ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਜੇ ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਭਾਵਕ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਜਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਥਾਂ ਵਾਸ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਰਮੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਮੌਸਮ ਵੀ ਬੜੀ ਕਠਿਨਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ।" ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਕਿ ਨਰਮ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਇਥੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਕਰਕੇ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਗਰਮੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਐਸੇ ਡਿੱਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਪਈ। ਫਿਰ ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈ?" ਸੂਰਜ ਨੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਐਸਾ ਕੁਝ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਸਤੇ ਵੱਡੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੁਤੰਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸ਼ਚੀ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜੰਮੀ, ਉਹ ਵੀ ਯੋਗ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਖੇਤ ਨਾਲ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ।" ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਚਰਨਾਂ ਲਈ ਜਾਦੂਈ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਪਲਾਂ ਤੇ ਛਤਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੂਣ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ: ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਵਿਵਸਵਾਨ ਨਾਮਕ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਕਰਾਂ, ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।" ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਦੋ ਚਪਲਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਲਈ ਭੇਂਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭਗਤਵਤੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੀ "ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਦੀ ਕਥਾ" ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਅਠਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: "ਕਿਹੜੇ ਕਰਮ ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੋਈ ਨਿਯਮ, ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਠੋਰ ਵਰਤ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਉਪਵਾਸ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।" "ਜੋ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਾਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਹੈ।