ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇषਾਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਕਰੋਤ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਨਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੩੪.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ।

ਤੂष੍ਣੀਂ ਸਸਰ੍ਜ ਭੂਤਾਨਿ ਤਮੂਚੁਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਤਃ । ਵृਤ੍ਤਿਂ ਨੋ ਦੇਹਿ ਭਗਵਨ੍ ਯਯਾ ਵਿਨ੍ਦਾਮਹੇ ਸੁਖਮ੍ ।। ੩੪.

ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਹੋਰ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਜੀਆਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੁੱਖ ਪਾ ਸਕੀਏ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਉਵਾਚ । ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਦਿਨਂ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਂ ਕੁਸ਼ਤਿਲੋਦਕੈਃ । ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਮਾਨੁषੈਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਗਚ੍ਛਥ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ।। ੩੪.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਦਿਨ ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਤੁਸੀਂ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।'

ਤਿਲਾ ਦੇਯਾਸ੍ਤਥੈਤਸ੍ਯਾਮੁਪੋष੍ਯ ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪਰਮਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਵਰਂ ਯਚ੍ਛਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ।। ੩੪.

ਇਸ ਦਿਨ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਅਤ੍ਰਿਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ਸੋਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਜਾਮਾਤृਤਾਂ ਗਤਃ ।। ੩੫.

ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤਰੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਜਵਾਈ ਬਣਿਆ।

ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿ ਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ । ਸੋਮਪਤ੍ਨ੍ਯੋऽਤਿਮਨ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਤੁ ਰੋਹਿਣਿ ।। ੩੫.

ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਸੱਤਾਈ ਕਨਿਆਵਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰੋਹਿਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਤਾਮੇਵ ਰਮਤੇ ਸੋਮੋ ਨੇਤਰਾ ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਃ । ਇਤਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰਾਗਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਸਮਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ੇਃ ।। ੩੫.

ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੋਮਾ ਸਿਰਫ ਰੋਹਿਣੀ ਵਿਚ ਹੀ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ।

ਦਕ੍ਸ਼ੋऽਪ੍ਯਸਕृਦਾਗਤ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਨਾਕਰੋਤ੍ । ਸਮਤਾਂ ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋ ਭਵ ।। ੩੫.

ਦਕ੍ਸ਼ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਇਆ ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਸੋਮਾ ਨੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਲੁਕ ਜਾ।'

ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸੋਮੋ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜੇਦਥ । ਉਵਾਚ ਸੋਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਭਵਾਨੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਅਨੇਕਜੋ ਵਿਹਾਯੇਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਹਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ ।। ੩੫.

ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ: ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੂੰ ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂਗਾ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸੋਮ ਅਗਮਦ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪਤਃ । ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਨष੍ਟੇ ਸੋਮੇ ਸਵੀਰੁਧਃ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਸੋਮਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।

ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾ ਓषਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰਤ੍ਯਰ੍ਥਮੋषਧੀਭਿਃ ਸੁਰਰ੍षਭਾਃ ।। ੩੫.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ। ਜਦ ਪੌਦੇ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਏ।

ਮੂਲੇषੁ ਵੀਰੁਧਾਂ ਸੋਮਃ ਸ੍ਥਿਤ ਇਤ੍ਯੂਚੁਰਾਤੁਰਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾऽਭਵਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ ।। ੩੫.

ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸੋਮਾ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।

ਭਗਵਾਨਾਹ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ । ਤੇ ਚੋਚੁਰ੍ਦੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਸੋਮੋ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਃ ।। ੩੫.

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'

ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਮਥ੍ਯਤਾਂ ਕਲਸ਼ੋਦਧਿਃ । ਓषਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸੁਸਂਯਤੈਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕਲਸ਼-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਪਾ ਦਿਓ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਦਧ੍ਯੌ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਤਥਾ ਦਧ੍ਯੌ ਵਾਸੁਕਿਂ ਨੇਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦਾ ਵੀ ਮਥਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।

ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਸਹਿਤਾ ਮਮਨ੍ਥੁਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਮਥਿਤੇ ਜਾਤਃ ਪੁਨਃ ਸੋਮੋ ਮਹੀਪਤੇ ।। ੩੫.

ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ। ਜਦ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।

ਯੋऽਸੌ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਸਂਜ੍ਞੋ ਵੈ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਃ । ਸ ਏਵ ਸੋਮੋ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੇਹਿਨਾਂ ਜੀਵਸਂਜ੍ਞਿਤਃ । ਪਰੇਚ੍ਛਯਾ ਸ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਤੁ ਪृਥਕ੍ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਪੇਦਿਵਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਜੋ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਖੇਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੋਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖਰੀ, ਮਿੱਠੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਤਮੇਵ ਦੇਵਮਨੁਜਾਃ षੋਡਸ਼ੇਮਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਉਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵੋषਧਯਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ।। ੩੫.

ਮਨੁੱਖ, ਸੋਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨ ਕੇ ਜੀਵਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਮੇਵ ਸਕਲਂ ਦਧਾਰ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਦਾ । ਤਦਾਤ੍ਮਿਕਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਰਸੌ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੩੫.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸਵਰੂਪ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਂ ਤਿਥਿਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਸ੍ਯਾਮੁਪੋषਯੇਦ੍ ਰਾਜਂਸ੍ਤਮਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍ ।। ੩੫.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਥੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਵਾਨ੍ਨਹਾਰਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਕਾਨ੍ਤਿਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਕੇਵਲਮ੍ ।। ੩੫.

ਉਸ ਦਿਨ ਜੌ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਗਿਆਨ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਵਧੇਰੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਆਦਿਤ੍ਰੇਤਾਸੁ ਰਾਜਾਨੋ ਮਣਿਜਾ ਯੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ । ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਨ੍ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਜਾਤੋऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੩੬.

ਉੱਚੇ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਤੂੰ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'

ਯੋऽਸੌ ਸੁਪ੍ਰਭਨਾਮਾਸੀਤ੍ ਸ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ ਕृਤੇ ਯੁਗੇ । ਜਾਤੋऽਸਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲੇਤਿ ਸ਼ੋਭਨਃ ।। ੩੬.

ਜੋ ਸੁਪ੍ਰਭ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਣਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਚਮਕੀ।

ਸ਼ੇषਾਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਰਾਜਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਯੋ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਾ ਮਣਿਜਃ ਸ ਸ਼ਨ੍ਤੇਤਿ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ।। ੩੬.

ਬਾਕੀ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸੁਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਰਾਧਿਪਃ ।। ੩੬.

ਸੁਰਸ਼ਮੀ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ, ਸ਼ਸ਼ਕਰਨ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸੁਭਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਪਾਂਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।

ਸੁਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਙ੍ਗਵਂਸ਼ੇ ਵੈ ਸੁਨ੍ਦਰੋऽਪ੍ਯਙ੍ਗ ਇਤ੍ਯੁਤ । ਸੁਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋऽਭੂਤ੍ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤੁਰ ਏਵ ਚ ।। ੩੬.

ਸੁਸ਼ਾਂਤੀ ਅੰਗ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਅੰਗ ਆਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਸੁੰਦ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ, ਸੁਦਯੁਮਨ ਤੇ ਤੁਰਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਸੁਮਨਾਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਃ ਸਂਵਰਣੋऽਭਵਤ੍ । ਸੁਸ਼ੀਲੋ ਵਸੁਦਾਨਸ੍ਤੁ ਸੁਖਦੋ ਸੁਪਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ ।। ੩੬.

ਸੁਮਨਾਸ ਨੇ ਸੋਮਦੱਤ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਸੁਭ ਸਾਂਵਰਨ ਬਣਿਆ। ਸੁਸ਼ੀਲ ਵਸੁਦਾਨ ਬਣਿਆ, ਸੁਖਦ ਸੁਪਤੀ ਹੋਇਆ।

ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰਭੂਤ੍ ਸੁਕਾਨ੍ਤੋ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸੋਮੋऽਭੂਜ੍ਜਨਕੋ ਰਾਜਾ ਏਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਨृਪ ।। ੩੬.

ਸ਼ੰਭੂ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਿਆ, ਸੁਕਾਂਤ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਮਿਮਿਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ । ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੩੬.

ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।