ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਿਥੀ ਨਾਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਕਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸਦਾ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਰਹੀ। ਰਾਜਾ ਵੀ ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਨਾ ਤਾਂ ਬਿਮਾਰ ਸੀ, ਨਾ ਦੁਖੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰੀਸ਼ਾਨੀ ਸੀ। ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਫੁੱਲ ਦਾ ਮੁੱਲ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਲਾਨਾ ਆਮਦਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇੱਕ ਭਾਂਡਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਸੀਂ ਲੱਕੜ ਦੀ ਕਲ੍ਹ ਨਾਲ ਖੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਉਠਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਬਹੁਤ ਘੋੜੇ, ਗਧੇ, ਹਾਥੀ, ਉਠ, ਤੇ ਬਲਦ ਹਨ। ਲੋਹਾ, ਟਿਨ, ਤਾਂਬਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨਾ ਵੀ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਹਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਜਾਓ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਖੇਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਗਏ। "ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਖੇਤ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ। ਮੈਂ ਕੱਟਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੂਟੀ ਹੈ। "ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਖੇਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਵਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ ਵੀ, ਇਹ ਫਲਦਾਇਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?" ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨੇਹ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੁਭਾਸ਼ੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ, ਇਹ ਵਾਸਥਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਰੀਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ।" "ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਤੀਬਰ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਸਮ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੈਰ, ਜੋ ਮਸਲਿਨ ਤੇ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ। ਦਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੈਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੜਦੇ। "ਮੈਂ ਪਿਆਸੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ," ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ, ਪੀੜ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਮੁਰਝਾ ਗਈ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।