ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਵਿਸ਼ਾਲਸ੍ਯ ਕਥਂ ਕੌਬ੍ਜ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋਭਵਤ੍ ।। ੫੫.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅੰਬ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਕੁਬੜਾ ਹੋ ਗਿਆ?

ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬਭੌ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਨੇਨਾਗਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृਤਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੫੫.

ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ.

ਤਸ੍ਮਾਦੇषੈਵ ਭਵਿਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸ ਨृਪਃ ।। ੫੫.

ਇਸ ਲਈ, ਇਹੀ ਭਗਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ.

ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਭਗਵਨ੍ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਆਗਤੋऽਸਿ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਧੁਨਾ ਹਰੇ ।। ੫੫.

ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਹਰੀ!

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਬਭੌ ਤਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸੌਮ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੫੫.

ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ.

ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਮਯਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਨृਪ ।। ੫੫.

ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ.

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਿਤਲੋਚਨਃ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਦੇਵੇਸ਼ੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ ।। ੫੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ!' ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ.

ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ । ਮਯ੍ਯਾਗਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲੋऽਯਮਾਮ੍ਰਃ ਕੁਬ੍ਜਤ੍ਵਮਾਗਤਃ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮਿਦਂ ਕੁਬ੍ਜਕਾਮ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਇਹ ਅੰਬ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੁਬੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਹੁਣ ਕੁਬਜਕਾਮਰ ਤੀਰਥ ਕਹਾਈ ਜਾਵੇਗੀ.

ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨ੍ਯਾਦਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਤਾ ਯਦਿ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਕਲੇਵਰਂ ਤ੍ਯਜਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ ।। ੫੫.

ਇੱਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਵਿਮਾਨ ਮਿਲਣਗੇ, ਤੇ ਜੋ ਜੋਗੀ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਣਗੇ.

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਗ੍ਰੇਣ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੋऽਸੌ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਯੇਨ ਭੂਯਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਪਦਵੀਂ ਨੋ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ ।। ੫੫.

ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਯ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ । ਪਠੇਦ੍ ਯਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਦੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੫੫.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਸਵੇਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਮੁਕਤੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਂ ਚੇਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਤਲ੍ਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। ੫੫.

ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਪਰਮ ਲੀਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨ੍ਯਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ ਧਨ੍ਯ ਅਧਨ੍ਯੋऽਪਿ ਹਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੫੬.

ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨ-ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਗ ਰਹਿਤ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ ਯਾ ਤਿਥਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿष੍ਣੁਮਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ।। ੫੬.

ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਅਗ੍ਨਯੇਤ੍ਯੁਦਰਂ ਤਥਾ । ਹਵਿਰ੍ਭੁਂਜਾਯ ਚ ਉਰੋ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦੇਤਿ ਵੈ ਭੁਜੋ ।। ੫੬.

ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਹਵਿਰਭੁਜ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰਵਿਨੋਦ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਾਯੇਤਿ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਨਾਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯੈਵਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ।। ੫੬.

ਸੰਵਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਜਵਲਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੁਰਤਃ ਕੁਣ੍ਡਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਘਾਨਤਃ । ਹੋਮਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਏਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੫੬.

ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਬਣਾਕੇ, ਉਥੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸਂਯਾਵਕਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਦ੍ ਘृਤਸਂਯੁਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਤੁ ਯਾਵਤਃ ।। ੫੬.

ਫਿਰ ਜੌਆਂ ਦਾ ਘੀ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਚੈਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਚ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਪਾਯਸਂ ਸਘृਤਂ ਬੁਧਃ । ਸ਼੍ਰਾਵਣਾਦਿषੁ ਸਕ੍ਤੂਂਸ਼੍ਚ ਤਤਸ਼੍ਚੈਤਤ੍ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ ।। ੫੬.

ਚੈਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਘੀ ਵਾਲਾ ਖੀਰ ਖਾਵੇ। ਸਾਵਣ ਆਦਿਕ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤੂ ਖਾਵੇ। ਫਿਰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਵ੍ਰਤੇ ਵਹ੍ਨਿਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ । ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪਾਨੁਲੇਪਨਮ੍ ।। ੫੬.

ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਤ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੀ ਅੱਗ ਬਣਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ।

ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨ ਤਥਾ ਲਿਪ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦੇਵਦੇਵ ਚ । ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੫੬.

ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ, ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਵੇ।

ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗੇਨ ਚ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤਂ ਦਾਪਯੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ।। ੫੬.

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਲ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ।

ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਧਨ੍ਯਕਰ੍ਮਾऽਸ੍ਮਿ ਧਨ੍ਯਚੇष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਧਨ੍ਯਵਾਨ੍ । ਧਨ੍ਯੇਨਾਨੇਨ ਚੀਰ੍ਣੇਨ ਵ੍ਰਤੇਨ ਸ੍ਯਾਂ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ।। ੫੬.

ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂ।

ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੋਸ਼ਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਦ੍ਯੋ ਧਨ੍ਯਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ ।। ੫੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਭਾਗ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ।

ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ । ਅਨੇਨ ਕृਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੫੬.

ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹੀ, ਵੱਡਾ ਭਾਗ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਨ੍ਮਜਨਿਤਂ ਪਾਪਮਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤਸ੍ਯ ਹ । ਦਗ੍ਧੇ ਪਾਪੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਇਹ ਜਨ੍ਮਨ੍ਯਸੌ ਭਵੇਤ੍ ।। ੫੬.

ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ, ਅੱਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਇਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯੋऽਪੀਦਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਠੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਉਭੌ ਤਾਵਿਹ ਲੋਕੇ ਤੁ ਧਨ੍ਯੌ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਃ ।। ੫੬.

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਗੱਲ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਣਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਤਚ੍ਚੀਰ੍ਣਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਧਨਦੇਨ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨੌ ਸ੍ਥਿਤੇਨ ਤੁ ।। ੫੬.

ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁਬੇਰ ਨੇ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।