ਵਰਾਹਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੁਣਿਆਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਵਿਵਰਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੰਚਗਵਯ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗਾਉਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ—ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਜੀਭ ਵਿੱਚ, ਸਾਧਿਆ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਜਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਮਲ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਗੋਬਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੌਂਸਲਾ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਗਿਆਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਓਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣਿਆਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉੱਥੇ ਸੁਭਾਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਣੇਕ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਵੇਖੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ, ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਰਾਹ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 206ਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ: "ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ-ਵਰਨਨ।" ਹੁਣ, ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਜੀਵ ਦੀ ਮੋਹ-ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀ ਹੋਰ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਜੀ—ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਰਚਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਵ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਉੱਥੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਲੀ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਜਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ—ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ, ਸਭ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ, ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਲਭ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਸੱਚ, ਤਪ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ—ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪਰਖੂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਆਭਾਰੀ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਅਮਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਨਿੰਦਤ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" ਤਦ ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉੱਥੇ ਅਨੇਕਾਂ ਬੰਧਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸ਼ੀਲ ਰਿਸ਼ੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਦੇ, ਧੀ ਦੀ ਦਾਨੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਆਤਮ-ਸਯੰਮੀ ਅਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਪਾਪੀ, ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।