ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨਹੁෂਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸੌ ਸਿਰ ਸੀ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਜਿਸਦੇ ਅਨੇਕ ਚੋਟੀਅਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਨਤਾ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੰਬਲਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ—ਕਾਰਕੋਟਕ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪੱਖਵਾਰਿਆਂ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਪਰਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਪਰਵਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਂਸਭਾ ਸਜੀ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਆਦਿ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਹਾਹਾ, ਹੁਹੁ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗ੍ਰਹਿ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਰਵਤ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ।" "ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਚਲਣ ਫਿਰਣ ਹਰ ਥਾਂ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ।" "ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਕਰੋ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਡੋਲ, ਭਿਆਨਕ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸ਼ਰਵ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੀਏ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਹੜੀ ਹੈ।" ਨੰਦੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਸ਼ੁਪਤਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੱਚ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।" "ਮੈੱਂ ਮੁੰਜਵਟ ਪਰਵਤ ਉੱਤੇ ਉਸ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਆਓ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਲਗਨ ਨਾਲ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੀਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਦਿਉਣ' ਵਾਲਾ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਗੋਕਰਣ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਅੰਤਰਗਤ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਗੋਕਰਣੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਜਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ—ਸਵਰਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਨਾਗ ਲੋਕ—ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਏ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਘਬਰਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਵਤਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ। ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਪਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਵੇਖਿਆ: ਵੈਰੀਤਾ ਦੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ। ਅਸੀਂ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਤਕ ਜੰਗਲ ਦਾ ਖੇਤਰ ਛੱਡ ਕੇ।