ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਗਤਂ ਕਨ੍ਯੇ ਧਾਵਸ੍ਵਾਨਯ ਮਾਂ ਰੁषਃ । ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਵਿਕृਤਿਂ ਤਾਵਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੨੨.

'ਕੁੜੀਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਲਦੀ ਦੌੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ । ਪਿਤृਭਾਵੇਨ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭਰ੍ਤृਭਾਵੇਨ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਤਪਸਾ ਪੂਤਾ ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੨.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਹਿਮਾਵਤ ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ। ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'

ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਨਾਪਕਰ੍षਾਮਿ ਮਕਰੇਣ ਜਲੇ ਧृਤਮ੍ । ਤਦਾਨੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵਤੀਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੨੨.

'ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਕੱਢਦੀ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'

ਅਨ੍ਯਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮੇ ਧਰ੍ਮਮਪਨੇਤੁਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵਮੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾ ਗਤਾ ਤ੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੨.

'ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਭੀਰੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਚਕਰ੍षਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲਾਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤਪਤਿਰ੍ਹਰਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਜਲਦੀ ਗਈ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।

ਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਂ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰਾਯਾ । ਸ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣੌ ਵਿਲਮ੍ਬਤ ।। ੨੨.

ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵੀ ਪੂਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਨ ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਤਰਂ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਵਦਤਿ ਸ੍ਮ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾ ।। ੨੨.

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਲਜਾ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਜਜਤ ਹੋਈ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ।

ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ।। ੨੨.

ਜਦ ਰੁਦਰ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?"

ਮਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵृਥਾ ਯਦਿ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਦਾਨੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਮਾਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੨.

"ਭਲੀਏ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤ ਵਿਅਰਥ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਨ ਭਵੇਤ੍ ਪਰਿਹਾਸੋऽਯਮੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵੀ ਪਰਾਪਰਾ । ਲਜ੍ਜਮਾਨਾ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦਤਿ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ।। ੨੨.

"ਇਹ ਗੱਲ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾ ਬਣੇ," ਪਰਮ ਤੇ ਅਪਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।

ਦੇਵਦੇਵ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੋऽਯਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮਃ । ਪ੍ਰਾਗ੍ਜਨ੍ਮਾਰਾਧਿਤੋ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਾਨ੍ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੨੨.

"ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਮੇਹਨਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪੂਜਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ।"

ਇਦਾਨੀਂ ਮੇ ਭਵਾਨ੍ ਦੇਵਃ ਪਤਿਰ੍ਨਾਨ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕਿਨ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਮੀ ਪਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਤਮ੍ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਤਃ ਪਾਣਿਂ ਗृਹੀष੍ਯਸਿ ।। ੨੨.

"ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਉਹਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੀਂ।"

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਮਿਨੀ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੨੨.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਹਿਮਾਵਤ ਕੋਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਅਤੋऽਨ੍ਯਜਨ੍ਮਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਮਖਾਨ੍ਤਕਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਤਪਸਾ ਸੈਵ ਧ੍ਯਾਤੋऽਭੂਦ੍ ਗਤਿਭਾਵਨਃ ।। ੨੨.

"ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਰੁਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਦੱਖ ਦੇ ਯੱਗ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦਾ ਲਕੜ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।"

ਸ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਮੇ ਤਪੋਵਨਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਾਯ ਯਾਚਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਮਯਾ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵੇਤਿ ਚੋਦਿਤੋ ਜਾਹ੍ਨਵੀਂ ਗਤਃ ।। ੨੨.

"ਉਹ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ ਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲਈ ਮੰਗਿਆ। ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾ ਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।"

ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਵृਦ੍ਧਕਾਯੇਨ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੇਣ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਮਕਰੇਣ ਧृਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਅਬ੍ਰਹਹ੍ਮਣ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੨੨.

"ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮੱਛ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਚੰਗੀ ਲਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।"

ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਾਤ੍ ਤਾਤ ਮਯਾ ਪਾਣੌ ਧृਤਸ੍ਤਤਃ । ਧृਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ ।। ੨੨.

"ਪਿਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਫੜਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।"

ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੇਵਃ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਮਾਗਤਾਮ੍ । ਭਵਤੀ ਦੇਵਿ ਮਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਿਚਾਰਯ ਤਪੋਧਨੇ ।। ੨੨.

"ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਫੜਨ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੇਵ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਤਪ ਦੀ ਧਨੀ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਕੋਈ ਸੰਕਾ ਨਾ ਕਰ।'"

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਹਂ ਤੇਨ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਾ । ਇਦਾਨੀਂ ਯਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਸਂਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ।। ੨੨.

"ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਆਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਰ।"

ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਰਾਜੋ ਮੁਦਾ ਯੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਦੁਹਿਤਾਂ ਧਨ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਵਰਾਨਨਾਮ੍ ।। ੨੨.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਧਨਵੰਤ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ।

ਪੁਤ੍ਰਿ ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਲੋਕੇ ਯਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਃ । ਜਾਮਾਤਾ ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯਾऽਪਤ੍ਯਵਤਾਮਹਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਪੁਤ੍ਰਿ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੨.

"ਧੀਏ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰੁਦਰ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰਾ ਜਵਾਈ ਬਣੇਗਾ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ ਚਲੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।"

ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਕਂ ਤੁ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ੈਲਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ ।। ੨੨.

"ਇੱਕ ਪਲ ਠਹਿਰ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍ ਤਤਃ ।। ੨੨.

ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਦੇਵੋਮਾ ਦੁਹਿਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍ ।। ੨੨.

ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਧੀ ਮੇਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ।

ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਯਾਹਿ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੋਵਾਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਦਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੨੨.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਧੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" ਇਉਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੈਲਰਾਜਃ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਾਗਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਨ੍ ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੨.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਫੌਰਨ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ।

ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਂ ਨਾਰਦਂ ਚੈਵ ਹਾਹਾਹੂਹੂਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿਨ੍ਨਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਪਿ ।। ੨੨.

ਉਸ ਨੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਨਾਰਦ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਫਿਰ ਕਿੰਨਰ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ ਵੀ ਸੱਦ ਲਏ।

ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਓषਧਯਸ੍ਤਥਾ । ਆਗਤਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਙ੍ਗਮੋਪਲਾਃ । ਹਿਮਵਦ੍ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਵਾਹਂ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਹ ।। ੨੨.

ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਚੱਟਾਨਾਂ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੰਗਮਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਣ।

ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਕਲਸ਼ਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸਾਗਰਾਃ । ਸੂਰ੍ਯੋ ਦੀਪਸ੍ਤਥਾ ਸੋਮਃ ਸਰਿਤੋ ਵਵਹੁਰ੍ਜਲਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦੀ ਬਣੀ, ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਘੜੇ ਬਣੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਵਾ ਸੀ, ਚੰਨ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।