ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਤੁਰ ਆਦਾਯ ਇਕ੍ਸ਼ੁਦਣ੍ਡਾਨ੍ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾਨ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੋ ਨृਪ ।। ੫੪.

ਫਿਰ, ਚਾਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਇੱਖ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵੈ । ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਯੁਕ੍ਤਾਯ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾਙ੍ਗਾਯ ਧੀਮਤੇ ।। ੫੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪੂਜ੍ਯ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ ਸਮਾਪਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵੋ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।। ੫੪.

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਣਗੇ।

ਅਕृਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਤੁ ਪृष੍ਟੋ ਗਰ੍ਵੇਣ ਸ਼ੋਭਨਾਃ । ਅਵਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਯਂ ਵਿਪਾਕੋ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫੪.

ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਇਸ ਬੇਅਦਬੀ ਦਾ ਫਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸਰਸਿ ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਤਸ੍ਯੋਪਹਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਾਪਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਥ ਸ਼ੋਭਨਾਃ ।। ੫੪.

ਇਸੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਓਗੀਆਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ।

ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾऽਭਿਮਾਨਤਃ । ਅਵਮਾਨੇऽਪਹਰਣਂ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪੁਰਾ ਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵੋ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੫੪.

ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਗੋਪਾਂ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨ ਤੇ ਚੋਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਦੇਵਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਾਰਦਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਾ ਅਪ੍ਯੇਤਦ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚਾਸਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ ।। ੫੪.

ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਤੁਰੰਤ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹਰੀ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਯੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ੁਭੇਨੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੫੫.

ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਵਰਤ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇऽਥ ਮਾਸੇ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾਹ੍ਨਾਤ੍ ਸਮਾਰਭੇਤ੍ । ਏਕਭਕ੍ਤਂ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾਵਤ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦਸ਼ਮੀ ਤਿਥਿਃ ।। ੫੫.

ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਪੱਖ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਉਣ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯ ਚ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਦ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਪਕ੍ਸ਼ਤੋ ਨृਪ ।। ੫੫.

ਫਿਰ ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਨਿਯਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਤਾਮਪ੍ਯੇਵਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਚ ਯਵਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਕृष੍ਣਾਯੇਤਿ ਹਰਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯੋ ਦਾਨੇ ਹੋਮੇ ਤਥਾਰ੍ਚ੍ਚਨੇ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਯਵ (ਜੌ) ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਹਨ ਤੇ ਦਾਨ, ਹੋਮ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ' ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਮਥੈਵਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਚੈਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਵਦੁਪੋष੍ਯ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸੁਧੀਃ । ਸਕ੍ਤੁਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਾਨਿ ਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚੈਤ੍ਰ ਤੋਂ ਮੁੜ ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤੂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਣ।

ਸ਼੍ਰਾਵਣਾਦਿषੁ ਮਾਸੇषੁ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਾਲਿਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਤ੍ਰਿषੁ ਮਾਸੇषੁ ਯਾਵਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਦਿਰਾਗਤਃ ।। ੫੫.

ਸਾਵਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਉਣ ਤੱਕ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਵਲ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਤਮਪ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਸਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਂਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਪृਥਿਵੀਂ ਨृਪ ।। ੫੫.

ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਾਂ ਚ ਪਾਤਾਲਕੁਲਪਰ੍ਵਤਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਭੂਮਿਨ੍ਯਾਸਵਿਧਾਨੇਨ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ ਤਾਂ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ ।। ੫੫.

ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਪਰਬਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਦਤ੍ਤੇਤਿ ਪਞ੍ਚਰਤ੍ਨੈਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੫੫.

ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਸਮੇਤ, 'ਪ੍ਰਿਯਦੱਤਾ' ਆਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।

ਜਾਗਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ । ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿ ਯਾਵਤਃ ।। ੫੫.

ਉਥੇ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਮੁੜ, ਚੋਣ ਕਰਕੇ, ਚੌਵੀ ਤੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।

ਤੇषਾਂ ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਗਾਂ ਚ ਅਨਡ੍ਵਾਹਂ ਚ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਏਕੈਕਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮੇਵ ਚ ।। ੫੫.

ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ, ਇਕ ਗਾਂ, ਇਕ ਬਲਦ, ਇਕ ਜੋੜਾ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਇਕ ਅੰਗੂਠੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕਟਕਾਨਿ ਚ ਸੌਵਰ੍ਣਕਰ੍ਣਾਭਰਣਕਾਨਿ ਚ । ਏਕੈਕਂ ਗ੍ਰਾਮਮੇਤੇषਾਂ ਰਾਜਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੫੫.

ਕੜੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਵੀ ਦੇਣੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇਕ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਸਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਮਾਦ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਭਰਣਂ ਚੈਵ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ।। ੫੫.

ਮੱਧਲੇ ਨੂੰ, ਜੋੜੇ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਹਣੇ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਗੋਯੁਗਂ ਤਥਾ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਭਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ।। ੫੫.

ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹਾਲ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗਾਂ ਯੁਗ੍ਮਾਭਰਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਮੇਵ ਚ ।। ੫੫.

ਗਾਂ, ਜੋੜਾ ਗਹਣਿਆਂ ਦਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੋਵੇਂ ਮਨਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਰੌਪ੍ਯਾਂ ਵਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਭਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ । ਦਾਪਯੇਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤੁ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਚ ਭੋਜਨਮ੍ । ਉਪਾਨਹੌ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਦੁਕੇ ਛਤ੍ਰਿਕਾਂ ਤਥਾ ।। ੫੫.

ਆਪਣੀ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵੀ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਵੀ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਏਤਾਨ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਦੇਦੇਵਂ ਕृष੍ਣੋ ਦਾਮੋਦਰੋ ਮਮ । ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਹਰਿਰ੍ਮਮ ।। ੫੫.

ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਾਮੋਦਰ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪੀ ਹਰੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿਣ।'

ਦਾਨੇ ਚ ਭੋਜਨੇ ਚੈਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ ਫਲਮਾਪ੍ਯਤੇ । ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍षਾਣਾਮਪਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤੁਮ੍ ।। ੫੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਤਥਾਪ੍ਯੁਦ੍ਦੇਸ਼ਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਫਲਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇऽਨਘ । ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍ ।। ੫੫.

ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।

ਆਸੀਦਾਦਿਯੁਗੇ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ । ਸ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯੇਦਂ ਵ੍ਰਤਮਾਚਖ੍ਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ।। ੫੫.

ਆਦਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵਰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਕੀਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਯਯੌ । ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ ਵਰੋ ਮੇ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਵਰਃ ।। ੫੫.

ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਤਮਾ ਆਪ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।'