ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਰਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ, “ਕੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੁੰਨ ਘਟ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?” ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮਨ, ਕਰਮ, ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਯਮਰਾਜ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—all ਕੁਝ ਰਚਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਸਮਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੱਤ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਸਵੰਤ ਅਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣਤਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਹਿੰਸਕ, ਰਾਗ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਸ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰਾਹੀਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ, ਪਰਾਈ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਲਾਘਣਯੋਗ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਆਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੱਸਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੱਚ ਦਾ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੇਕਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਆਸਾਨ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਯੋਗ-ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਜਟਿਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਅਨੇਕਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਅਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਹੋਵੇ।” ਯਮਰਾਜ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਤਮ-ਜਨਮੇ (ਸਵੈੰਭੂ) ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਮਨਨ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇਹ ਜੁਗਤੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਜੀਵ-ਰੂਪ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਰਾ (ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ) ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਸੋਮ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਉਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਮਧੁਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੋਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਠ-ਸੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।