ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ, ਜਦ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਰ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੁਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਲੋਕ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ "ਨਾਰਾਇਣ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ" ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿੰਨੀ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇਗੀ? ਉਸ ਯਜ്ഞ-ਵਰਾਹ, ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਵੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਬਲਵਾਨ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਸਲਾਹ ਦੇਵੇ, ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਛੂਹ ਲਵੇ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਮਰਾਜ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦਾ "ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਾਧਨ" ਦਾ ਦੋ ਸੌ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਕਈ ਕਾਬਿਲ-ਏ-ਤਾਰੀਫ਼ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਡਿੱਠੇ-ਡਿੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਰਹੋ, ਹੇ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।" ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉੱਥੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ। ਵੈਸ਼ੰਪਾਇਨ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਵੈਖਾਨਸ ਸਨਿਆਸੀ ਸੀ, ਕੁਝ ਬੈਠਣ ਜਾਂ ਨਾਂ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਜਦ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ "ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ" ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਾਲਾਨੀ ਤਪੱਸਵੀ ਸਨ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਬੂਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਊਂਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਨਾਜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੀਊਂਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੱਕੜ ਖਾ ਕੇ ਜੀਊਂਦੇ। ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੁੱਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਹਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ। ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਤੇ, ਕੁਝ ਹਵਾ ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਊਂਦੇ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਰੱਖਦੇ।