ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਥੇ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਣੂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹਨ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹਨ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਓਹ ਸਥਾਨ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਨਮੇ ਨਾ ਹੋਏ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜਪ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਤਪਸਵੀ ਕਾਲਾ ਤੇ ਸੁਕੜ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਮੈ ਓਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ! ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਉਹ ਰੂਪ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਗੁੰਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਰੂਪ ਲਗਭਗ ਇਕ ਵਿਅਪਕ ਹੱਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦਾ, ਸੌ ਸਿਰ ਤੇ ਸੌ ਪੇਟਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀ ਸੀ। ਜਦ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ-ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਲੀਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਾਸੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਵਰ ਦਿੰਦ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਜਨ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਿਲਣੇ ਔਖੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਹੋਵੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ—ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ।" ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਵਰ ਦਿੰਦ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਦਵੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ! ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਭਗਤੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਵਡਭਾਗੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਭਗਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਕੋਟੀਆਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਪ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ..." ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਮੁੜਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਬੜਾ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਬੜੀ ਔਖੀ ਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੇ।" ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਦੇਵ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।