ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ऋषਿਰੁਵਾਚ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਪੋऽਰ੍ਥਿਨਾ । ਬਹੁਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੇਨ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਚਾਨਘ ।। ੩੭.

ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਲੱਭਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਕਈ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।

ਇਦਾਨੀਂ ਤਵ ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਵਿਕਾਭਿषਵੇਣ ਚ । ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ ਚਿਰਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ । ਨष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੭.

ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਦੇਵਿਕਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਮੇਰਾ ਲੰਮਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਇਦਾਨੀਂ ਵਰਮੇਕਂ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਪਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸਾਧੋ ਤ੍ਵਂ ਚਿਰਕਾਲਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ।। ੩੭.

ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਵਰ ਲੈ: ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ, ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ।

ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ । ਯ ਏष ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਰੇष ਏਵ ਵਰੋ ਮਮ ।। ੩੭.

ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।

ऋषਿਰੁਵਾਚ । ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਰੁषੋऽਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸ ਪਰਂ ਤਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਮਾਨਿਤਿ ।। ੩੭.

ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਚੁਤ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ ਸਮਾਚਰ । ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ ਗਣਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨ ਵਦੇਦਨृਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ।। ੩੭.

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਅਮਲ ਕਰ: ਕਿਸੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।

ਏਤਤ੍ ਤੇ ਵ੍ਰਤਮਾਦਿष੍ਟਂ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਧਵਰ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਅਤ੍ਰੈਵਂ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ।। ੩੭.

ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ; ਇਥੇ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਨ੍ਵਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵਰਦੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਭਵਤ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨਮਥੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਮੁਨਿਃ ।। ੩੭.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਸ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵ੍ਯਾਧਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ ।। ੩੮.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਰਸਤਾ ਪਕੜ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।

ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਨ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ । ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੩੮.

ਜਦੋਂ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਲਿਆ; ਇਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਰੋਃ ਪਰ੍ਣਮੈਚ੍ਛਦ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ ।। ੩੮.

ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੱਤਾ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਇਹ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।

ਮਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਸਕਟਮੁਚ੍ਚੈਰੇਵਂ ਪ੍ਰਭਾषਿਤੇ । ਤਤੋऽਸੌ ਤਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਯਦ੍ ਵਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਂ ਪਤਿਤਮਗ੍ਰਹੀਤ੍ ।। ੩੮.

ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: ਵਕੜਾ ਪੱਤਾ ਨਾ ਖਾ; ਫਿਰ, ਉਹ ਪੱਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਤਾ ਲੈ ਲਿਆ।

ਤਮਪ੍ਯੇਵਂ ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯਂ ਤਥੈਵਮੇਵ ਚ । ਏਵਂ ਸ ਸਕਟਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਧਃ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ ।। ੩੮.

ਉਹ ਪੱਤਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨਾਹੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਕੜਾ ਪੱਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਖਾ ਸਕਿਆ।

ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸ੍ਮਰਨ੍ ਗੁਰੁਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਤਸ੍ਯਾਥ ਬਹੁਨਾ ਕਾਲੇ ਗਤੇ ऋषਿਵਰੋऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ ।। ੩੮.

ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆ ਗਿਆ।

ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਂਸਿਤਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਣਮਪਸ਼੍ਯਤ । ਵ੍ਯਾਧਂ ਤਪੋਤ੍ਥਤੇਜੋਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਮਾਨਂ ਹਵਿਰ੍ਯਥਾ ।। ੩੮.

ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਯਮਤ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿੰਦ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ।

ਸੋऽਪਿ ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਤੁ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾऽਥ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਤਵ ।। ੩੮.

ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਕਿਹਾ: "ਭਗਵਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।"

ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਮਵਧਾਰਯ । ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਵੈ ਤੈਰੇਵਾਹਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਭਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਣਯਾਮੀਤਿ ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੮.

ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝੋ। ਮੈਂ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ," ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।

ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਅਪਿ ਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਤ੍ਤਪੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਮੁਚ੍ਚੈਰੁਵਾਚ ਹ ।। ੩੮.

ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।

ਯਵਗੋਧੂਮਸ਼ਾਲੀਨਾਮਨ੍ਨਂ ਚੈਵ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਯ ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਗਤਾਯ ਚ ।। ੩੮.

"ਮੈਨੂੰ ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦੇਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।"

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਸੌ ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਗਤਃ । ਕ੍ਵ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤੇ ਮਹ੍ਯਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ: "ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?" ਉਹ ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਿਆ ਰਹਾ।

ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਤਃ ਪਾਤ੍ਰਮਾਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਜ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਰੇਣ ਸਃ ।। ੩੮.

ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਰਤਨ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਬਰਤਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।

ਤਦ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਖ੍ਯਂ ਸਸਾਧ੍ਵਸਃ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਾਵਦ੍ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਟਨਂ ਤ੍ਵਹਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੋऽਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ ।। ੩੮.

ਉਹ ਬਰਤਨ ਫੜ ਕੇ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਭਿਖ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।"

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਟਨਂ ਵ੍ਯਾਧਸਤ੍ਤਮਃ । ਨਾਤਿਦੂਰੇਣ ਨਗਰਂ ਧਨਯੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ।। ੩੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਭਿਖ ਲੈਣ ਲਈ ਨਜ਼ਦੀਕ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਨ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਅਗ੍ਰਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਨਾਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਯਯੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਹੇਮਪਾਤ੍ਰਾਗ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਨਾਨਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ ।। ੩੮.

ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਉਸਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸ ਚ ਭੂਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਥਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਮृषਿਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਮ੍ ।। ੩੮.

ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮृषਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵ੍ਯਾਧਸਤ੍ਤਮਃ ।। ੩੮.

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਭਿਖ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੀ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।

ਭਗਵਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮृषਿਪੁਂਗਵ । ਯਦਿ ਤ੍ਵਹਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਸ੍ਤਦੇਵਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੩੮.

"ਭਗਵਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।"

ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਸ੍ਤਪੋਵੀਰ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਮੁਨਿਃ । ਨਦੀਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਜਲਪਾਤ੍ਰਂ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ।। ੩੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਰਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਨਦੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਦਾ ਬਰਤਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।"

ਕਥਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵ੍ਯਾਧ ਪਾਦੌ ਮਹਾਮਤੇ । ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮੁਨਿਨਾ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਚਾਸ੍ਯ ਭੋਜਨਂ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੮.

"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਕਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ?" ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ: "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਖਾਏਗਾ?"