ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਾਲੋऽਭੂਤ੍ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਗੋਤ੍ਰਜੈਰ੍ਹृਤਰਾਜ੍ਯੋऽਸੌ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ।। ੪੮.

ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਸੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਮ ਦਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਖੋਹ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਬਦਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਹृਤਰਾਜ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੪੮.

ਉਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਬਦਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਾਜ ਪਦ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਕਦਾਚਿਦਾਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰਾਣਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ । ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਦੇਵੌ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤੌ ।। ੪੮.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਥੇ ਦੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ, ਆਏ।

ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਪੂਰ੍ਵਾਗਤਮਰਿਂਦਮੌ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਖ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ।। ੪੮.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਤੌ ਪ੍ਰੀਤਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਰਦੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਵਾਗਤੌ ।। ੪੮.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਾਪ ਘਟੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਏ ਹਾਂ।'

ਰਾਜੋਵਾਚ । ਭਵਨ੍ਤੌ ਕੌ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਕਸ੍ਯ ਗृਹ੍ਣਾਮ੍ਯਹਂ ਵਰਮ੍ । ਆਰਾਧਯਾਮਿ ਯਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ।। ੪੮.

ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਨਾ ਇਹ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਲਵਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਵਰ ਹੀ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੌ ਤੁ ਤੌ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕਮਾਰਾਧਯਸੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਕਂ ਵਾ ਵਰਂ ਵृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਕੁਤੂਹਲਾਤ੍ ।। ੪੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਰਾਧਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਤਸ੍ਤਾਵੂਚਤੁਃ ਪੁਨਃ ।। ੪੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁੜ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਰਾਜਨ੍ ਤਸ੍ਯੈਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਾਵਯੋਰ੍ਵਰਃ । ਦਾਤਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਸ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ।। ੪੮.

'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।'

ਰਾਜੋਵਾਚ । ਯਥਾ ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਂ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਵਿਧਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ । ਯष੍ਟੁਂ ਸਮਰ੍ਥਤਾ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤਥਾ ਮੇ ਦਦਤਂ ਵਰਮ੍ ।। ੪੮.

ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਰਥਾ ਮਿਲੇ ਕਿ ਮੈਂ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਗਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।'

ਨਰ ਉਵਾਚ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਲੋਕਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ । ਮਯਾ ਸਹ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਲੋਕਭਾਵਨਃ ।। ੪੮.

ਨਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਦਰੀ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪ ਕਰਣ।'

ਅਯਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਕੂਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਵਾਨ੍ । ਵਰਾਹਸ਼੍ਚਾਭਵਦ੍ ਦੇਵੋ ਨਰਸਿਂਹਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍ ।। ੪੮.

ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮੱਛੀ ਬਣਿਆ, ਫਿਰ ਕੱਛੂਏ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਸੂਰ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਸਿੰਘ ਬਣਿਆ।

ਵਾਮਨਸ੍ਤੁ ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪੁਨਰ੍ਬਭੌ ।। ੪੮.

ਫਿਰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਜਾਮਦਗਨੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਫਿਰ ਦਾਸਰਥੀ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਬੁਦ੍ਧੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਨਂ ਹ੍ਯੇष ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਦਸ੍ਯਵੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ ਪੁਨਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਾਂ ਚਕਾਰਾਯਂ ਸ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ।। ੪੮.

ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਬੁੱਧ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ, ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਲਿਆਇਆ। ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਹੈ।

ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੇਣ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਮਭੀਪ੍ਸੁਭਿਃ । ਸ੍ਵਵਂਸ਼ੋਦ੍ਧਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੀ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ।। ੪੮.

ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਤਸ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਲਈ, ਉਹ ਕੁਛ ਲੋਕ ਕੂਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੀ ਭੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਭਵੋਦਧਿਨਿਮਗ੍ਨੇਨ ਵਾਰਾਹਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਹਰਿਃ । ਨਾਰਸਿਂਹੇਣ ਰੂਪੇਣ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪਾਪਭਯਾਨ੍ਨਰੈਃ ।। ੪੮.

ਹਰਿ ਨੂੰ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ 'ਚ, ਜੋ ਭਵਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਵਾਮਨਂ ਮੋਹਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥੇ ਜਗਦਗ੍ਨਿਜਮ੍ । ਕ੍ਰੂਰਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਜੇਦ੍ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਬੁਧਃ ।। ੪੮.

ਮੋਹ ਮਿਟਾਉਣ ਤੇ ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਵਾਮਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ। ਤੇ ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਹੋਣ।

ਬਲਕृष੍ਣੌ ਯਜੇਦ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਰੂਪਕਾਮੋ ਯਜੇਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਂ ਕਲ੍ਕਿਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਾਤਨੇ ।। ੪੮.

ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਰੂਪ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁੱਧ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਕੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਇਮਾਮੇਵਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਸੋऽਪਿ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਮ੍ਨਾ ਬਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ੍ਯਾऽਭਵਨ੍ਮੁਨੇ ।। ੪੮.

ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੀ ਬਦਰੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਬਣੀ।

ਇਹ ਜਨ੍ਮਨਿ ਰਾਜਾऽਸੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਇਯਾਦ੍ ਵਨਮ੍ । ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੪੮.

ਇਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਗ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ । ਤਦ੍ਵਦਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦ੍ ਦੇਵਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ।। ੪੯.

ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ, ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਪੱਖ ਦੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਕਟਿਂ ਵੈ ਪਦ੍ਮਯੋਨਯੇ । ਉਦਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਯ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵੈ ਉਰਃ । ਅਵ੍ਯਯਾਯ ਤਥਾ ਪਾਣਿਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ ।। ੪੯.

ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਪਦਮਯੋਨੀ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਸਰਵਦੇਵ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਪੁਸ਼ਕਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਅਵਯਯ ਨੂੰ ਹੱਥ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭਵਾਯ ਸ਼ਿਰਃ ਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਦਗ੍ਰੇ ਘਟਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੌਵਰ੍ਣਕਂ ਦੇਵਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਤੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ ।। ੪੯.

ਪ੍ਰਭਾਵ ਲਈ ਸਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਘੜਾ ਰੱਖੋ। ਉਸ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਦਮਨਾਭ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।

ਤਮੇਵ ਦੇਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਤੁ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮਹਾਮੁਨੇ ।। ੪੯.

ਉਸੇ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਸਵੇਰੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਕਰਕੇ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਆਸੀਤ੍ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਾ ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾऽਭਵਦ੍ ਵਰ੍षਂ ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਂ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ।। ੪੯.

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਨਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੀ ਭਦਰਾਸ਼ਵ ਨਾਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਬਣਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਗृਹਮਾਗਤ੍ਯ ਸਤ੍ਤਮ । ਉਵਾਚ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਸਾਮਿ ਭਵਤੋ ਗृਹੇ ।। ੪੯.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਅਗਸਤਿਆ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਰਹਾਂਗਾ।'

ਤਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ । ਤਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਿਮਤੀ ਨਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾ ।। ੪੯.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।' ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇਜਃ ਸਮਭਵਦ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍ । ਸ਼ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਯਤਵ੍ਰਤ ।। ੪੯.

ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਸੌ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।

ਤਾ ਦਾਸ੍ਯ ਇਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਹਰਹਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਕਾਨ੍ਤਿਮਤ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਭਯਾਤ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਚੇਤਸਃ ।। ੪੯.

ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ। ਕਾਂਤਿਮਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਹਿਮੀਆਂ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।