ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਅੱਜ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਵਰਨਨ ਦਾ ਦੋ ਸੌ ਤੇਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੋਕਰਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਬਾਰਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਓਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਦੰਡ ਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੱਦ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਸ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਾਸੀ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਬਲ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ! ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਹੇਗਾ...” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹੇ। ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤਬ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਓਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਨੰਦੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ। “ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਰੰਗ ਲਿਆਈ,” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। “ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਾ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਏ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚ ਅਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਆਦਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਵਰਦਾਤਾ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੇ। ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ। “ਅਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਉਸ ਭਗਵਾਨ, ਭਾਗਵਤ ਕਪਾਲੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੀਏ?”—ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। “ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਚਲੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੀਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?” “ਦੱਸੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਜ਼ ਹੈ? ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ, ਪੁਰਾਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ?” “ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ? ਸੁਣੋ—ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਰ, ਉਹ ਧੰਨ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਪੋਵਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਪ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਹੈ, ਦਿਵਯ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਓਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ।” ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਥੀ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ। ਵਰੁਣ, ਜੋ ਜਲਚਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵੀ ਸਨ। ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਹ ਆਦਿਤਯ ਰਾਜ ਯਮ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਆਏ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ। ਦੋਵਾਂ ਦਿਵਯ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਵੀ ਮਹਾਨ ਮੌੰਜਵੰਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ।