ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ‘ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੋਹ’ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਵਿਲੱਖਣ ਤੱਥਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੂਧ ਦੀ ਖੀਰ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਘੀ ਨਾਲ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਚੌਲ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਰਮੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਥ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨ ਅਤੇ ਪਲਕੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪਤਿਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪस्या ਦੁਆਰਾ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿਕਾ ਅਤੇ ਚਮਕ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਾਂਤੀ ਅਤੇ ਵਿਭਾ ਨੂੰ ਗੁਆ ਚੁਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਹੋਰ ਗੋ-ਪਾਲਕ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਪ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਆਹ-ਬਾਹ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ?” ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਆਤਿਥਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹਨ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤੇ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, “ਮੌਤ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ? ਮੌਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?” ਯਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਇਤਨੇ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜੀਵ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਆਈ। ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ, “ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਗੋਚਰ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ।” ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਥੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜਾ, ਜੋ ਆ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰਾਜਨ, ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਬਾਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲੀ ਗਈ—ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਹੈ।” ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪਿਆਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਪੁਰਾਤਨ ਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਿਮੀ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਥੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਨਕ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਤਿ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਸਤਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਅਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ, ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਮਰਤਿਆ, ਬਿਮਾਰ, ਪੀੜਤ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੁਇਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, “ਜੋ ਕੁਝ ਧਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰਾ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਫੁੱਲ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਵਿਰਤਾਂਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।