ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਥੇ, ਹਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦ ਬੜੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿਟਕੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਜੀਭ ਤੇ ਮੂੰਹ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਤੇਜੀਲੇ, ਅਤੇ ਦੰਦ ਅਜਿਹਾ ਲਗਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦੰਤ-ਕਲੀ ਹੋਣ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਕੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਸਿੰਗ ਦਾ ਸਿਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੀ, ਵਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਉਸ ਹਰਨ ਦੇ ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਰਨ ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਿੰਗ ਇਸ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸਰੋਵਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੇ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ। ਮੈਂ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ, ਦੁਬਾਰਾ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਥੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੱਸਣਗੇ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣਗੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਗੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਿਵਪੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਖੇਤਰ ਚੌਦਾਂ ਜੋਜਨ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੋਂ ਵੀ ਸੌ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯੱਖਸ਼—ਸਾਰੇ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਥਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਖੇਤਰ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਥੋਂ ਗੰਗਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਕੁੰਡ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਧਰਮਮਈ ਹਨ। ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੈਲੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਭਾਗੀਰਥੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲਾਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਰਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।