ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਥੈਵ ਕੂਰ੍ਮਤ੍ਵਮृਗਤ੍ਵਮੁਚ੍ਚੈ - ਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਰੂਪਮਨੇਕਰੂਪ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਭਾਵਾਦਸਕृਚ੍ਚ ਜਨ੍ਮ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਤੇ ਤੇऽਚ੍ਯੁਤ ਨੈਤਦਸ੍ਤਿ ।। ੫੫.

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਛੂਏ ਤੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਬਣਾਏ। ਤੇਰੀ ਸਰਬਜਣਤਾ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਕਈ ਜਨਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਨृਸਿਂਹ ਨਮੋ ਵਾਮਨ ਜਮਦਗ੍ਨਿਨਾਮ ਦਸ਼ਾਸ੍ਯਗੋਤ੍ਰਾਨ੍ਤਕ ਵਾਸੁਦੇਵ । ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧ ਕਲ੍ਕਿਨ੍ ਖਗੇਸ਼ ਸ਼ਂਭੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਬੁਧਾਰਿਨਾਸ਼ਨ ।। ੫੫.

ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਨਰਸਿੰਘਾ, ਵਾਮਨ ਤੇ ਜਮਦਗਨੀ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੰਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ! ਬੁੱਧ, ਕਲਕਿ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ.

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਨਾਰਾਯਣ ਪਦ੍ਮਨਾਭ ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਾਯ । ਨਮਃ ਸਮਸ੍ਤਾਮਰਸਙ੍ਘਪੂਜ੍ਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਦਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ।। ੫੫.

ਨਾਰਾਇਣ, ਪਦਮਨਾਭ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਸਭ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ.

ਨਮਃ ਕਰਾਲਾਸ੍ਯ ਨृਸਿਂਹਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਦ੍ਰਿਸਮਾਨ ਕੂਰ੍ਮ । ਨਮਃ ਸਮੁਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਨ ਮਤ੍ਸ੍ਯ ਨਮਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਰੋਡਰੂਪਿਨਨਨ੍ਤ ।। ੫੫.

ਕਰਾਲ ਮੁੱਖ ਵਾਲੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਕੂਰਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਮਤਸਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਅਨੰਤ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ.

ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ ਤਵ ਦੇਵ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਨ ਮੁਖ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤਵ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ ਵਿਭੋ । ਅਜਾਨਤਾ ਧ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਨੈਭਿਰ੍ਵਿਨਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾਣ ।। ੫੫.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਸਿਰਜਣ ਲਈ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣਾ ਮੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਦੇ ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ.

ਆਦ੍ਯੋ ਮਖਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵਿष੍ਣੋ ਮਖਾਙ੍ਗਭੂਤੋऽਸਿ ਹਵਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ । ਪਸ਼ੁਰ੍ਭਵਾਨ੍ ऋਤ੍ਵਿਗਿਜ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਸਙ੍ਘਾ ਮੁਨਯੋ ਯਜਨ੍ਤਿ ।। ੫੫.

ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਯਗ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਤੂੰ ਯਗ ਦੇ ਅੰਗ, ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਵਾਲਾ ਪਸ਼ੂ, ਪੰਡਤ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਵੀ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ.

ਯਦੇਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਜਗਧ੍ਰੁਵਂ ਚਲਾਚਲਂ ਸੁਰਾਦਿਕਾਲਾਨਲਸਂਸ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਿਭਕ੍ਤੋऽਸਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇਸ਼ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਹृਦਯੇਪ੍ਸਿਤਾਂ ਮੇ ।। ੫੫.

ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਜਾਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੰਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਤ ਮੁਕਤੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ.

ਨਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਮੂਰ੍ਤ੍ਤ ਨਮੋ ਹਰੇ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ।। ੫੫.

ਕੰਵਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ.

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਸ਼ਾਲਾਮ੍ਰਤਲਸ੍ਥੇਨ ਤੁਤੋष ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ.

ਕੁਬ੍ਜਰੂਪੀ ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਆਜਗਾਮ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਗਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸੀਪ੍ਯਾਮ੍ਰਃ ਕੁਬ੍ਜਕੋऽਭਵਤ੍ ।। ੫੫.

ਫਿਰ ਹਰੀ ਆਪ ਕੁਬੜ ਰੂਪ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਆਇਆ, ਉਹ ਅੰਬ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਕੁਬੜਾ ਹੋ ਗਿਆ.

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਵਿਸ਼ਾਲਸ੍ਯ ਕਥਂ ਕੌਬ੍ਜ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋਭਵਤ੍ ।। ੫੫.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਅੰਬ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਕੁਬੜਾ ਹੋ ਗਿਆ?

ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬਭੌ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਨੇਨਾਗਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृਤਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੫੫.

ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ.

ਤਸ੍ਮਾਦੇषੈਵ ਭਵਿਤਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸ ਨृਪਃ ।। ੫੫.

ਇਸ ਲਈ, ਇਹੀ ਭਗਵਾਨ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ.

ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਯ ਭਗਵਨ੍ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਆਗਤੋऽਸਿ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵਾਧੁਨਾ ਹਰੇ ।। ੫੫.

ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾ, ਹੇ ਹਰੀ!

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਬਭੌ ਤਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸੌਮ੍ਯੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੫੫.

ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ.

ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਮਯਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯ ਤਿਲਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਨृਪ ।। ੫੫.

ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ.

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਿਤਲੋਚਨਃ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਦੇਵੇਸ਼ੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ ।। ੫੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ!' ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ.

ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ । ਮਯ੍ਯਾਗਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲੋऽਯਮਾਮ੍ਰਃ ਕੁਬ੍ਜਤ੍ਵਮਾਗਤਃ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੀਰ੍ਥਮਿਦਂ ਕੁਬ੍ਜਕਾਮ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਇਹ ਅੰਬ ਦਾ ਰੁੱਖ ਕੁਬੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਹੁਣ ਕੁਬਜਕਾਮਰ ਤੀਰਥ ਕਹਾਈ ਜਾਵੇਗੀ.

ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨ੍ਯਾਦਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਤਾ ਯਦਿ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਕਲੇਵਰਂ ਤ੍ਯਜਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ ।। ੫੫.

ਇੱਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਵਿਮਾਨ ਮਿਲਣਗੇ, ਤੇ ਜੋ ਜੋਗੀ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਣਗੇ.

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਗ੍ਰੇਣ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੋऽਸੌ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਯੇਨ ਭੂਯਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਪਦਵੀਂ ਨੋ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ ।। ੫੫.

ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਯ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ । ਪਠੇਦ੍ ਯਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਦੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੫੫.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਸਵੇਰ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਮੁਕਤੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਨੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਂ ਚੇਹ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਤਲ੍ਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। ੫੫.

ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਪਰਮ ਲੀਨਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਨ੍ਯਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ ਧਨ੍ਯ ਅਧਨ੍ਯੋऽਪਿ ਹਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੫੬.

ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨ-ਵ੍ਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਗ ਰਹਿਤ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ ਯਾ ਤਿਥਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿष੍ਣੁਮਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ।। ੫੬.

ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੰਨਣੇ ਪੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਅਗ੍ਨਯੇਤ੍ਯੁਦਰਂ ਤਥਾ । ਹਵਿਰ੍ਭੁਂਜਾਯ ਚ ਉਰੋ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦੇਤਿ ਵੈ ਭੁਜੋ ।। ੫੬.

ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਹਵਿਰਭੁਜ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰਵਿਨੋਦ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਾਯੇਤਿ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਜ੍ਵਲਨਾਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯੈਵਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ।। ੫੬.

ਸੰਵਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਜਵਲਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯੈਵ ਪੁਰਤਃ ਕੁਣ੍ਡਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਘਾਨਤਃ । ਹੋਮਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਏਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੫੬.

ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਬਣਾਕੇ, ਉਥੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸਂਯਾਵਕਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਦ੍ ਘृਤਸਂਯੁਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਤੁ ਯਾਵਤਃ ।। ੫੬.

ਫਿਰ ਜੌਆਂ ਦਾ ਘੀ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।