ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸृਜਤਃ ਸृष੍ਟਿਮਾਦਿਸਰ੍ਗੇ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ । ਚਿਨ੍ਤਾਭੂਨ੍ਮਹਤੀ ਕੋ ਮੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਧਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੨੯.

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਜਗਤ ਰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਆਈ: 'ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸੰਭਾਲੇਗਾ?'

ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਵਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਹ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਦਸ਼ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ ।। ੨੯.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।

ਪੂਰ੍ਵਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤੀਚੀ ਚੋਤ੍ਤਰਾ ਤਥਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾऽਧਰਾ ਚ षਣ੍ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਹ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਦਾ ਨृਪ ।। ੨੯.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ—ਇਹ ਛੇ ਮੁੱਖ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜਾ।

ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਃ । ਰੂਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੨੯.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋਰ ਚਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।

ਤਾ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਣਯਾਦ੍ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਅਵਕਾਸ਼ਂ ਤੁ ਨੋ ਦੇਹਿ ਦੇਵਦੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ।। ੨੯.

ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਸਾਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿਓ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'

ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਖਮ੍ । ਪਤਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਹਿ ਨੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਸਂਭਵ ।। ੨੯.

'ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਸਕੀਏ; ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਵੀ ਦਿਓ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮੇਤਤ੍ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਭਦ੍ਰਾ ਉष੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਤ ।। ੨੯.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੋਹਣੀਆਂ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਸੌ ਕਰੋੜ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।'

ਭਰ੍ਤॄਂਸ਼੍ਚ ਵਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸ੍ਵਿਨੋऽਨਘਾਃ । ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਦੇਸ਼ੋ ਯਸ੍ਯਾ ਯੋ ਰੋਚਤੇऽਧੁਨਾ ।। ੨੯.

'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤੀ ਵੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਣਗੇ। ਹੁਣ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਦਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਸਸृਜੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਰਚ ਦਿੱਤੇ।

ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪੁਨਰਾਹ੍ਵਯਤ੍ । ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੨੯.

ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮੁੜ ਬੁਲਾਈਆਂ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ ਸੀ।

ਏਕਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ ਪ੍ਰਾਦਾਦਗ੍ਨਯੇऽਨ੍ਯਾਂ ਯਮਾਯ ਚ । ਨਿਰ੍ऋਤਾਯ ਚ ਦੇਵਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ।। ੨੯.

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਦੂਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਯਮ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।

ਵਾਯਵੇ ਧਨਦੇਸ਼ਾਯ ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਯਮਧਿष੍ਠਾਯ ਸ਼ੇषਾਯਾਧੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ।। ੨੯.

ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਨੇਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ। ਉੱਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।

ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਿਥਿਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਦਿਸ਼ਾਂ ਪੁਨਃ । ਦਸ਼ਮੀਂ ਭਰ੍ਤृਨਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਂ ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਕ ਤਿਥੀ ਦਿੱਤੀ—ਦਸਵੀਂ, ਜੋ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਸੀ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਦਸ਼ਮੀ ਚ ਤਿਥਿਸ੍ਤਾਸਾਮਤੀਵ ਦਯਿਤਾਭਵਤ੍ ।। ੨੯.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦਸਵੀਂ ਤਿਥੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ।

ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਧ੍ਯਾਸ਼ਨੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਵ੍ਰਤੀ ਭਵਤੇ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਾਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਹਰਹਰ੍ਨृਪ ।। ੨੯.

ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਛृਣੁਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮ ਦਿਸ਼ਾਂ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ । ਸ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੨੯.

ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਢੁੱਕਵੀਂ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰृਣੁ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਵਸੁਪਤੇਰੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਯਥਾ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੋ ਧਨਦਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ ।। ੩੦.

ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੋਰ ਵੀ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਵਾਯੂ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।

ਆਦ੍ਯਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਯੁਰਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਪ੍ਰਯੋਜਨਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਤ੍ਤ੍ਵਮਾਦਿष੍ਟਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਦੇਵਤਾ ।। ੩੦.

ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਸਰੀਰ ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਾਯੂ ਅੰਦਰ ਵੱਸਿਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਬਣਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੇਤਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਬਣੀ।

ਤਤ੍ਰ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਯੋਸ੍ਤੁ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਯੇ ਮਯਾ । ਤਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਂ ਮਯਾਨਘ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਬਣਨ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸृष੍ਟਿਕਾਮਸ੍ਯ ਮੁਖਾਦ੍ ਵਾਯੁਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ । ਪ੍ਰਚਣ੍ਡਸ਼ਰ੍ਕਰਾਵਰ੍षੀ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯषੇਧਯਤ੍ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤੋ ਭਵਸ੍ਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਭਵਤ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾ', ਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਦ੍ ਵਿਤ੍ਤਂ ਫਲਮੇਵ ਚ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਹਿ ਯੇਨੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਧਨਪਤਿਰ੍ਭਵਤ੍ ।। ੩੦.

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋ ਦੌਲਤ ਤੇ ਫਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੂੰ ਰੱਖ; ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਿਥਿਮੇਕਾਦਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਸ੍ਯਾਮਨਗ੍ਨਿਪਕ੍ਵਾਸ਼ੀ ਯੋ ਭਵੇਨ੍ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ।। ੩੦.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਉਸ ਦਿਨ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—

ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਧਨਦੋ ਦੇਵਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਏषਾ ਧਨਪਤੇਰ੍ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषਨਾਸ਼ਿਨੀ ।। ੩੦.

ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।

ਯ ਏਤਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਃ ਪਠਤੇऽਪਿ ਵਾ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ ।। ੩੦.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਮਨੋਰ੍ਨਾਮ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਚ ਯਦੇਤਤ੍ ਪਠ੍ਯਤੇ ਕਿਲ । ਪ੍ਰਯੋਜਨਵਸ਼ਾਦ੍ ਵਿष੍ਣੁਰਸਾਵੇਵ ਤੁ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨੁ ਤੇ ਮਨੁ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋੜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।

ਯੋऽਸੌ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਪਰਾਤ੍ ਪਰਤਰੋ ਨृਪ । ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ ।। ੩੧.

ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਉਠਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।

ਸृष੍ਟਾ ਚੇਯਂ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਿਃ ਪਾਲਨੀਯਾ ਮਯੈਵ ਹ । ਕਰ੍ਮਕਾਣ੍ਡਂ ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨੈਵੇਹ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਸृਜਾਮ੍ਯੇਕਾਂ ਯਯਾ ਪਾਲ੍ਯਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ।। ੩੧.

ਇਹ ਰਚਨਾ ਮੈਂ ਬਣਾਈ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਮੈਂ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ—ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਗਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।

ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਭਿਧ੍ਯਾਯਿਨੋ ਨृਪ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਸृष੍ਟਿਜਾਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਵੈ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਤ੍ ਤਤ੍ਪੁਰੋ ਬਭੌ ।। ੩੧.

ਜਦ ਉਹ ਸੱਚੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਆ ਗਿਆ।

ਪੁਰੋਭੂਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਤਃ ।। ੩੧.

ਜਦ ਉਹ ਜੀਵ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਿਆ।