ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਅਨਾਜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਜਤਨशील ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੌਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈਂ? ਮੌਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?” ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਲੋਭ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਿਹਣ ਹਨ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸত্তਾ ਆਈ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਹ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਬੋਲੀ, “ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਈਰਖਾ ਨਾ ਰੱਖੋ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸੀ ਅਤੇ ਉਡ ਗਈ। ਉਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਏ ਸੀ, ਨੂੰ ਪुछਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਲਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਚਲੀ ਗਈ—ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਕ ਹੈ।” ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਿਆਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਰਾਜਾ ਨਿਮੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਥੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਨਕ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਤਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਭਾਗਵਾਨ ਸੀ, ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਥੇ ਕੋਈ ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਿਮਾਰ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸਤਰੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਬੋਲ ਬੋਲੀ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧਨ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਰਹੇ ਹੋ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਫੁੱਲ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਲਾਨਾ ਆਮਦਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਬਰਤਨ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜੂਰ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹਾਂਗਾ। ਪਿਆਰੀ, ਅਸੀਂ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਖੁਰਪ ਨਾਲ ਖੇਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਉਠਾਂ, ਉਠਾਂ, ਭੈਂਸਾਂ, ਤੇ ਗਧਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਬਲਦ, ਗਧੇ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਉਠ ਹਨ।