ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਇਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ।” ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਪ ਅਤੇ ਭਾਵਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਮਿੱਠੜੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ! ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਦਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ! ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਉਣਗੇ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਇੱਕ ਅਲੌਕਿਕ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ, ਊਰਜਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਬੁੱਢਾਪੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇਂਗਾ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੇਂਗਾ। ਤੂੰ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਆਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਹੇਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਹਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਣ, ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣਗੇ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਕ ਬਣੇਂਗਾ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰੇਗਾ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੰਨੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨੇਗਾ। ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਰਬਾਨ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ! ਨਾ ਵਜਰ, ਨਾ ਦੰਡ, ਨਾ ਚਕਰ, ਨਾ ਅੱਗ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਨਾ ਦੇਵ, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਨਾ ਗੰਧਰਵ, ਨਾ ਯਕਸ਼, ਨਾ ਰਾਖਸ਼, ਨਾ ਸਰਪ—ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਨਾਗ—all ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ-ਅੰਦਰ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਾਨਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਅੱਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੋਕਰਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਦੰਡ ਅਤੇ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਮੂੰਜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸੱਦ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਸਰਾਖੀ (ਇੰਦਰ) ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਹੋਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ, ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, “ਇਹ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਮਾ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ…” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਰਨਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।