ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਪਰਾਨੰਦਾ, ਅਤੇ ਚਰਮਣਵਤੀ ਨਦੀ, ਸਿੰਧੂ, ਪੁਰੁਸ਼, ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੋਮ—ਇਹ ਸਭ pavittar ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਬੇਅੰਤ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਧਾਮ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਂਮੇਰੂ, ਕੈਲਾਸ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਵਿੰਧਯ, ਮਹੇਂਦਰ, ਸਹਯ, ਮਲਯਾ ਅਤੇ ਦਰਦੁਰਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਵੇਦ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ, ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਕਿਰਮੀਰਾਂਗ, ਅਤੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸੌ ਫਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਵਿਨਤਾ ਨਾਗ ਰਾਜਾ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਰਕੋਟ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ—ਇਹ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਸਾਲ—all time’s manifestations—ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾਣਾ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹਵਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਿੱਤੇ। ਆਦਿਤਯ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਹਾਹਾ, ਹੂਹੂ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਗ ਰਾਜੇ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗ੍ਰਹ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ—all came together. ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ: “ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ, ਹੇ ਮুনি। ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਥਾਂ ਆਵਾਜਾਈ ਨਿਰੋਧ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਆਨੰਦਮਈ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ। ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਇੰਦਰ (ਸ਼ਕਰ) ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਆਓ, ਹੇ ਮুনি, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਚਲ, ਭਯੰਕਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ। ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ।” ਨੰਦੀ ਨੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ੍ਯ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਮੁੰਜਵਟ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਓ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦੀਕੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਵਰ ਦਿਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਜਲੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।