ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਾਰਸਿਂਹਸ੍ਤੁਤੋष ਹ । ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵਿਧ੍ਵਂਸਨਕਰਂ ਪਰਮ੍ ।। ੪੨.

ਉਸ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਕਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਿਤਵਾਨ੍ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾऽਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਮਕਰੋਦ੍ ਵਿਭੁਃ । ਅਨ੍ਤੇ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਖ੍ਯਂ ਪਦਮਾਪ ਚ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੪੨.

ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਲੈ ਲਿਆ। ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰਵਾਏ। ਆਖਰ ਵਿਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।

ਏषਾ ਧਨ੍ਯਾ ਪਾਪਹਰਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਭਵਤੋ ਮੁਨੇ । ਕਥਿਤਾ ਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ।। ੪੨.

ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਣੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਰ ਲੈ।

ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ । ਏਵਮੇਵ ਮੁਨੇ ਮਾਸਿ ਚੈਤ੍ਰੇ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮ੍ । ਉਪੋष੍ਯਾਰਾਧਯੇਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ।। ੪੩.

ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।"

ਵਾਮਨਾਯੇਤਿ ਪਾਦੌ ਤੁ ਵਿष੍ਣਵੇ ਕਟਿਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਜਠਰਮੁਰਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣਕਾਯ ਚ ।। ੪੩.

ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਵਾਮਨ ਵਜੋਂ, ਕਮਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਪੇਟ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕਣ੍ਠਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤੇ ਪੂਜ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਵੈ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਿਣੇ । ਬਾਹੂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤੇ ਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਕੌ ।। ੪੩.

ਗਰਦਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਕ੍ਰਿਤ ਵਜੋਂ, ਸਿਰ ਦੀ ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਵਜੋਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਜਿਤ ਵਜੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਦੇਵੋਤ੍ਤਰਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਸਯੁਗ੍ਮਂ ਪੁਰਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ।। ੪੩.

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੋ ਘੜੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤਪਾਤ੍ਰੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵਾਮਨਂ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਬੁਧਃ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਸਿਤਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਿਨਮ੍ ।। ੪੩.

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਛੋਟਾ ਵਾਮਨ ਰੱਖੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ।

ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਛਤ੍ਰਿਕਾਂ ਪਾਦੁਕੇ ਤਥਾ । ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵृਸਿਕਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੪੩.

ਇਕ ਪਾਸੇ ਕੁੰਡਿਕਾ, ਛਤਰੀ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਅੱਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਲਾਠੀ ਵੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਤੈਰੁਪਸ੍ਕਰੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਦਾਪਯੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪੀਤ੍ਯੁਦੀਰਯੇਤ੍ ।। ੪੩.

ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਕਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, "ਵਾਮਨ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।"

ਮਾਸਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਵਿਧਾਨਕਮ੍ । ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਧਿਰੇष ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ।। ੪੩.

ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ "ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।"

ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਚ ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਅਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪੁਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਂਸ੍ਤਪੋਧਨਮ੍ ।। ੪੩.

ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰਯਸ਼ਵ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪੁੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਸ੍ਯੈਵ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਆਜਗਾਮ ਹਰਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੪੩.

ਜਦ ਉਹ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ ਰਾਤ ਜਾਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਹਰਿ ਆਪ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।

ਉਵਾਚ ਤਪਸਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ।। ੪੩.

ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?'। ਉਸ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'

ਇਦਮੇਵ ਵਿਧਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰੁ ਰਾਜਨ੍ਨੁਵਾਚ ਹ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੪੩.

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹੀ ਢੰਗ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰੋ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਰਾਜਾऽਪਿ ਤਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਾਰ੍ਗਾਯ ਧੀਮਤੇ ।। ੪੩.

ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕਰਮ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਜੋਤਿਰਗਰਗ ਨੂੰ ਭੀ ਦਿੱਤਾ।

ਯਥਾਦਿਤੇਰਪੁਤ੍ਰਾਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਾਗਤਃ । ਭਗਵਂਸ੍ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਮਾਪ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਤੋ ਵਰਃ ।। ੪੩.

ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਪੁੱਤਰਤਾ ਪਾਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।

ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਦਤ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਨ੍ਮੁਨੇ । ਕੁਵਲਾਸ਼੍ਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੪੩.

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮুনি; ਉਹ ਕੁਵਲਾਸ਼ਵ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਚਕਰਵਰਤੀ ਬਣਿਆ।

ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਧਨੋ ਲਭਤੇ ਧਨਮ੍ । ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋ ਲਭੇਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮृਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। ੪੩.

ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜ ਮੁੜ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤ੍ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਤਤ੍ਰ ਇਹ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮੁਪਾਗਤਃ । ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਭਵੇਦ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਯਯਾਤਿਰਿਵ ਨਾਹੁषਃ ।। ੪੩.

ਉਥੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਇਸ ਮਰਤਭੂਮੀ ਤੇ ਆਇਆ; ਉਹ ਯਯਾਤੀ ਨਾਹੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਚਕਰਵਰਤੀ ਬਣਿਆ।

ਦੁਰ੍ਵਾਸ ਉਵਾਚ । ਵੈਸ਼ਾਖੇऽਪ੍ਯੇਵਮੇਵਂ ਤੁ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਨਰਃ । ਤਦ੍ਵਤ੍ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵਾਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। ੪੪.

ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਾਲੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰਾਰਾਧ੍ਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਏਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਉਦਰਂ ਸਰ੍ਵਧਾਰਿਣੇ । ਮਧੁਸੂਦਨਾਯੇਤਿ ਕਟਿਮੁਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣੇ ।। ੪੪.

ਉਥੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੇ: 'ਜਾਮਦਗਨੀ ਨੂੰ ਚਰਨ; ਸਭ ਕੁਝ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੇਟ; ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਕਮਰ ਤੇ ਛਾਤੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।'

ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਨ੍ਤਕਾਯ ਚ ਭੁਜੌ ਮਣਿਕਣ੍ਠਾਯ ਕਣ੍ਠਕਮ੍ । ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰੌ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਧਾਰਿਣੇ ।। ੪੪.

'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ; ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲ; ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ; ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਿਰ।'

ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਘਟਮ੍ । ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਗਿਤਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ।। ੪੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੜਾ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।

ਵੈਣਵੇਨ ਤੁ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੪੪.

ਬਾਂਸ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ, ਜੋ ਜਾਮਦਗਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਰਸ਼ੁਂ ਹਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ।। ੪੪.

ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਹਾੜੀ ਰਖੇ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਂ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਏਵਂ ਨਿਯਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ ।। ੪੪.

ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗਰਣ ਕਰੇ; ਸਵੇਰੇ ਸੁੱਚੇ ਸੂਰਜ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਐਸੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।

ਆਸੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਵੀਰਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਅਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਪੁਰਾ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹੌਜਸਾ ।। ੪੪.

ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰਸੇਨ ਸੀ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।

ਚਰਤਸ੍ਤਤ੍ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਯੋਗੀ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਤਿਦੂਰਤਃ ।। ੪੪.

ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ੍ਯ ਮুনি ਉਥੇ ਆਏ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।