ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਤ੍ਰਿ ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਲੋਕੇ ਯਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਃ । ਜਾਮਾਤਾ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯਾऽਪਤ੍ਯਵਤਾਮਹਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੨.

"ਧੀਏ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦਰ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰਾ ਜਵਾਈ ਬਣੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ ਚਲੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।"

ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਤੁ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। ੨੨.

"ਇੱਕ ਪਲ ਠਹਿਰ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍ ਤਤਃ ।। ੨੨.

ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਦੇਵੋਮਾ ਦੁਹਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍ ।। ੨੨.

ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਧੀ ਮੇਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ।

ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਯਾਹਿ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੋਵਾਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਦਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਧੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" ਇਉਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਃ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਾਗਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਨ੍ ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੨.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਫੌਰਨ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ।

ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਂ ਨਾਰਦਂ ਚੈਵ ਹਾਹਾਹੂਹੂਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿਨ੍ਨਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਪਿ ।। ੨੨.

ਉਸ ਨੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਫਿਰ ਕਿੰਨਰ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਵੀ ਸੱਦ ਲਏ।

ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਓषਧਯਸ੍ਤਥਾ । ਆਗਤਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਙ੍ਗਮੋਪਲਾਃ । ਹਿਮਵਦ੍ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਵਾਹਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਹ ।। ੨੨.

ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਚੱਟਾਨਾਂ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੰਗਮਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਣ।

ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਕਲਸ਼ਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸਾਗਰਾਃ । ਸੂਰ੍ਯੋ ਦੀਪਸ੍ਤਥਾ ਸੋਮਃ ਸਰਿਤੋ ਵਵਹੁਰ੍ਜਲਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦੀ ਬਣੀ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਘੜੇ ਬਣੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਵਾ ਸੀ, ਚੰਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।

ਏਵਂ ਵਿਵਾਹਸਾਮਗ੍ਰੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਵਰਾਧਿਪਃ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਸਮੀਪਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਗਿਰਿਮ੍ ।। ੨੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।

ਸ ਤਦਾ ਮਨ੍ਦਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦ੍ਰੁਤਮਾਯਯੌ । ਵਿਧਿਨਾ ਸੋਮਯਾ ਪਾਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੨੨.

ਮੰਦਰ ਦੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਏ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੱਖ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।

ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵੇ ਪਰ੍ਵਤਨਾਰਦੌ ਦ੍ਵੌ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾ ਨਨृਤੁਰ੍ਵਨਸ੍ਪਤੀਃ । ਪੁष੍ਪਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਨਨਰ੍ਤੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਸੁਰਯੋषਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਸ ਉਤਸਵ ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਨਾਰਦ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਿੱਧ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਵਾਹੇ ਸਲਿਲਪ੍ਰਵਾਹੇ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਲੋਕਪਰਃ ਸ੍ਵਸਂਸ੍ਥਃ । ਉਵਾਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਭਵ ਪੁਤ੍ਰਿ ਲੋਕੇ ਨਾਰੀ ਪ੍ਰਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਵ ਚਾਨ੍ਯਪੁਂਸਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਉਮਾਂ ਸਰੁਦ੍ਰਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਰਮਾਜਗਾਮ ।। ੨੨.

ਉਸ ਵਿਆਹ ਤੇ, ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੌਂ-ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬੇਟੀ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤ ਬਣ। ਹੋਰ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਪਤਨੀਆਂ ਮਿਲਣ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਉਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਜਾਮਾਤਰਂ ਪਰ੍ਵਤਰਾਟ੍ ਸੁਪੂਜ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਂ ਸ ਸੋਮਮ੍ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨृषੀਂਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤੁ ਵਸ੍ਤੁਭਿਃ । ਵਿਭੂषਣੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਵਰਾਨ੍ਨਦਾਨੈ - ਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾਦ੍ਰਿਮੁਖ੍ਯਾਨ੍ ।।੨੨.

ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤਾ ਸੋਮ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੇ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫੇ, ਗਹਣੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ।

ਸ ਵੀਤਸ਼ੋਕੋ ਵਿਰਜੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਂ ਦੇਵਵਰਾਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ । ਉਮਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਿਮਵਾਨਦ੍ਰਿਰਾਜਃ ਪੈਤਾਮਹੇ ਲੋਕ ਇਵਾਧ੍ਵਰੇ ਭਾਤ੍ ।। ੨੨.

ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਧੀ ਉਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਯਗ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।

ਇਤੀਰਿਤੇਯਂ ਤਵ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ ਪ੍ਰਸੂਤਿਰੇषਾ ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਯਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ । ਸ੍ਵਯਂਭੁਦਕ੍ਸ਼ਾਦਿਰਾਜਃ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਭਿ- ਰ੍ਗੌਰੀਵਿਵਾਹੋऽਪਿ ਮਯਾ ਸੁਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ।। ੨੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਅਸੁਰ। ਸਵੈ-ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦਕਸ਼, ਰਾਜਾ ਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਆਹ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਰੀਵਰਾਹ ਉਵਾਚ । ਏਵਂ ਸਾ ਗੌਰਿਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਕਾਰਣਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਾਗਤਾ । ਸਂਬਭੂਵ ਯਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਾਯ ਪृਚ੍ਛਤੇ । ऋषਿਣਾ ਮਹਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੨੨.

ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਰਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਗੌਰੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।

ਗੌਰ੍ਯਾ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰੇषਾ ਵੈ ਕਥਿਤਾ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ । ਵਿਵਾਹਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਿਤਂ ਤਵ ।। ੨੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਰੀ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।

ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਗੌਰ੍ਯਾ ਵੈ ਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤੁ ਤृਤੀਯਯਾ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਿਥੌ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਲਵਣਂ ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਨਰਃ । ਯਸ਼੍ਚੋਪੋष੍ਯਤਿ ਨਾਰੀ ਵਾ ਸਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ।। ੨੨.

ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਗੌਰੀ ਨਾਲ ਤੀਜ ਨੂੰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੀਜ ਦਿਨ ਲੂਣ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਉਹਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਸੀਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਯਾ ਤੁ ਨਾਰੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚਾਤਿਦੁਰ੍ਭਗਃ । ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਲਵਣਂ ਤੁ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ ।। ੨੨.

ਜੋ ਔਰਤ ਅਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੀਜ ਨੂੰ ਲੂਣ ਛੱਡ ਦੇਣ।

ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮ੍ਪਦਮ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਚ ਸਦਾ ਲੋਕੇ ਕਾਨ੍ਤਿਂ ਪੁष੍ਟਿਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ।। ੨੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਨਸੀਬ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਸਦਾ ਸਿਹਤ, ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ ਉਵਾਚ । ਕਥਂ ਗਣਪਤੇਰ੍ਜਨ੍ਮ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਧृਤਿਕष੍ਟਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੨੩.

ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ।"

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਕਾਰ੍ਯਾਰਮ੍ਭਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੨੩.

ਉੱਚੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਏ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।"

ਸਨ੍ਮਾਰ੍ਗਵਰ੍ਤਿषੁ ਯਥਾ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਘ੍ਨਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਅਸਤ੍ਕਾਰਿषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਦ੍ਵਦੇਵਮਵਿਘ੍ਨਤਃ ।। ੨੩.

ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਪਿਤਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸੁਰੋਜਸਾ । ਅਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭ੍ਯਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ ।। ੨੩.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਇਰਾਦਾ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਬਭੂਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗਮਨੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ ।। ੨੩.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਰਗਵਾਸੀ ਆਪਣਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਿ ਚਲੋ ਰੁਦਰ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾਈਏ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰਮਾਗਮ੍ਯ ਕੈਲਾਸਨਿਲਯਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਊਚੁਃ ਸਵਿਨਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍ ।। ੨੩.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁਦਰ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ । ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੂਲਪਾਣੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਮਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੨੩.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੋ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ।"

ਏਵਮੁਕ੍ਤਰਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਭਵਃ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ । ਉਮਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾऽਨਿਮਿषੇਣ ਹ ।। ੨੩.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਭਵ ਜੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਮਾ ਜੀ ਵਲ ਟੱਕੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।