ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖੋ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਿੱਖੁਣ ਦੇ ਉਸ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੰਖ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੱਛੀਆਂ ਜਾਂ ਸੂਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਐਸਾ ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ? ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਪਰ ਉਹ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੋਧਿਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪੁਣਯ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੋਧਿਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਤ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਹਰੀ ਸੌਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਹਰੀ ਦੇ ਸੋਣ, ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਪਾਸਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ। ਸੁੰਦਰੋ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਿਨ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣੰਤ ਪੁਣਯ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਇਨਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੱਛ (ਮਛਲੀ) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾ ਕੇ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਬੁੱਧ ਅਤੇ ਕਲਕੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਜਾਗਰਣੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਗਹਿਣੇ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਦਿ ਰਹਿਤ ਮੂਲ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੂੰਹ ਵੀ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਰ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ, ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਜਾਂ ਛੂਹ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰਿਕ ਭੈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੁਣਯ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ 'ਨਾਰਾਯਣ, ਅਚੁਤ, ਅਨੰਤ, ਵਾਸੁਦੇਵ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿੰਨਾ ਧੰਨ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਉਹ ਯਜ੍ਞ-ਵਰਾਹ, ਉਹ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਰਗ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।