ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਧਨ੍ਯਾ ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਧਨ੍ਯਤਰੋ ਮਤਃ । ਭਰ੍ਤੁਃ ਸੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇ ਹਰੇਰਿਤਿ ।। ੪੯.

ਉਹ ਔਰਤ ਧੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਧੰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਧਨ੍ਯਾ ਤਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਦ੍ਵਿਜਸੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ । ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਤੇਨ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ।। ੪੯.

ਉਹ ਔਰਤ ਧੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਦੁਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵਲੋਂ ਕਰਨੀ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।

ਆਸੁਰਂ ਭਾਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਤੇਨਾਸੌ ਸਾਧੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ।। ੪੯.

ਅਸੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਭਾਉ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਕੁਲੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਾਲ ਏਵ ਵਨਂ ਗਤਃ । ਆਰਾਧ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਤੇਨ ਸਾਧੋ ਧ੍ਰੁਵੇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ ।। ੪੯.

ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧ੍ਰੂਵ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਧੂ ਆਖਿਆ।

ਇਤਿ ਰਾਜਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਲ੍ਪੋਪਦੇਸ਼ਰਾਜਾऽਸੌ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ ।। ੪੯.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਗਸਤ ਦੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਘੱਟ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ । ਗਤੇऽਗਸ੍ਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਨ੍ ਵੈ ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। ੪੯.

ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਅਗਸਤ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਅਗਸਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।

ਪृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਾਮੇਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ । ਇਦਮੇਵ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਤਪੋਧਨ ।। ੪੯.

ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸੇ ਦਿਵਸ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ।'

ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਾਮਿ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗृਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸਦ੍ਯੋऽਦਰ੍ਸ਼ਨਤਾਂ ਮੁਨਿਃ ।। ੪੯.

ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਅਗਸਤ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਤੁਰ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਰਾਜਾऽਪਿ ਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮ੍ ।. ਉਪੋष੍ਯ ਪਰਮਂ ਕਾਮਮਿਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਚਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੪੯.

ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਰੱਖੀ ਤੇ ਇਸ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ।

ਸਪਤ੍ਨੀਕੋ ਨृਪਵਰੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਚ । ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਰਾਜਾऽਸੌ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾऽऽਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੪੯.

ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।

ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ । ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤੀਰ੍ਥਮਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਮਾਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰ੍ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ।। ੫੦.

ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਅਗਸਤ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।

ਤਮਾਗਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਅਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਉਵਾਚ ਹਰ੍षਿਤੋ ਰਾਜਾ ਤਮृषਿਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍ ।। ੫੦.

ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਰਾਜੋਵਾਚ । ਭਗਵਨ੍ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ऋषਿਵਰੋਤ੍ਤਮ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਵਿਧਾਨਂ ਤਤ੍ ਕृਤਂ ਮਯਾ । ਇਦਾਨੀਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਯਤ੍ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ ।। ੫੦.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਾਸਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮ੍ । ਉਪੋष੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਯੇਨ ਯਚ੍ਚਾਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍ ।। ੫੦.

ਅਗਸਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਜਨ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਣੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਵਿਭੁਮੇਵਾਰ੍ਚਯੇਦ੍ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਮਕਲ੍ਮषਮ੍ ।। ੫੦.

ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਥਾਈਂ ਵਿਆਪਕ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਰਸੇ ਸ਼ਿਰਃ ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਧਰੇਃ । ਪੁਰੁषਾਯੇਤਿ ਚ ਭੁਜੌ ਕਣ੍ਠਂ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੇ । ਜ੍ਞਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯੇਤਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਯ ਤਥਾ ਉਰਃ ।। ੫੦.

ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਪੂਜੋ; ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ; ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲ; ਗਿਆਨ-ਅਸਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ; ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਪੂਜੋ।

ਜਗਦ੍ਗ੍ਰਸਿष੍ਣਵੇ ਪੂਜ੍ਯ ਉਦਰਂ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ । ਕਟਿਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਪਾਦਾਯ ਪਾਦੌ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍ ।। ੫੦.

ਜਗਤ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੈਰ ਪੂਜੋ।

ਅਨੁਲੋਮੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਨਮੋ ਦਾਮੋਦਰਾਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਧਰੇਃ ।। ੫੦.

ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਚਤੁਰੋ ਘਟਾਨ੍ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ ਰਤ੍ਨਗਰ੍ਭਾਂਸ੍ਤੁ ਸਿਤਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾਨ੍ ।। ੫੦.

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਾਰ ਘੜੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।

ਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਦਾਮਬਦ੍ਧਗ੍ਰੀਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਵਗੁਣ੍ਠਿਤਾਨ੍ । ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਨ੍ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਿਲਪੂਰ੍ਣੈਃ ਸਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ।। ੫੦.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਤ੍ਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਤਿਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ।

ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲ੍ਪਿਤਾ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚਰਨ੍ਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ ।। ੫੦.

ਇਹ ਚਾਰ ਘੜੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਤਮਪ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਾਗਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਜ੍ਞਂ ਯਜੇਦ੍ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ।। ੫੦.

ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

षੋਡਸ਼ਾਰੇ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਜਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕृਤੇ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਰ੍ਣਾਯ ਚ ਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੫੦.

ਇਹ ਕਰਮ, ਜੋ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾ-ਸਪੋਕ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ 'ਤੇ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸਾਗਰਾ ਦੇਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਪਞ੍ਚਮਸ੍ਯ ਹ । ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਦਾਪਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ।। ੫੦.

ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਚਾਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮੂਰਤੀ ਭਾਵ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵੇਦਾਢ੍ਯੇ ਤੁ ਸਮਂ ਦਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਦ੍ਵਿਦੇ ਤਥਾ । ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੫੦.

ਜੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਦੂਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਤੁ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚੋਪਪਾਦਯੇਤ੍ । ਵਿਧਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦਤ੍ਤਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣੋਤ੍ਤਰਮ੍ ।। ੫੦.

ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ਼, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੁਰਵੇ ਸਤਿ ਯਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਕੁਧੀਃ । ਸ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਯ ਚ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਗੁਰੌ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੫੦.

ਜੇ ਗੁਰੂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਤੇ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੰਦ ਭਾਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ।

ਅਵਿਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਵਿਦ੍ਯੋ ਵਾ ਗੁਰੁਰੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਵਾਪ੍ਯਮਾਰ੍ਗਸ੍ਥੋ ਗੁਰੁਰੇਵ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ।। ੫੦.

ਗੁਰੂ ਚਾਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਹੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਯਸ੍ਤੁ ਮੋਹਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ । ਸ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿ ਨਰਕੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਪੁਰੁषਾਧਮਃ ।। ੫੦.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।