ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਲ-ਧਾਰੀ ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿ਷ਣੁ ਦੇ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ, ਦੇਖੇ ਜਾਂ ਛੂਹੇ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁੱਛੀ ਗਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਾਰ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ‘ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਦੇ ਉਪਾਏ ਦਾ ਵਰਣਨ’। ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਡਟਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਵਿਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਹੇ ਅਡੋਲ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ। ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੈਖਾਨਸਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਬੈਠਣ ਤੇ ਨਾ ਬੈਠਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ। 'ਉੱਤਮ, ਉੱਤਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਸ਼ਾਲਾਨੀ ਤਪਸਵੀ ਸਨ, ਕੁਝ ਕਬੂਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਕੁਝ ਅਨਾਜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਕੁਝ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਚਰਣਾਂ ਤੇ ਤਪਸਿਆ 'ਤੇ ਚਲਦੇ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ। ਕੁਝ ਸਿੱਧਾ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂਦੇ, ਕੁਝ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ। ਕੁਝ ਪਾਣੀ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਹਵਾ 'ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਂਦੇ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ। ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਚਰਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਪਣਾਉਂਦੇ। ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ। ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਬਾਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ‘ਉਪਦੇਸ਼,’ ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਗੋਕਰਨੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ: ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤਾਰਕ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਵਰਨੀ ਪਰਬਤ ਮੇਰੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਅਰਾਮ ਨਾਲ, ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਮਨ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੋਚ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ। ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਪੈਰ ਫੜੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।