ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੮.

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਇਯਂ ਦੇਵੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਯਾਤੁ ਸ਼ੈਲਂ ਹਿਮੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਤ ਮਾਚਿਰਮ੍ ।। ੨੮.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ।'

ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਇਯਂ ਦੇਵੀ ਸਮਾਧਿਨਾ । ਵਰਦਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੨੮.

'ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜੋ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'

ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪਿष੍ਟਾਸ਼ੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਮਾਨਵਃ । ਨਾਰੀ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਨੋਗਤਮ੍ ।। ੨੮.

'ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਔਰਤ ਪਿਸਾ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾਏਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।'

ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਯਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਤਰਿਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਿष੍ਯਤਿ । ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਂ ਮਹਾਦੇਵ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਮਂ ਭਵਾਨ੍ ।। ੨੮.

'ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸਤਿ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾਵੇਗਾ।'

ਵਰਦੋ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਆਪਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਯੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਤਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੮.

'ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਬਚਾਓ; ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।'

ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਨਃ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਮਹਿषਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੨੮.

'ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ; ਮਾਹਿਸਾ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਯਥਾਗਤਂ ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਿਮੇ ਗਿਰੌ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਨ੍ਦਾऽਭਵਤ੍ ਤੁ ਸਾ ।। ੨੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਗਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੰਦਿਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨੰਦਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਗਈ।

ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪਠੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮृਚ੍ਛਤਿ ।। ੨੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਆਪ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਕਥਾਮਿਮਾਮ੍ । ਯਦਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ ।। ੨੯.

ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੋ—ਜਦੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸृਜਤਃ ਸृष੍ਟਿਮਾਦਿਸਰ੍ਗੇ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ । ਚਿਨ੍ਤਾਭੂਨ੍ਮਹਤੀ ਕੋ ਮੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਧਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੨੯.

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਜਗਤ ਰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਆਈ: 'ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸੰਭਾਲੇਗਾ?'

ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਵਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਹ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਦਸ਼ ਕਨ੍ਯਾ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਃ ।। ੨੯.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਦਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।

ਪੂਰ੍ਵਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤੀਚੀ ਚੋਤ੍ਤਰਾ ਤਥਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਾऽਧਰਾ ਚ षਣ੍ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਹ੍ਯਾਸਂਸ੍ਤਦਾ ਨृਪ ।। ੨੯.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰ, ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ—ਇਹ ਛੇ ਮੁੱਖ ਕੁੜੀਆਂ ਸਨ, ਰਾਜਾ।

ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਃ । ਰੂਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੨੯.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੋਰ ਚਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।

ਤਾ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਣਯਾਦ੍ ਦੇਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਅਵਕਾਸ਼ਂ ਤੁ ਨੋ ਦੇਹਿ ਦੇਵਦੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ।। ੨੯.

ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਸਾਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿਓ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।'

ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਾਮਹੇ ਸਰ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਖਮ੍ । ਪਤਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਹਿ ਨੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਸਂਭਵ ।। ੨੯.

'ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਸਕੀਏ; ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਪਤੀ ਵੀ ਦਿਓ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮੇਤਤ੍ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣ੍ਯਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਭਦ੍ਰਾ ਉष੍ਯਤਾਂ ਮਾ ਵਿਲਮ੍ਬਤ ।। ੨੯.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੋਹਣੀਆਂ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਸੌ ਕਰੋੜ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਸੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।'

ਭਰ੍ਤॄਂਸ਼੍ਚ ਵਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਸ੍ਵਿਨੋऽਨਘਾਃ । ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਦੇਸ਼ੋ ਯਸ੍ਯਾ ਯੋ ਰੋਚਤੇऽਧੁਨਾ ।। ੨੯.

'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤੀ ਵੀ ਦਿਆਂਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਣਗੇ। ਹੁਣ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਦਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਸਸृਜੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ ਮਹਾਬਲਾਨ੍ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਰਚ ਦਿੱਤੇ।

ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਲੋਕਪਾਲਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪੁਨਰਾਹ੍ਵਯਤ੍ । ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੨੯.

ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮੁੜ ਬੁਲਾਈਆਂ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ ਸੀ।

ਏਕਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ ਪ੍ਰਾਦਾਦਗ੍ਨਯੇऽਨ੍ਯਾਂ ਯਮਾਯ ਚ । ਨਿਰ੍ऋਤਾਯ ਚ ਦੇਵਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ ।। ੨੯.

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਦੂਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਯਮ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।

ਵਾਯਵੇ ਧਨਦੇਸ਼ਾਯ ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਯਮਧਿष੍ਠਾਯ ਸ਼ੇषਾਯਾਧੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ।। ੨੯.

ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਨੇਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ। ਉੱਪਰਲੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।

ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਿਥਿਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਦਿਸ਼ਾਂ ਪੁਨਃ । ਦਸ਼ਮੀਂ ਭਰ੍ਤृਨਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਂ ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਕ ਤਿਥੀ ਦਿੱਤੀ—ਦਸਵੀਂ, ਜੋ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਸੀ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਦਸ਼ਮੀ ਚ ਤਿਥਿਸ੍ਤਾਸਾਮਤੀਵ ਦਯਿਤਾਭਵਤ੍ ।। ੨੯.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦਸਵੀਂ ਤਿਥੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਗਈ।

ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਧ੍ਯਾਸ਼ਨੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਵ੍ਰਤੀ ਭਵਤੇ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਾਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਹਰਹਰ੍ਨृਪ ।। ੨੯.

ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਛृਣੁਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮ ਦਿਸ਼ਾਂ ਨਿਯਤਮਾਨਸਃ । ਸ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੨੯.

ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿਚ ਢੁੱਕਵੀਂ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਸ਼੍ਰृਣੁ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਵਸੁਪਤੇਰੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਯਥਾ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥੋ ਧਨਦਃ ਸਂਬਭੂਵ ਹ ।। ੩੦.

ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੋਰ ਵੀ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਵਾਯੂ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ।

ਆਦ੍ਯਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਯੁਰਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਪ੍ਰਯੋਜਨਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਤ੍ਤ੍ਵਮਾਦਿष੍ਟਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਦੇਵਤਾ ।। ੩੦.

ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਸਰੀਰ ਜਿਸ ਵਿਚ ਵਾਯੂ ਅੰਦਰ ਵੱਸਿਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਬਣਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੇਤਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਬਣੀ।

ਤਤ੍ਰ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਯੋਸ੍ਤੁ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਯੇ ਮਯਾ । ਤਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਂ ਮਯਾਨਘ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਬਣਨ ਦੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।