ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਂਤ੍ਵਾषਾਢੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਹ ਭਰ੍ਤ੍ਤृਣਾ । ਉਪੋष੍ਯਤਿ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੪੬.

ਪਰ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਃ । ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਤੁ ਭਵਤੋ ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਉਪੋष੍ਯ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਹਭਾਰ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੪੬.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਨੂੰ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਏਤਾਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮਹਤੀਂ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੪੬.

ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਈ।

ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੋऽਥ ਗਤਃ ਪਰਮਿਕਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏष ਤੇ ਵਿਧਿਰੁਦ੍ਦਿष੍ਟ ਆषਾਢੇ ਮਾਸਿ ਵੈ ਮੁਨੇ ।। ੪੬.

ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਅਖੀਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ । ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਪਰਮਂ ਦੇਵਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ਜਨਾਰ੍ਨਮ੍ ।। ੪੭.

ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਹृषੀਕੇਸ਼ਾਯ ਵੈ ਕਟਿਮ੍ । ਸਨਾਤਨੇਤਿ ਜਠਰਮੁਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣੇ ।। ੪੭.

ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਚਰਨ, ਹਰੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਸਨਾਤਨ ਨੂੰ ਪੇਟ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।

ਚਕ੍ਰਪਾਣਯੇਤਿ ਭੁਜੌ ਕਣ੍ਠਂ ਚ ਹਰਯੇ ਤਥਾ । ਮੁਞ੍ਜਕੇਸ਼ਾਯ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਭਦ੍ਰਾਯੇਤਿ ਸ਼ਿਖਾਂ ਤਥਾ ।। ੪੭.

ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ, ਮੁੰਜਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰ ਅਤੇ ਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।

ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦੇਵ ਤੁ । ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ।। ੪੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਘੜਾ ਪੂਜ ਕੇ ਥਾਂ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਸਜਾਓ।

ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤੁ ਦਾਮੋਦਰਸਨਾਮਕਮ੍ । ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੪੭.

ਸੋਨੇ ਦੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਾਮੋਦਰ ਨਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈਏ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਤ੍ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੇ । ਏਵਂ ਨਿਯਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮੇ ।। ੪੭.

ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਸ ਨਿਯਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣੋ।

ਏष ਤੇ ਵਿਧਿਰੁਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਮਾਸਿ ਵੈ ਵਿਭੋ । ਏਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਯਤ੍ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੪੭.

ਹੇ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਰੀਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਉਹ ਤਾਕਤ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਾ ਨृਗੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਸ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਮृਗਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ।। ੪੭.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕਲਿਜੁਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਹृਤੋ ਦੂਰਂ ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਗਜਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦਸ੍ਯੁਸਰ੍ਪਨਿषੇਵਿਤਮ੍ ।। ੪੭.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬਾਘ, ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ, ਡਾਕੂ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਏਕਾਕੀ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਤੁ ਅਸ਼੍ਵਂ ਮੁਚ੍ਯ ਤਰੋਰਧਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਸ਼ਮਥਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸੁਪ੍ਤੋ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੪੭.

ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ, ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਆਪਣਾ ਘੋੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਆਪ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।

ਤਾਵਤ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਲੁਬ੍ਧਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਆਗਤਾਨਿ ਮृਗਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੪੭.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ ਸਨ।

ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸੁਪ੍ਤਂ ਹੇਮਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਨृਗਂ ਰਾਜਾਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਮ੍ ।। ੪੭.

ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਵੇਖਿਆ।

ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਾਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ । ਸੋऽਪਿ ਰਤ੍ਨਸੁਵਰ੍ਣਾਰ੍ਥਂ ਰਾਜਾਨਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ।। ੪੭.

ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤੁਰਗਸ੍ਯ ਚ ਹੇਤੋਸ੍ਤੁ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਪ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਗृਹੀਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ ।। ੪੭.

ਘੋੜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜੰਗਲ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤਾਵਦ੍ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਵੇਤਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਨਾਰੀ ਕਾਚਿਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਚਨ੍ਦਨਵਿਭੂषਿਤਾ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਚਕ੍ਰਮਾਦਾਯ ਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ।। ੪੭.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਚਿੱਟੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਔਰਤ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।

ਦਸ੍ਯੂਨ੍ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਨੁਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਰਾਜਾऽਪਿ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧੋऽਥ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਲਯਂ ਗਤਾ ।। ੪੭.

ਉਹ ਦੇਵੀ, ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫੌਰਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਸਮਾ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਅਸ਼੍ਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ ਪੁਨਰ੍ਵਾਮਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰਾਪृਚ੍ਛਦ੍ ऋषਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕੇ ਤੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ । ਏਤਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮृषੇ ਮਹ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ ।। ੪੭.

ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਔਰਤ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕੌਣ ਸਨ? ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਦਾ ਅਰਥ ਦੱਸੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ।'

ਵਾਮਦੇਵ ਉਵਾਚ । ਤ੍ਵਮਾਸੀਚ੍ਛੂਦ੍ਰਜਾਤੀਯ ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਣਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ।। ੪੭.

ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।'

ਸਵਿਧਾਨਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਸਮੁਪੋषਿਤਾ । ਉਪੋषਿਤਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ ।। ੪੭.

'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਦਿਨ ਨਿਯਮ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।'

ਸਰ੍ਵਾਪਤ੍ਸੁ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਭਵਨ੍ਤਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਯਯਾ ਵਿਨਿਹਤਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤੁ ਸਾ ।। ੪੭.

'ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵੀ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਰੂੜ ਤੇ ਪਾਪੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਤੂੰ ਬਚ ਗਿਆ। ਉਹੀ ਸਾਵਣ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਹੈ।'

ਏਕੈਵ ਪਾਤਿ ਚਾਪਤ੍ਸੁ ਰਾਜ੍ਯਮੇਕੈਵ ਯਚ੍ਛਤਿ । ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਤਾਸ੍ਤੁ ਯੇਨੈਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਦਦੁਃ ਪਦਮ੍ ।। ੪੭.

'ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ?'

ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ । ਤਦ੍ਵਦ੍ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਮਾਸਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮ੍ । ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਦੇਵਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੪੮.

ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਕਲ੍ਕਿਨੇ ਪਾਦੌ ਹृषੀਕੇਸ਼ਾਯ ਵੈ ਕਟਿਮ੍ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਵਿਧ੍ਵਂਸਨਾਯੇਤਿ ਜਗਨ੍ਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਤਥੋਦਰਮ੍ ।। ੪੮.

ਕਲਕੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਜਗਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਯ ਕਣ੍ਠਂ ਤੁ ਖਡ੍ਗਪਾਣੇਤਿ ਵੈ ਭੁਜੌ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਯੇਤਿ ਹਸ੍ਤੌ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸ਼ਿਰਃ ।। ੪੮.

ਸ਼ਿਤਿਕੰਠ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।

ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਘਟਮ੍ । ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਕਲ੍ਕਿਨਂ ਦੇਵਂ ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍ ।। ੪੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੜਾ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਕੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਵਾਏ।