ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰਵੋਤਮ ਸੁ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਿਲਣੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਦ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦਵਿ-ਜਨ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ।” ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਰ-ਦਾਤਾ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਵਰ-ਦਾਤਾ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਦ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਸੰਸਾਰ-ਰੱਖਿਆ ਦਾ, ਨਾ ਮੋਖਸ਼। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਯਕੀਨਨ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹੋ। ਲੱਖਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਪ ਅਤੇ ਭਗਤੀ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—” ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਹਾਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਬਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ-ਭਗਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵਿਰਕਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਉਣਗੇ।” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਕਾਸ਼ੀਕ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੁਢਾਪੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦਵਿ-ਜਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਅਸ਼ਟ-ਸਿੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਪੱਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਦਿਵ੍ਯ ਕਾਰਜ ਵਿਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣਗੇ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਵਰ-ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ-ਰਖਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਨਾ ਤੂੰ ਵਜਰ, ਨਾ ਦੰਡ, ਨਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਨਾ ਅੱਗ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੀ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਜਾਂ ਨਾਗ—ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੂੰ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਮਾ-ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਖੁਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਤੇਰੀ ਵਾਧੂਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਈਰਖਾ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ।