ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਗ੍ਨੋ ਗਤਃ ਸੋਗ੍ਨਿਂ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨੋ ਯਮਂ ਯਯੌ । ਯਮੋ ਨਿਰ੍ऋਤਿਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਵਰੁਣਂ ਯਯੌ ।। ੨੮.

ਇੰਦਰ ਹਾਰ ਕੇ ਅੱਗ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਹਾਰ ਕੇ ਯਮ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਯਮ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਵਰੁਣ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਰੁਪੇਤਸ੍ਤੁ ਵਰੁਣੋ ਵਾਯੁਮਨ੍ਵਗਾਤ੍ । ਵਾਯੁਰ੍ਧਨਪਤਿਂ ਤ੍ਵਾਗਾਤ੍ ਸਰ੍ਵੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ।। ੨੮.

ਫਿਰ ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਯੂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੁਬੇਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।

ਧਨਦੋऽਪਿ ਸ੍ਵਕਂ ਮਿਤ੍ਰਮੀਸ਼ਂ ਦੇਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਇਯਾਯ ਗਦਯਾ ਸੋऽਪਿ ਦਾਨਵੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੨੮.

ਕੁਬੇਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਉਹ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ, ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਸ਼ਿਵੋऽਪ੍ਯਵਧ੍ਯਂ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਗੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਪੁਰੀਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਨ੍ਦਿਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਭਿਃ ।। ੨੮.

ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੇਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੁਪਤ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਗਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦ੍ਭਵੇ ਜਲੇ । ਨਿਯਾਮਿਤਾਕਾਸ਼ਗਤੋ ਜਪਤ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਮਾਯਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ।। ੨੮.

ਉੱਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤ੍ਰਾਹਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਨृषਿਵਰਾਨਪਿ । ਅਸੁਰਾਦ੍ਭਯਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤ੍ਯਚੋਦਯਨ੍ ।। ੨੮.

"ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾ ਲਓ! ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ!" — ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਦਾਗਤਾਨ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਯੇਯਂ ਵਿਤਤਂ ਜਗਤ੍ । ਨਾਸੁਰਾ ਨ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਮਾਯੇਯਂ ਕੀਦृਸ਼ੀ ਮਤਾ ।। ੨੮.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਨਾ ਦੇਵਤੇ — ਇਹ ਮਾਇਆ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ?"

ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਦਯੋਨਿਜਾ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਕਿਰੀਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨਨਾ । ਅष੍ਟਭਿਰ੍ਬਾਹੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਤਾ ।। ੨੮.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਮੋਹਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ, ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਰ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸੀ।

ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਗਦਾਂ ਪਾਸ਼ਂ ਖਙ੍ਗਂ ਘਣ੍ਟਾਂ ਤਥਾ ਧਨੁਃ । ਧਾਰਯਨ੍ਤੀ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਬਦ੍ਧਤੂਣਾ ਜਲਾਦ੍ ਬਹਿਃ ।। ੨੮.

ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ, ਫੰਦਾ, ਤਲਵਾਰ, ਘੰਟੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਪਾਸੇ ਤੂਣੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਈ।

ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸਿਂਹਵਾਹਨਵੇਗਿਤਾ । ਯੁਯੁਧੇ ਚਾਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨੇਕੈਵ ਬਹੁਧਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੨੮.

ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਸਿੰਘ ਵਾਹਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲੀ, ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜੀ।

ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਤੋ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰੋ ਰਣੇ । ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯੇऽਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍ ।। ੨੮.

ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ; ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।

ਹਤੇ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰੇ ਭੀਮੇ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਜਯ ਯੁਦ੍ਧੇਤਿ ਸ੍ਵਯਮੀਸ਼ਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਜਗੌ ।। ੨੮.

ਜਦੋਂ ਭਿਆਨਕ ਵੈਤ੍ਰਾਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ 'ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ' ਆਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।

ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ । ਜਯਸ੍ਵ ਦੇਵਿ ਗਾਯਤ੍ਰੇ ਮਹਾਮਾਯੇ ਮਹਾਪ੍ਰਭੇ । ਮਹਾਦੇਵਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ।। ੨੮.

ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾ, ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ!'

ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਙ੍ਗਿ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਦਾਮਭੂषਿਤੇ । ਵੇਦਮਾਤਰ੍ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਸ੍ਥੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ ।। ੨੮.

ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ।

ਤ੍ਰਿਲੋਕਸ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਵਹ੍ਨਿਸ੍ਥੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਿ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੇ ਭੀਮਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਭੀਮਨੇਤ੍ਰੇ ਭਯਾਨਕੇ । ਕਮਲਾਸਨਜੇ ਦੇਵਿ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੨੮.

ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਨਮਃ ਪਙ੍ਕਜਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਮਾਯੇऽਮृਤਸ੍ਤ੍ਰਵੇ । ਸਰ੍ਵਗੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰੇ ਸ੍ਵਧੇऽਮ੍ਬਿਕੇ ।। ੨੮.

ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦੀ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, 'ਸਵਾਹਾ' ਤੇ 'ਸਵਧਾ' ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ, ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭੇ ਭਾਸ੍ਵਰਾਙ੍ਗੇ ਭਵੋਦ੍ਭਵੇ । ਮਹਾਵਿਦ੍ਯੇ ਮਹਾਵੇਦ੍ਯੇ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਮਹਾਬੁਦ੍ਧ੍ਯੁਦ੍ਭਵੇ ਦੇਵਿ ਵੀਤਸ਼ੋਕੇ ਕਿਰਾਤਿਨਿ ।। ੨੮.

ਪੂਰਨ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੌਸ਼ਨ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ, ਮਹਾਂ ਵੇਦ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਦੀ ਜਨਮ ਦਾਤਾ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇਵੀ।

ਤ੍ਵਂ ਨੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤ੍ਵਂ ਗੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗੌਸ੍ਤ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਧੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤ੍ਵਮੋਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚਾਪਿ ਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਾਹਿਤੇ ਦੇਵਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ ।। ੨੮.

ਤੂੰ ਨੀਤੀ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਗੀਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਬੁਧੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਲੱਖਮੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਓਂਕਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਦੇਵੀ ਭਵੇਨ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ । ਦੇਵੈਰਪਿ ਜਯੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ ।। ੨੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਵ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਯਾਵਦਾਸ੍ਤੇ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਵਦਨ੍ਤਰ੍ਜਲਾਦ੍ ਬਹਿਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਤਤੋ ਦੇਵੀਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ।। ੨੮.

ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ ਰਹੇ, ਉਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਜਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ, ਵੇਖਿਆ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੮.

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ । ਇਯਂ ਦੇਵੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਯਾਤੁ ਸ਼ੈਲਂ ਹਿਮੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਯੂਯਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਤ ਮਾਚਿਰਮ੍ ।। ੨੮.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ।'

ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਚ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਇਯਂ ਦੇਵੀ ਸਮਾਧਿਨਾ । ਵਰਦਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੨੮.

'ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਇਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਜੋ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'

ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪਿष੍ਟਾਸ਼ੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਮਾਨਵਃ । ਨਾਰੀ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਨੋਗਤਮ੍ ।। ੨੮.

'ਨੌਂਵੇਂ ਦਿਨ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਔਰਤ ਪਿਸਾ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾਏਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।'

ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਯਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਤਰਿਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਠਿष੍ਯਤਿ । ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਂ ਮਹਾਦੇਵ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਮਂ ਭਵਾਨ੍ ।। ੨੮.

'ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਸਤਿ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾਵੇਗਾ।'

ਵਰਦੋ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਆਪਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਯੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਤਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀਂ ਸ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੮.

'ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਬਚਾਓ; ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।'

ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਨਃ । ਭਵਿष੍ਯਂ ਮਹਿषਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੨੮.

'ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ; ਮਾਹਿਸਾ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਯਥਾਗਤਂ ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਦੇਵੀਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਹਿਮੇ ਗਿਰੌ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਨ੍ਦਾऽਭਵਤ੍ ਤੁ ਸਾ ।। ੨੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਗਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੰਦਿਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨੰਦਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਗਈ।

ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪਠੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮृਚ੍ਛਤਿ ।। ੨੮.

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਆਪ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।