ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਲਾਨਾ ਆਮਦਨ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਭਾਂਡਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੰਨ ਲਵੇਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਆਖਾਂਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀ, ਅਸੀਂ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਕਸੀਆ ਨਾਲ ਖੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਉੱਟਾਂ, ਭੈਸਾਂ ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ..." ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਲਦ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਉੱਟ ਹਨ। ਲੋਹਾ, ਟਿਨ, ਤਾਂਬਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਵੀ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਤਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਹਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਚੱਲ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੇਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਖੇਤ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਜਾ। ਮੈਂ ਕੱਟਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੂਟੀ ਵੀ।" ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੂਛਿਆ, "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਖੇਤ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੋਵੇ? ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰੀਏ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ, ਇਹ ਇਕ ਵਾਸਥਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਤਿੱਖਾ ਸੂਰਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੌਸਮ ਵੀ ਕਠੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਨਰਮ ਅਤੇ ਤਾਂਬੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੜਦੇ ਹਨ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਡਿੱਗੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਲ ਤੱਕਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?" ਸੂਰਜ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।" "ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ—ਇਹ ਗੁਣ ਵਾਕਈ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।" "ਉਹ (ਰਾਣੀ) ਉਚਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਾਰੀ ਹੈ।" "ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸ਼ਚੀ ਹੈ।" "ਉਹ (ਰਾਜਾ) ਉਚਿਤ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਸਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ (ਰਾਣੀ) ਜਨਮੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਵਾਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਪਵਿੱਰਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਈ।