ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੇਤਕੀ ਅਤੇ ਕੁੰਦ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਚ্ছে ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਓਥੇ ਚਸ਼ਮੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਪਾਣੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਦਿਵਿਆ ਜੋੜੇ ਖੇਡਦੇ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਕਲਹਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਆ ਕੇ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹਿਰਨ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਰਨੇ ਜ਼ੋਰ-ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਗਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਜੰਗਲਾਤੀ ਬਾਗ਼ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਮਨੋਹਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪਹਾੜੀ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਸਥਾਣੁ, ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ — ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ — ਵਸਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਵੀ ਦੇਵ-ਯਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਓਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਤਪस्वੀ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਇਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਪ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਟਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰੀ। ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, "ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦਾ, ਹੇ ਬਾਲਕ; ਮੈਂ ਤੂੰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਪस्वੀ।" ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਮਾਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੁੰਦਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਪਕ ਅਕਾਰ, ਸੌ ਸਿਰ ਤੇ ਸੌ ਪੇਟਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਤਪस्वੀ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨੀਲਕੰਠ, ਭਯਾਨਕ, ਜੋ ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਹੈ; ਜੋ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਸੰਹਾਰਕ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ। ਉਹ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਵਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਦ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਿਰਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" "ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਦ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦਾ ਅਹੁਦਾ, ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ — ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ।" ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਦ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦਾ ਅਹੁਦਾ, ਨਾ ਮੋਖਸ਼।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵਾਜਬ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖ।