ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਕਿ ਲੋਕ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਉੱਚ ਕੁਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਧ ਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਨਮ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਸਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਸ਼ਰੀਰ ਤੇਜਸਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਛਤਰੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਘਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਰਥ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਪੜੇ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅੱਗੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੁਝ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਹੋਣ। ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਬਲਦ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੇਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਖੀਰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਨਰਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਰਥ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਮਾਨ ਜਾਂ ਪਲਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ‘ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭ੍ਰਮ’ ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਸਤੀ ਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤੇਜ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਾਕਿਆ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਆਹ ਭਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?” ਯਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਭੀਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਲਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋ? ਮੌਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਾਲਚ ਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀਆਂ, ਧਰਮ ਰਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਾਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਉਪਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ‘ਚ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਆਈ। ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ।