰਕੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਛਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।

ਤਂ ਦृष੍ਟृਵਾऽਹਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ ਏष ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਧੇਯਂ ਮੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ।। ੬੯.

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਉਸ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਚਿਤ੍ਤਯਤੋ ਮਹ੍ਯਂ ਸ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਤਿਥ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ ।। ੬੯.

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ! ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਂ ਕੁਟੀਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ ।। ੬੯.

ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਕੁਟੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ; ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਭੂਮੌ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੁਙ੍ਕਾਰਮਕਰੋਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਦ੍ਧੁਙ੍ਕਾਰਾਤ੍ ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾਃ ।। ੬੯.

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ "ਹੁੰ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ।

ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਪੀਠਮੇਕਾ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵੈ । ਸਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਦਾऽਨ੍ਯਾऽਦਾਤ੍ ਸਲਿਲਂ ਕਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੬੯.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅਸਥੀ ਲਿਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਦੂਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਨ੍ਯਾ ਤੁ ਮੇ ਪਾਦੌ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤੁਂ ਚੋਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਅਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਵ੍ਯਜਨੇ ਗृਹ੍ਯ ਮਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ ।। ੬੯.

ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਧੋਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਬਾਕੀ ਦੋ ਨੇ ਪੱਖੇ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦੋਨੋਂ ਪਾਸੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਤਤੋ ਹੁਙ੍ਕਾਰਮਕਰੋਤ੍ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਾਦਨ੍ਤਰਂ ਹੈਮਦ੍ਰੋਣੀਂ ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍ । ਗृਹ੍ਯਾਜਗਾਮ ਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਲਵਂ ਸਰਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੬੯.

ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ "ਹੁੰ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੌਣੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਕਰ ਮਛੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉੱਡੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ।

ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਹੇਮਕੁਮ੍ਭਕਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਆਯਯੁਸ੍ਤਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਾਂ ਨृਪ ।। ੬੯.

ਉਸ ਡੌਣੀ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।

ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਦਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ । ਦ੍ਰੋਣੀਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚੇਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੬੯.

"ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਡੌਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ, ਸਤਕਾਰੀ।"

ਤਤੋऽਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਵਿਸ਼ਾਮਿ ਤਾਵਤ੍ ਸਰਸਿ ਸਾ ਦ੍ਰੋਣੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਮਜ੍ਜਤ ।। ੬੯.

ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਡੌਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਗਿਆ, ਡੌਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।

ਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਜਲੇ ਨਿਮਗ੍ਨੋऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਉਨ੍ਮਗ੍ਨੋऽਹਂ ਤਤੋ ਲੋਕਮਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ।। ੬੯.

ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਡੌਣੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਲੋਕ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਸੁਹਰ੍ਮ੍ਯਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯਤਨਂ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਰਥ੍ਯਾਪਥਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜਨਾਨੁਕੀਰ੍ਣਮ੍ । ਨੀਤ੍ਯੁਤ੍ਤਮੈਃ ਸੇਵਿਤਮਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿ - ਰ੍ਨृਭਿਃ ਪੁਰਾਣੈਰ੍ਨਯਮਾਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥੈਃ ।। ੬੯.

ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਚੰਗੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਆਤਮ-ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।

ਸਂਸਾਰਚਰ੍ਯਾਪਰਿਘਾਭਿਰੁਗ੍ਰਂ ਗਮ੍ਭੀਰਪਾਤਾਲਤਲਸ੍ਥਮਾਦ੍ਯਮ੍ । ਸਿਤੈਰ੍ਨृਭਿਃ ਪਾਸ਼ਵਰਾਗ੍ਰਹਸ੍ਤੈਃ ਦ੍ਵਿਪਾਸ਼੍ਵਸਂਘੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰੁਪੇਤਮ੍ ।। ੬੯.

ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ; ਉੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਪਾਸ਼ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।