ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਕਟਿਂ ਸਂਕਰ੍षਣਾਯ ਚ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯੇਤਿ ਜਠਰਂ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਵੈ ਉਰਃ ।। ੪੬.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਲਈ ਕਮਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਲਈ ਪੇਟ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਲਈ ਛਾਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।
ਚਕ੍ਰਪਾਣਯੇਤਿ ਭੁਜੌ ਕਣ੍ਠਂ ਭੂਪਤਯੇ ਤਥਾ । ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰੌ ਤੁ ਪੁਰੁषਾਯੇਤਿ ਵੈ ਸ਼ਿਰਃ ।। ੪੬.
ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ, ਭੂਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ, ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਿਰ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਤ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਘਟਮ੍ । ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਵ੍ਯੂਹਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ।। ੪੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਘੜਾ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਚੌਥੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖੇ।
ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਤ੍ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵੇਦਵਾਦਿਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਏਵਂ ਨਿਯਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮੇ ।। ੪੬.
ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ, ਜੋ ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਸਦਾ ਪੂਣ।
ਵਸੁਦੇਵੋऽਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਯਦੁਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ । ਦੇਵਕੀ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤੁ ਸਮਾਨਵ੍ਰਤਧਾਰਿਣੀ ।। ੪੬.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵਕੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਵਰਤ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾऽਭਵਤ੍ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ । ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਨਾਰਦੋऽਭ੍ਯਗਮਦ੍ ਗृਹਮ੍ ।। ੪੬.
ਉਹ ਸੁਤੀਵ, ਪਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਏ।
ਵਸੁਦੇਵੇਨਾਸੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵਸੁਦੇਵ ਸ਼੍ਰੁਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮਾਨਘ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਾਂ ਚ ਕਥਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। ੪੬.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਸੁਦੇਵ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣ। ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵਸਮਿਤੌ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਯਦੂਤ੍ਤਮ । ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਜਲ੍ਪਤੀ ਭਾਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਊਹਿਤੁਂ ਸੁਰਾਃ ।। ੪੬.
ਹੇ ਯਦੂਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ।
ਸੌਭਕਂਸਜਰਾਸਨ੍ਧਾਃ ਪੁਨਰ੍ਨਰਕ ਏਵ ਚ । ਕੁਰੁਪਾਞ੍ਚਾਲਭੋਜਾਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨੋ ਦਾਨਵਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਪੀਡਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤਾ ਮਾਂ ਤਾਨ੍ ਹਨਧ੍ਵਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੪੬.
ਸੌਭ, ਕੰਸ, ਜਰਾਸੰਧ, ਨਰਕ, ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਕੁਰੂ, ਪਾਂਚਾਲ, ਭੋਜ ਤੇ ਦਾਨਵ — ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਤੇ ਦੇਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਗਤਾਃ । ਮਨਸਾ ਸ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਬਭੌ ।। ੪੬.
ਧਰਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਕੋਲ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਚ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਸੁਰਾਃ । ਸਾਧਯਾਮਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਨੁष੍ਯਵਤ੍ ।। ੪੬.
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਕਿਂਤ੍ਵਾषਾਢੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਹ ਭਰ੍ਤ੍ਤृਣਾ । ਉਪੋष੍ਯਤਿ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਤਸ੍ਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੪੬.
ਪਰ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਜਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਃ । ਉਪਦਿष੍ਟਂ ਤੁ ਭਵਤੋ ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਉਪੋष੍ਯ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਹਭਾਰ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੪੬.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਨੂੰ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮਹਤੀਂ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੪੬.
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸੋऽਥ ਗਤਃ ਪਰਮਿਕਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏष ਤੇ ਵਿਧਿਰੁਦ੍ਦਿष੍ਟ ਆषਾਢੇ ਮਾਸਿ ਵੈ ਮੁਨੇ ।। ੪੬.
ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਅਖੀਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ । ਅਰ੍ਚਯੇਤ੍ ਪਰਮਂ ਦੇਵਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਰ੍ਜਨਾਰ੍ਨਮ੍ ।। ੪੭.
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਹृषੀਕੇਸ਼ਾਯ ਵੈ ਕਟਿਮ੍ । ਸਨਾਤਨੇਤਿ ਜਠਰਮੁਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣੇ ।। ੪੭.
ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਚਰਨ, ਹਰੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਕਮਰ, ਸਨਾਤਨ ਨੂੰ ਪੇਟ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ।
ਚਕ੍ਰਪਾਣਯੇਤਿ ਭੁਜੌ ਕਣ੍ਠਂ ਚ ਹਰਯੇ ਤਥਾ । ਮੁਞ੍ਜਕੇਸ਼ਾਯ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਭਦ੍ਰਾਯੇਤਿ ਸ਼ਿਖਾਂ ਤਥਾ ।। ੪੭.
ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ, ਮੁੰਜਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਰ ਅਤੇ ਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦੇਵ ਤੁ । ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ।। ੪੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਘੜਾ ਪੂਜ ਕੇ ਥਾਂ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੋ ਕਪੜੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਸਜਾਓ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤੁ ਦਾਮੋਦਰਸਨਾਮਕਮ੍ । ਤਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੪੭.
ਸੋਨੇ ਦੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਾਮੋਦਰ ਨਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈਏ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਤ੍ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੇ । ਏਵਂ ਨਿਯਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮੇ ।। ੪੭.
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਵੈਦ ਤੇ ਵੈਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਸ ਨਿਯਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣੋ।
ਏष ਤੇ ਵਿਧਿਰੁਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਮਾਸਿ ਵੈ ਵਿਭੋ । ਏਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਯਤ੍ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੪੭.
ਹੇ ਮਹਾਨ, ਇਹ ਰੀਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸ ਦੀ ਉਹ ਤਾਕਤ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਰਾਜਾ ਨृਗੋ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਸ ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਮृਗਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ।। ੪੭.
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕਲਿਜੁਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਹृਤੋ ਦੂਰਂ ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਗਜਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦਸ੍ਯੁਸਰ੍ਪਨਿषੇਵਿਤਮ੍ ।। ੪੭.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਬਾਘ, ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ, ਡਾਕੂ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਏਕਾਕੀ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਤੁ ਅਸ਼੍ਵਂ ਮੁਚ੍ਯ ਤਰੋਰਧਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਸ਼ਮਥਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸੁਪ੍ਤੋ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੪੭.
ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਇਕੱਲਾ, ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਆਪਣਾ ਘੋੜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਆਪ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਲੁਬ੍ਧਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਆਗਤਾਨਿ ਮृਗਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੪੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸੁਪ੍ਤਂ ਹੇਮਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਨृਗਂ ਰਾਜਾਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਮ੍ ।। ੪੭.
ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਾਃ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ । ਸੋऽਪਿ ਰਤ੍ਨਸੁਵਰ੍ਣਾਰ੍ਥਂ ਰਾਜਾਨਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ।। ੪੭.
ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੁਰਗਸ੍ਯ ਚ ਹੇਤੋਸ੍ਤੁ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਸੁਪ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਗृਹੀਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ ।। ੪੭.
ਘੋੜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜੰਗਲ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਾਵਦ੍ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਵੇਤਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਨਾਰੀ ਕਾਚਿਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਚਨ੍ਦਨਵਿਭੂषਿਤਾ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਚਕ੍ਰਮਾਦਾਯ ਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ।। ੪੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਚਿੱਟੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਔਰਤ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।