ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਸ ਧਰ੍ਮੇਪ੍ਸੁਰ੍ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਦ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸੋऽਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਝ ਨਾ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਹਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਬੈਠਾ।

ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਤਾਂ ਨਦੀਮਗਮਤ੍ ਕਿਲ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ।। ੩੭.

ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਬਾਘ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਦੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਯਾਵਦ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਤਾਵਦ੍ ਵ੍ਯਾਧੇਨ ਵਿਦ੍ਧੋऽਸੌ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੋਜਿਤਃ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਬਾਘ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ ਤੁ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪੁਰੁषਃ ਕਿਲ । ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਮਗ੍ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਕੁਲਮ੍ । ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮੁਚ੍ਚੈਰੁਵਾਚ ਹ ।। ੩੭.

ਫਿਰ, ਬਾਘ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਉਠਿਆ। ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖਿਆ।

ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਣ੍ਠਸ੍ਥਿਤੈਸ੍ਤਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਮਾਤ੍ਰੇ ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚਾਭਵਚ੍ਛੁਭਃ ।। ੩੭.

ਬਾਘ ਨੇ ਵੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਗਏ। ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਿਆ।

ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਯਾਮਿ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਕ੍ਤਪਾਪ੍ਮਾ ਨਿਰਾਮਯਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ । ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ।। ੩੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ?' ਉਹ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੀਰਘਬਾਹੁ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।'

ਅਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਅਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਨੈਵ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਵਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਇਤਿ ।। ੩੭.

'ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਕੀ ਮਿਲਣਾ?'

ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਾਦਿਨੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਊਚੁਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੩੭.

ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਬਾਘ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ!'

ਅਵਮਾਨਾਤ੍ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਤਵ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇਨ ਸਂਮੂਢ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੭.

'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਸੱਚ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਵੇ; ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਟਕ ਜਾਵੇਗਾ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਪੁਰਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ । ਤਮੇਵ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਂ ਸੁਪੁष੍ਕਲਮ੍ ।। ੩੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸ਼ਾਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾ ਲਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਉਕ੍ਤਾऽਨੁਗ੍ਰਹਹੇਤੋਰ੍ਵੈ ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਮਾਮਿਮਂ ਪੁਰਾ ।। ੩੭.

ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਹਰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।

षष੍ਠਾਨ੍ਨਕਾਲਿਕਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਯਸ੍ਤੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤੇ ਤੁ ਭਵਿਤਾ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਨਰਾਧਮ ।। ੩੭.

'ਛੇਵੀਂ ਵਾਰ ਖਾਣ-ਪਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੇਰਾ ਖਾਣ ਬਣੇਗਾ।'

ਯਦੇषੁਘਾਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਣ੍ਠਗਤੈਰ੍ਭਵਾਨ੍ । ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਸੇ ਦ੍ਵਿਜਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ ਤੁ ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਹਿ । ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੭.

'ਜਦ ਤੂੰ ਤੀਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਜਾਨ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਸੁਣੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'

ਪਰਵਕ੍ਤ੍ਰਗਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਲਬ੍ਧਦ੍ਵੇषਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਵ ਸਤ੍ਤਮ ।। ੩੭.

'ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜੀਵ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।'

ਯਃ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਮੋ ਹਰਿਮ੍ । ਵਦਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਮੁਕ੍ਤੌऽਸੌ ਵੀਤਕਿਲ੍ਬਿषਃ ।।। ੩੭.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੁਜਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਜਙ੍ਗਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਾਃ ਕੂਟਸ੍ਥਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੩੭.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ—ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਹਨ; ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ ਰਾਜਾ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਸਦਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਧਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ।। ੩੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ऋषਿਰੁਵਾਚ । ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੋਰ੍ਮृਗਰਾਜਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇ ਦਦ੍ਮਿ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ।। ੩੭.

ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ; ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ । ਏष ਏਵ ਵਰੋ ਮਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਭਾषਸੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਵਰੇਣਾਹਂ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍ ।। ੩੭.

ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹੀ ਵਰ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਓ।

ऋषਿਰੁਵਾਚ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਰਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਪੋऽਰ੍ਥਿਨਾ । ਬਹੁਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੇਨ ਘੋਰਰੂਪੇਣ ਚਾਨਘ ।। ੩੭.

ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਲੱਭਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਕਈ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।

ਇਦਾਨੀਂ ਤਵ ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਵਿਕਾਭਿषਵੇਣ ਚ । ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ ਚਿਰਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ । ਨष੍ਟਾਨਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦੇਹੋऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੭.

ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਦੇਵਿਕਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਮੇਰਾ ਲੰਮਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਇਦਾਨੀਂ ਵਰਮੇਕਂ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਤਪਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਸਾਧੋ ਤ੍ਵਂ ਚਿਰਕਾਲਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ।। ੩੭.

ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਵਰ ਲੈ: ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ, ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ।

ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ । ਯ ਏष ਭਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਰੇष ਏਵ ਵਰੋ ਮਮ ।। ੩੭.

ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।

ऋषਿਰੁਵਾਚ । ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਰੁषੋऽਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸ ਪਰਂ ਤਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਕ੍ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਮਾਨਿਤਿ ।। ੩੭.

ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਚੁਤ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ ਸਮਾਚਰ । ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ ਗਣਾਨ੍ਨਂ ਤੁ ਨ ਵਦੇਦਨृਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ।। ੩੭.

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਅਮਲ ਕਰ: ਕਿਸੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ।

ਏਤਤ੍ ਤੇ ਵ੍ਰਤਮਾਦਿष੍ਟਂ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਧਵਰ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਅਤ੍ਰੈਵਂ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਸਿ ।। ੩੭.

ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ; ਇਥੇ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੋ, ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਾਨ੍ਵਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵਰਦੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਭਵਤ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨਮਥੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਮੁਨਿਃ ।। ੩੭.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਸ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੋਭਨਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵ੍ਯਾਧਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਮਨਸਾ ਸ੍ਮਰਨ੍ ।। ੩੮.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਰਸਤਾ ਪਕੜ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।