ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾ ਭਰੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਇੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਇਸਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਜੋ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤਾਂ ਇਹ ਤੱਕ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਖੇਤਰ ਕਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਥੋਂ ਹੀ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਸ਼ਮੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਥਾਨ 'ਸ਼ੈਲੇਸ਼ਵਰ' ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਇਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ 'ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ' ਨਾਂਅ ਦਾ ਇੱਕ ਚਸ਼ਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਗਮਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਉਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਮੁੱਖ ਮੰਦਰ 'ਰੂਦ੍ਰ' ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਰੂਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਨਾਚ, ਸਤੁਤੀ ਜਾਂ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦਧੇ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਯਜ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਭੋਜਨ-ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਔਰਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਵਾਂਗੁ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਖੇਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਗੁਰੂ-ਘਾਤੀ, ਗਾਊ-ਘਾਤੀ ਜਾਂ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਕਈ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਹਰ ਕੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਰੂਪਾਵਲੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਦਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੁੱਖੇ ਪੈਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵਾਂਗੁ ਪਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।