ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉੱਦੁੰਬਰਾ ਲੱਕੜ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਰੁੰਧਤੀ, ਬੁਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੇਕਰ ਇੱਕ-ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਯੋਗਾਂ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾਨ ਕਰੇ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੈਲ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਨਦੀ ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੇ ਸੰਗੇ ਨਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਫੜੇ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਦੀ ਪਾਪਤਾ turant ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੱਤ ਮੁਠੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਭਰ ਇਕੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਵੀ ਓਸ ਸਮੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪਖ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤੀਥੀ (ਏਕਾਦਸ਼ੀ) ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਰਵੋੱਚ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨ-ਨਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਖਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਠਕ, ਸੀਮਾ-ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ 'ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ'—ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" ਤਦ ਸ਼੍ਰੀ ਵਰਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਣ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਰਵੋੱਚ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਤੋਂ ਵਾਧੂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਕਲ ਪਖ, ਤਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ—ਦੋਵੇਂ ਪਖਾਂ ਦੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ-ਦੁਬਾਰਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰਵੋੱਚ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣੋ: ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਗੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਾ ਪੀਓ, ਨਾ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਸੂਰ ਮਾਰੋ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ-ਹੱਤਾ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਚੋਰ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਕਲ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਕਰੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਚੰਗੀ ਮੰਜਿਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।