ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਹਾ, ਟਿਨ, ਤਾਮਬਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਾਤਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਤਾਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਹਾ ਨਹੀਂ।” ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ, ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੇਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਖੇਤ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕੱਟਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰੀ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ।” ਰਾਣੀ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਦੇ ਪਾਸ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾੜੀ ਵੀ ਵੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਖੇਤ ਬਣਾਈਏ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਰੋਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਵਾਸ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪਦਾ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਮੌਸਮ ਬੜਾ ਕਰੜਾ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੈਰ, ਜਿਹੜੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਸਨ, ਉਥੇ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ। ਦਿਉਹਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਸੜਦੇ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਗਰਮੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਦ ਉਹ ਐਵੇਂ ਡਿੱਗੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਤੀਜੀ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆ ਗਏ ਹੋ?” ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆદેશ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਅਕਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ।” ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਰਾਣੀ ਵੱਲ ਵਧ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸ਼ਚੀ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਜੰਮੀ, ਉਹ ਵੀ ਸੁੰਦਰ, ਸੁਚੱਜਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਆਰੇ ਖੇਤ ਨਾਲ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ।” ਸੂਰਜ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸੁਭ ਲਕਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਾਜਗੀ ਮਿਲੀ। ਜਦ ਰਾਣੀ ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਫੱਟ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ: ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਕੌਣ ਹੈ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ Vivasvan ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।” ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂ, ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?