ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮੂਲ ਧਾਮ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਹੀ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਉੱਚਤ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਨਾਚ, ਸਤੁਤੀ, ਜਾਂ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦ ਧਰਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਯਜ, ਭੇਟ ਜਾਂ ਸੁਧ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਔਰਤ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਖੇਤਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ, ਗੁਰੂ-ਹੱਤਿਆ, ਗਾਂ-ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਹਰੇਕ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ ਕਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਕੋਸ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਮੂਰਤੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁੱਧ, ਸਯੰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੁੱਖੇ ਪੈਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੂਲ ਭ੍ਰਿਗੂ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗੋਰਕਸ਼ਕ ਨਾਮਕ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਲਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਗੌਰੀ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਉਥੇ, ਭਗਵਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਵਗਮਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਮਾ ਦੇ ਸਤਨ-ਆਕਾਰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਚਨਦ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਨਕੁਲੋਹੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਵਸਦੀ ਦੇਵੀ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮੋਦਯਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਉਜਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਧ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਉਸ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਵਗਮਤੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤਿ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਵੱਧਿਆ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।