ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਮੇਸ੍ਯਤਿ । ਅਯਂ ਚ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਲੋਕੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਆਰਾਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ।। ੨੧.

ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨਾਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਗੌਰੀਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵੋਪਪਾਦਿਤਾਮ੍ ।। ੨੧.

ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਗੌਰੀ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਦਦੌ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਰੀਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ ।। ੨੧.

ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਗੌਰੀ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਸ ਤਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ।। ੨੧.

ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਗृਹੀਤਾਯਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਦਦੌ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਲਯਂ ਕੈਲਾਸਂ ਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੨੧.

ਜਦ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਬਤ ਵਸਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।

ਰੁਦ੍ਰੋऽਪਿ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭੂਤੈਃ ਸਮਂ ਕੈਲਾਸਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਪੁਰਂ ਯਯੌ ।। ੨੧.

ਰੁਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਮਹਾਤਪਾ ਉਵਾਚ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵਸਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ । ਚੁਕੋਪ ਗੌਰੀ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। ੨੨.

ਮਹਾਤਪਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੁਸਤਾ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਈ।

ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਅਨੇਨਾਪਕृਤਂ ਪੁਰਾ । ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਧ੍ਵਂਸਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਤਨੂਮਹਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ ਕਿ ਦੱਖ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੋਰ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ।

ਆਰਾਧ੍ਯ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕਥਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਿਤਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ ।। ੨੨.

ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੱਖ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ?'

ਭਵਪਤ੍ਨੀ ਚ ਦੁਹਿਤਾ ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਸ਼ੈਲਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ ।। ੨੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਭਵ ਦੀ ਧੀ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਹਿਮਾਵਤ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ।

ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਕ੍ਸ਼ਪਯਨ੍ਤੀ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਾ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾऽਭਵਤ੍ ।। ੨੨.

ਉਥੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਘਟਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ।

ਉਮਾ ਨਾਮੇਤਿ ਮਹਤੀ ਕृष੍ਣਾ ਚੇਤ੍ਯਭਿਧਾਨਤਃ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ੋਭਨਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤਗृਹੇ ਸ਼ੁਭਾ ।। ੨੨.

ਉਹ ਉਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਡੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ ਪਾਈ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਗਈ।

ਪੁਨਸ੍ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ । ਅਸਾਵੇਵ ਪਤਿਰ੍ਮਹ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੨੨.

ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਖਿਆ, 'ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ,' ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।

ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਤ੍ ਤਪਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤੇ ਮਹਾਗਿਰੌ । ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਦੇਵਸ੍ਤਪਸਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤਯਾ ।। ੨੨.

ਜਦ ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵृਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਥਿਲਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ੍ਖਲਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਦੇ ਪਦੇ ।। ੨੨.

ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ। ਉਹ ਬੁੱਢੇ, ਢੀਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਲੜਖੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।

ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਂ ਤੁ ਆਗਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮੇ ਦੇਹਿ ਭਦ੍ਰੇ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ ।। ੨੨.

ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਭਲੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਖਾਣ ਯੋਗ ਕੁਝ ਦੇ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਉਮਾ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦਦ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰ ਫਲਾਦਿਕਮ੍ । ਕੁਰੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭੁਞ੍ਜਸ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ।। ੨੨.

ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਉਮਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਲ ਆਦਿਕ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਨ੍ਹਾ ਲਵੋ, ਫਿਰ ਜੋ ਚਾਹੋ ਖਾ ਲਵੋ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਨਦੀਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਜਗਾਮ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥੀ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਵਾਤਰਤ੍ ।। ੨੨.

ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਡੀ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।

ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਿਣਾ । ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯਂ ਭੀਮਂ ਮਕਰਂ ਭਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਗ੍ਰਾਹਿਤਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨ ਮਦ੍ਗੁਨਾ ।। ੨੨.

ਜਦ ਰੁਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤਮਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਕਰੇਣ ਬਲੀਯਸਾ । ਵृਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਾਨਮਨ੍ਯਂ ਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੨.

ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਜ਼ੋਰਵਾਨ ਮਕਰ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬੁੱਢਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।

ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਗਤਂ ਕਨ੍ਯੇ ਧਾਵਸ੍ਵਾਨਯ ਮਾਂ ਰੁषਃ । ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਵਿਕृਤਿਂ ਤਾਵਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੨੨.

'ਕੁੜੀਏ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਲਦੀ ਦੌੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੇਰਾ ਹੋਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਤੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀ । ਪਿਤृਭਾਵੇਨ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਭਰ੍ਤृਭਾਵੇਨ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਤਪਸਾ ਪੂਤਾ ਕਥਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੨.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਹਿਮਾਵਤ ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਸ਼ੰਕਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ। ਮੈਂ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'

ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਨਾਪਕਰ੍षਾਮਿ ਮਕਰੇਣ ਜਲੇ ਧृਤਮ੍ । ਤਦਾਨੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਮੇ ਭਵਤੀਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੨੨.

'ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਕੱਢਦੀ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'

ਅਨ੍ਯਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮੇ ਧਰ੍ਮਮਪਨੇਤੁਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਧ੍ਯਾ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵਮੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾ ਗਤਾ ਤ੍ਵਰਮ੍ ।। ੨੨.

'ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਭੀਰੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਚਕਰ੍षਾਨ੍ਤਰ੍ਜਲਾਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤਪਤਿਰ੍ਹਰਃ ।। ੨੨.

ਉਹ ਡਰਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਜਲਦੀ ਗਈ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਰਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।

ਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤਪਸ਼੍ਚਰ੍ਤ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਂ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰਾਯਾ । ਸ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣੌ ਵਿਲਮ੍ਬਤ ।। ੨੨.

ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵੀ ਪੂਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਨ ਕਿਂਚਿਦੁਤ੍ਤਰਂ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਵਦਤਿ ਸ੍ਮ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾ ।। ੨੨.

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਲਜਾ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਪਿਛਲੀ ਵਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਲਜਜਤ ਹੋਈ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ।

ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੌਰੀਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਪਾਣੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕਥਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ।। ੨੨.

ਜਦ ਰੁਦਰ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?"

ਮਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵृਥਾ ਯਦਿ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਦਾਨੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਮਾਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੨੨.

"ਭਲੀਏ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਨ ਦੀ ਇਹ ਰੀਤ ਵਿਅਰਥ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਕੋਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।"