ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੱਸਣਗੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚਲਾਉਣਗੇ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣਗੇ, ਉਹੀ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣਗੇ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ। ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਸ਼ਿਵਪੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਉਹ ਖੇਤਰ ਚੌਦਾਂ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਖੇਤਰ ਕਰੋਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਥੋਂ ਹੀ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੁੰਡ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਪਥਰ ਵੀ ਪੂਜਨੀਕ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਸ਼ੈਲੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਸਰੂਪ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗ્નਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਸ੍ਰੋਤ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼੍ਰਿੰਗਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਨਮ ਭਰ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਗ્નਿਸ਼ਤੋਮ ਯਜ੍ਞ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਗਮਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਗਮਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਣੋ ਕਿ ਮੁਲ਼ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਆਪ ਸਵੈṁ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਮੇਰੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਥੇ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਨਾਚ, ਸਤੁਤੀ ਜਾਂ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਹੀ ਭਾਵੇਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਉੱਤਮ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।