ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਣਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨੀ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਭੀ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਤਿਲ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ—ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਣ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਮੌਨ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਹੈ?" ਫਿਰ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਭਲੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਜਾਂ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਰ ਇੱਕ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ। ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ, ਪ੍ਰਗਿਆ, ਸਿਹਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਮੌਨ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਗਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਉੱਚ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੁੱਧ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿਆਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਧਨ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਯਮਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪੁੰਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਸਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਣ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਛਤਰੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਘਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਰਥ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਪੜਾ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸੁਆਦਲੇ ਪਾਨੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਹਿਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਸਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਅਮਰ ਸੁਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਖੀਰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਰੀਰਕ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਘਿਉ ਵਾਲਾ ਚੌਲ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਰਦਤਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਰਥ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਅਤੇ ਪਲੰਕੀਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਏ ਮਨੁੱਖਾਂ" ਦਾ ਦੋ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਸਤੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ਼ਟਰੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਪ ਨਾਲ ਨਿਪੁੰਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਲਿਨ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤੇਜ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮੁਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਨੰਦਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਆਹ ਭਰੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਇੰਨੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?